Yazmak Bir Oyun

Batmayacak Olan Güneş

2011-05-28T10:28:00.008+03:00

Önsöz, giriş falan yok direk konuya gireceğim.

Bu sezon ki engellenen şampiyonluk yolunda takım tarihinin en yüksek sezon sonu puanı olan 82'yi egale etmemizdeki tek faktör Şenol Güneş'tir. Geçen sene resmen dökülen bir takımı alıp aynı sene iki kupa birden kazandırmış. fenevi şampiyonluktan etmiştir. Lakin bu sene o başarının acısı, malum lobiler tarafından çıkarılmıştır. Şampiyonluk elimizden alınmıştır. Şampiyon ilan edilenlerin şampiyonluğu ise kendilerinden başka hiç kimse tarafından itibar görmemiştir. Neyse neyse! Konumuza yakışır şeyler konuşmak lazım.

Şimdilerde as takımın iskeletini oluşturan adamlar bir bir gidiyor diye bir telaş var camiada. Gereksiz bir telaş. Çünkü "yalnızca Avrupa'ya gidersem ayrılırım" ve "Trabzon'da ailem ve ben çok mutluyuz. başka yerde oynamam" diyenlerin İstanbul'a kaçtığı şu günlerde taraftar kendini yüzüstü bırakılmış hissediyor. İlk bakışta haklı bir hissiyat gibi görünebilir. Lakin ki öyle değildir.

Unutmayınız! Bu sene fırtına koparan takımın flaş adamlarını yoktan var eden Şenol Güneş'tir. Bir hayalet gibi ortalarda dolanan orta saha oyuncusunu milli takımın vazgeçilmezi yapan, kazma, kemik kıran, kasap gibi lakaplar yakıştırılan bir defans oyuncusunun milli takıma ilk kez seçilmesini sağlayan, "artık adam olmaz" diye gözden çıkarılan bir forvete kariyer rekorunu kırdıran ve milli takıma kazandıran, vasatı geçemeyen oyunculardan en iyi topu oynayan takımı kuran kimdir?

Herkesin başarı uğrunda çirkefleştiği, köpekleştiği bir ortamda ahlakından, spor anlayışından, adamlığından ödün vermeyen, geldiği yeri, özünü asla unutmayan, mütevaziliği, kişiliğinin en temel parçalarından biri yapan, kaybedilen maçtan sonra dahi başımızın dik durmasını ve kazanılan maçın alınteriyle kazanıldığını bilmenin verdiği gönül rahatlığıyla keyif sürememizi sağlayan kimdir?

Şenol Güneş'tir.

Şimdi o kendi iskeletini, kendi takımını kuruyor. O yüzden bekleyin diyorum. Şu an karanlık bir şafak öncesidir. Lakin en karanlık zaman güneş doğmadan hemen önceki andır. Bekleyin. Güneş yine ve her zamankinden daha aydınlık doğacak. Ama bu sefer; önceden Güneş'i gölgeleyenler eriyip gidecekler. Bu sefer tüm şerefsizlikleri, çirkeflikleri, ahlaksızlıkları, karaktersizlikleri de yenecek bu Güneş. Herşeye rağmen alınterinin zaferini bu sefer kanıtlayacak.

Bu yalnızca bir futbol meselesi değildir artık. Bu bir hak, hukuk, emek ve karakter meselesidir. Bir oyun dahi bu derece şerefsizliklerin elinde dönüyor ise varın memleketin geri kalan işlerinin ne hale geldiğini ve gelebileceğini siz düşünün.

Güçlü olanın, maddiyatın değil, haklı olanın ve emek verenin kazandığı platformlar için Şenol Güneş gibi insanlara kulak vermeliyiz.

Son olarak Şenol Güneş'in bir demecinden alıntı sunmak istyorum. Malum takımın taraftarı bu yazdıklarımdan hiçbir şey anlamayacak ve kendi kör fanatizmliklerinde boğulmaya devam edeceklerdir. Ama lütfen geri kalan çoğunluk artık birşeylerin farkına varsın!

''Entelektüellik bakımından düşünürsek bilgi toplumu değiliz. Sadece yönetilen, kandırılan bir toplumuz. Bu toplumu ben terbiye edemem, yön veremem. Sadece fikirlerimi paylaşırım, dertlerimi anlatırım. Beni eleştirebilir övebilirler, hiçbiri beni ilgilendirmez. Benim verebileceklerim kendi takımımadır ama toplum adına o misyonumu kullanmak istedim. Düzgün olarak işimi yapmaya çalıştım. Ülkemin bana ihtiyacı olduğunu da düşünmüyorum. Benden çok daha iyi bu işi bilenler, bu işi becerebilir. Şu andan itibaren saha dışında olmak istemiyorum, saha içinde olmak istiyorum. Saha dışına çekmek isteyenlere alet olmamak adına uğraştım. Ama bu maçı biz kaybettikten sonra onlar yarışı burada kestiler, yine yapacaklar bunu. Yapsınlar, ben hep saha içinde kalacağım.''
ŞENOL GÜNEŞ

Mini Okuma Listesi No:6 - Tarih - Türk Tarihi

2011-05-26T08:56:00.015+03:00

Nutuk
Mustafa Kemal Atatürk

Türk Tarihi'nin en büyük dönüm noktalarından biri olan Kurtuluş Savaşı'nı Atatürk'ün bakış açısından okumak için... Evet ideolojik bir bakış açısıyla tarih yazılmaz fakat Atatürk de zaten Nutuk'ta tarih yazmamıştır. Olayları kendi bakış açısından anlatmıştır. Her Türk evladı mutlaka bu bakış açısını anlamalı!

Kutsal İsyan
Hasan İzzettin Dinamo
Tekin Yayınevi

Mütarake dönemi ve Kurtuluş Savaşı ile ilgili bir çok kaynaktaki ortak bilgilerin izlerini gördüğüm bu romansı tarih kitabı Kurtuluş Savaşı'nın tek kahramının Atatürk olduğu yanılgısını rahatlıkla iyileştirebilecek bir eser. 5 ciltlik bu dev eserde adım adım Kurtuluş Savaşı ve öncesinin tüm kahramanlarının yaşadıklarını bulabilirsiniz. Başrolde Mustafa Kemal olmak üzere, Kazım Karabekir, İsmet İnönü, Enver Paşa gibi en önemli isimlerin yanında Topal Osman ve Osman Nevres gibi simge isimlerin de yaşadıkları ayrıntısıyla anlatılıyor. Savaş sonrası dönemi anlatan 4 ciltlik Kutsal Barış ile de bütünlük içerisindeki eser mutlaka okunmalı.

Türk Dünyası El Kitabı
Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü

2 ciltlik bu güzide eserde bir çok büyük tarihçinin belirli konular hakkındaki makaleleri bir aradadır. Baştan sona okunduğunda bütünlük de arzeden makaleler kafanızda bir Türk Tarihi konsepti oluşturacaktır. Korkulacağı gibi akademik bir dil yerine daha okuyucu dostu bir dil mevcuttur. Telaş yok, sindire sindire okuyunuz.

Türk Kültürünün Ana Hatları
Saadettin Gömeç
Akçağ Yayınları

Ankara Üniversitesi TDCF'deki çok kıymetli hocam Saadettin Gömeç'in bu adıyla müsemma eseri Türk Kültürü'nün özünü anlatması bakımından çok mühimdir. Okuyucuyu her sayfasında yoğun bilgi bombardımanına tutması belki bir handikap olabilir. Ama sabırlı ve araştırmayı seven bir okuyucu için bu kitap çok büyük bir yol göstericidir.

Türk Cihan Hakimiyeti Mefkuresi Tarihi
Osman Turan
Ötüken Yayınları

Tamamen ideolojik bir bakış açısıyla yazılmış bir şekilde Türk tarihinin hem kültürel hem de siyasi en mühim noktalarının yorumunu bulabileceğiniz bu kitap, kendi tarihinin efsanesine aşık bir tarihçinin ne derece şevkle başka bir efsane yaratabileceğinin en büyük göstergesidir. Mehmet Altay Köymen de bir önsöz ile esere katkıda bulunmuştur. Önsözde aynı dönem tarihçilerin ideolojisini de yalın bir şekilde okuyabilirsiniz.

Türk Kültür Tarihine Giriş

Bahaeddin Ögel
Kültür Bakanlığı - Kültür Serisi

Oturup baştan sona okunacak bir eserden ziyade, lazım geldiğinde başvurulacak güzide bir kaynak olan Türk Kültür Tarihine Giriş, yine DTCF'nin büyük akademisyenlerinden Bahaeddin Ögel'in çok önemli bir çalışmasıdır. Her tarih severin de kütüphanesinde bulunmalıdır.

Türk Mitolojisi
Bahaeddin Ögel
Türk Tarih Kurumu

Batının ve Uzak Doğu'nun mitolojilerinden kırıntılar görüp hayıflananların hiçbirinin Türk Mitolojisi hakkında bir bilgisi yoktur. Aksi halde hayıflanmazlardı. Popüler ürünlere hiç malzeme olmadığı ve hep yoksayıldığı için Türk Mitolojisi Türkler tarafından bilinmez. Halbu ki bu kadar zengin bir kültürün de zengin bir mitolojisi olması kaçınılmazdır. Birbirinden renkli karakterler ve egzotik hikayelerle dolu mitolojimiz kendi tarihimizi okumamız ve kimliğimizi anlamamız açısından da önemli fikirler vermektedir.

Mini Okuma Listesi No:5 - Bilimkurgu Edebiyatına Başlangıç

2011-05-23T10:50:00.011+03:00

Dünyanın Merkezine Seyahat
Jules Verne
İthaki Yayınları

Bilimin ilgilendiği hemen hemen her platformda muhteşem maceralar yaratan Jules Verne, bilimkurguya giriş için her zaman en iyi seçenektir gözümde. Özellikle Dünyanın Merkezine Seyahat, "toprak içinde ne çeşit bir macera yaşanabilir ki?" şeklinde düşünenlere tokat gibi bir cevap. Bu kitap ayrıca Jules Verne kitapları için de en iyi başlangıç. Başarılı beyazperde uyarlaması mevcut değildir.

Dünyalar Savaşı
H. G. Wells
İthaki Yayınları

Zamanında Orson Welles tarafındanbir radyo oyununda kullanarak milleti sokağa döktüğü konseptin kaynağı olan bu roman, karakter gelişimi, modern dünyanın henüz oluşmadığı bir zamanda yaratabildiği bilimkurgu atmosferi ve süprizlere gebe ilerleyişi ile tam bir klasiktir. H.G. Wells romanları için de iyi bir başlangıç. 1953 yapımı beyazperde uyarlaması kitaba sağdık ve başarılıdır. Lakin 2005 uyarlaması ise tam bir faciadır.

Frankenstein
Marry Shelly
İthaki Yayınları

Genel kanının aksine bir kadının elinden çıkma bu roman, bilimkurgu ve gotiğin mükemmel harmanıdır. Zamanının tüm bilimsel düşünüş handikaplarının da güzel bir eleştirisini barındıran kitap, "insan nedir?" sorusunun cevabını arayan ilk bilim kurgu romanıdır. 1994 yapımı beyazperde uyarlaması en başarılı olan uyarlamadır. Robert De Niro'yu görünce şaşırmayın.

Ben, Efsane
Richard Matheson
İthaki Yayınları

"Tek bir kişinin üzerine kurulu bir roman nasıl olur da akıcı yazılabilir?" sorusuna şahane bir cevap. Vampir mitini bilimkurgu penceresinden inceleyen ilk romanlardan. Belki de ilki bu konuda araştırma yapmadım. Ama sanırsam ilki. Gerçek yalnızlığın, vücut bulmuş halidir bu roman. Mutlaka okunmalıdır. 1964 yapımı Vincent Price'ın başrolde oynadığı beyazperde uyarlaması haricinde de izlenmeyi gerektirecek bir uyarlaması yoktur.

Michael Moorcock
İşte O Adam
Phoenix Yayınevi

Din ve bilimkurgunun muhteşem harmanı... (bu listede de amma harman var) Okuyanı Şok eden bir son. Nebula ödüllü bu güzide eser çok iyi bir çevirmen olan arkadaşım Kadir Yiğit Us tarafından Türkçe'ye kazandırılmıştır ve Türkçe baskısına özel bir yazar önsözünü de içermektedir.

Mini Okuma Listesi No: 4 - Fantastik Edebiyat'a Başlangıç

2011-05-16T08:49:00.012+03:00

Zülfikar'ın Hükmü
Saygın Ersin
Kara Kutu

Türk - İslam kültürü motiflerinin Avrupa mitleri ile çarpışması üzerine kurulu öykü aynı zamanda modern zamanda geçiyor. Böylece okuyucu kitap boyunca kopmuyor. Daha önce fantastik edebiyat okumamış kimseler yalın dili, abartıya kaçmayan aksiyonu, efsun dozu yerinde karakterleri ile Türk edebiyatında okunası olabilen bir kaç kitaptan biri olan Zülfikar'ın Hükmü iyi bir başlangıç.

Puslu Kıtalar Atlası
İhsan Oktay Anar
İletişim Yayınları

Eski Türkçe kokan dili, Osmanlı Tarihi ile örülü dokusu, felsefi altyapıya sahip metni ve birbirinden renkli karakterleri ile Türk edebiyat tarihinde yazılagelmiş en iyi tarihi-kurgusal-fantastik roman. Ölmeden okunması gereken en önemli kitaplardan. Ve hayır abartmıyorum!

Harry Potter Serisi
J. K. Rowling
Yapı Kredi Yayınları

Çocuklar ve gençler için kitap okuma alışkanlığı kazanmadaki en büyük yardımcı. Yaş kompleksine girmeden okurken eğlenmek isteyen yetişkinler için bir kaçamak. Piyasa kitabı olması değerinden bir şey kaybettirmiyor. Başarılı kurgusu ve derinlikli karakterleri olan bu güzel seriyi mutlaka okuyun. Filmlerini ise mümkünse izlemeyin. Ama içimden bir ses çok geç diyor.

Hobbit
J. R. R. Tolkien
İthaki Yayınları

Yüzüklerin Efendisi'ni okumadan önce Orta Dünya ile bir ön tanışma olan bu kitapta; yine Yüzüklerin Efendisi üçlemesindeki bir çok esaslı karakterle burada tanışmanız mümkün. Bu kitaptan sonra Tolkien dünyasını okumak artık çok daha kolay olacak.

Mini Okuma Listesi No:3 - Bilim

2011-05-15T09:32:00.009+03:00

Karanlık Bir Dünyada Bilimin Mum Işığı
Carl Sagan
Tübitak

Bilimsel düşüncenin insanlık için ne derece gerekli olduğu, buna karşıt hurafeye ve dogmalara dayalı düşünce sisteminin ne derece yıkıcı olabileceğinin anlatıldığı bu başucu kitabı genellikle UFO olgusu üzerinden bu mesajları veriyor. Carl Sagan'ın bir astronom olduğunu düşünürsek bu gayet doğal bir durum. Her insan evladının kesinlikle okuyup üzerine düşünmesi gereken bir kitap.

Türlerin Kökeni
Charles Darwin
Alter Yayıncılık

Eleştirmek veya katılmak için öncelikle bir bilgi sahibi olmak gerek. Darwin'in doğumunun 200, Türlerin Kökeni'nin yayınlanışının 150. yılında ülkemizdeki tüm kanalları işgal eden bir tartışmanın ana dayanağı olan bu kitabı okumadan ölümüne savunan ya da ölümüne karşı çıkan bir çok insan gördüm. Önce okuyun, sonra kendi idrakinizle şöyle bir akıl ve kalp süzgecinden geçirin. Yetmedi bu kitap üzerine başka kitaplar okuyun. Üzerine düşünün, sindirin. Hemen celallenmeyin derim. Hakikate giden yol dikenli tellerle örülü!

Isaac Asimov Açıklıyor - 100 Soru 100 Yanıt
Isaac Asimov
Bilim ve Sanat Yayınları

Bilim hakkında merak edilen birçok icat, gelişme ve temel prensip hakkında sorulabilecek sorulara yalın bir dille açıklama getiren Asimov'un, yaşasaydı ellerinden öpmeye giderdim.
Ayrıca bu kitabı da bulamazsınız kolay kolay ben sahafta takılırken bulmuştum. Benim ki de artislik işte.

Dünyayı Değiştiren Beş Denklem
Michael Guillen
Tübitak

Günlük hayatımız teknoloji ile sarılı. Teknolojinin kökeni ise hepimizin bildiği gibi bilim. Bilim ise denklemler, teoriler, hipotezler üzerine inşaa edilir. İşte bu kitap hayatımızı kökten değiştiren 5 denklemin öyküsünü anlatıyor. Yere düşen ilk elmadan ilk atom bombasına giden süreci, bu süreçte başrolde olan bilim adamlarının portreleriyle birlikta okumak için...

Game of Thrones

2011-05-11T21:33:00.004+03:00

George R.R. Martin'in A song Of Ice and Fire adlı serisinden HBO tarafından ilk kitabn adı da olan Game of Thrones diye şahane bir dizi geziyor bu aralar herkesin bilgisayarında. İlk duyduğumda nedir ne değildir diye şöyle bir google search ettiğimde bir kaç önbilgi edindim. Dizinin promosunu izlediğimde ise hastası oldum. İlk 4 bölümü yayınlandı ve resmen bayıla bayıla izledik. İktidar ve güç hırsı dizinin başrolünde. Karanlık karakterler üzerine kurulu olan seride her karakter herşeyi yapabilir gibi duruyor. Süregelen bir tekinsizlik hakim. Ortaçağ atmosferindeki öyküde her bölüm sonu büyük bir doyuma ulaşmanın yanı sıra sonraki bölümlere dair büyük bir açlık da hissediyorsunuz. İşte bu çelişki de insanı diziye bağlıyor. "Daha nice diyarlar, nice olaylar ve nice karakterler göreceğim" diye düşünüyor insan. Öyle de olacak!

Şunu söylemeliyim ki ömrümde ilk defa dizi veya film uyarlamasını önceden gördüğüm bir kitabı okuma ihtiyacı hissetmiyorum. Çünkü dizi çok doyurucu. Herşeyiyle kendi başına çok başarılı. Zaten okunacak onca şey varken bir de bu seriye sardırmak akıl karı olmazdı. Okumak isteyenler ise Arka bahçe yayıncılıktan kitabın ilk cilk cildini alabilirler. Ama o da iki kitap halinde çevrilmiş. Para kazanma hırsı nelere kadir!

Yazar Martin son cildi hala bitirmedi. Yıllardır okuyucularını süründürüyor. Bunun sebebi üstüne çok spekülasyon var ama bence adam keyfine göre davranıyor sadece o kadar!

Neyse efendim izlemeyenler varsa acilen 720p den aşağı görüntü kalitesinde olmamak şartıyla izlesinler. Büyük bütçeli bir filmden aşağı kalır yanı olmayan yapım çalışması, şahane oyuncu kadrosu ve izleyeni kitleyen senaryosu ile son zamanların en iyi dizisi budur.

Mini Okuma Listesi No:2 - Felsefeye Giriş

2011-05-09T08:18:00.010+03:00

Felsefeye Başlangıç - Bilgi, Dış Alem, Ahlak ve Hürriyet Meseleleri
M. Emin Erişirgil
Milli Eğitim Basımevi

Bu kitabı bulmanız çok zor. Sırf artisliğine koydum buraya. Hatta kapağını da ben tarattım. Nette kapağını da bulmanız çok düşük ihtimal. Klasik bir felsefeye giriş kitabı. Hem de devlet eliyle basılmış. 1950 basımı. O yüzden dili de öyle pek eski değil. Rahat okunabilir. Tabi bulabilirseniz!

Felsefeye Çağrı
Aristoteles
Sosyal Yayınları

İsveçli bir Aristoteles uzmanı olan Ingemar Düring'in Aristoteles'in fragmanlarından derlediği bu küçücük kitap, gündelik dilde sıklıkla kullandığımız bazı kavramların felsefi düşüncedeki yeri bağlamında sorgulamalarını içeriyor. Okunması kolay, sindirmesi kolay. Felsefe kavramlarına yönelik iyi bir başlangıç

Felsefece Düşünmenin Yolları
J.M. Bochenski
Bilim Sanat Yayınları

Çok sevdiğim ve üniversitede birçoğunda olduğu gibi kıymetini bilemediğim hocam Kurtuluş Dinçer'in akıcı çevirisi ile okuyucuya sunulan bu kitap, Bochenski'nin bir radyoda yaptığı 10 konuşmanın derlenmesidir. Tahmin edebileceğiniz gibi sohbet havası taşıyan bu metin yine felsefe yaparken kullanılan temel kavramlar üzerine okuyucuyu (dinleyiciyi) düşünmeye sevkeden bir temel üzerine kurulu.

Felsefi Söylem Nedir?
Betül Çotuksöken
İnkılap Yayınları

Türkiye'deki akademik felsefe çalışmalarının en önemli isimlerinden ve ayrıca ortaçağ felsefesi uzmanı Betül Çotuksöken, felsefeye ontolojik bir bakış açısıyla yaklaşıyor. Felsefede en çok kullanılan şey olan 'kavram'ı ele alarak başlıyo kitabına. Dikkat ederseniz ben de 'şey' dedim çünkü, felsefe yaparken kullanılan en temel şey 'kavram'dır. Onu tanımlamadan, onu kullanmayı bilmeden, onunla düşünmeden felsefe yapılamaz.

Felsefeye Giriş
Takiyettin Mengüşoğlu
Remzi Kitabevi

Önceki okumaları sırasıyla yaptıktan sonra artık felsefenin diğer bilimlerle olan ilişkisine geçebilirsiniz. Bu bağlamda felsefenin diğer bilimlere etkisi, kendisinin nasıl etkilendiği ve bunun ortaya çıkardığı sentez üzerine, akıcı ve kafa karıştırmayan bir başlangıç yapabilirsiniz. Takiyettin Mengüşoğlu bu kitabı bunun için yazmış sanki.

Luc Ferry
Gençler İçin Batı Felsefesi
İş Bankası Kültür Yayınları

Felsefede kullanılan kavramların temel dinamiklerine giriş yaptıktan ve felsefenin diğer bilimlerle olan ilişkilerine şöyle bir göz gezdirdikten sonra artık felsefe tarihine bulaşmaya başlayabilirsiniz. Bunun için de en mantıklı yol batı felsefesiyle başlamaktır. Doğunun daha çok mistisizm üzerine kurulu düşünce akışı yerine, mantıksal ve disiplinli bir şekilde felsefenin yapıldığı batı felsefesi çoğumuzun bildiği üzere Antik Yunanda başlar. Bu başlangıçtan sonraki felsefe tarihinin yolculuğu Luc Ferry tarafından daha önce felsefe okuması yapmamış kişiler için hayli iyi bir başlangıç. Ama siz daha önce felsefe kavramları üzerine giriş kitapları okuduğunuz için bu kitabı okumak artık çok daha kolay. Zaten Ferry, kitaba 'sen' diye bir hitapla başladığı için her sayfada sohbet havası var. Bu kitapta felsefe akımlarına dair de ufak ufak fikir sahibi olduktan sonra artık felsefe okumalarında hangi yolu seçeceğiniz size kalıyor.

Mini Okuma Listesi No:1 - Zaman

2011-05-06T18:08:00.014+03:00

Zaman Kavramı
Aristoteles, Augustinus, Heidegger
İmge Yayınları

İlkçağ, Orta Çağ ve 20. Yüzyıl gibi bambaşka alemlerin filozoflarının zaman kavramına bakışlarının nicelik olarak ufak fakat nitelik olarak ise hayli derin metinleri bir kitapta toplanmış. Bu incecik kitap tıpkı rakı gibi. Şişede durduğu gibi durmuyor.

Zaman'ın Kitabı
YGS Yayınları

Farklı yazarların zaman ile felsefe, iktisat, mimari,siyaset ve ideolojinin ilişkisi üzerine yazılarının bir araya getirildiği kitapta fizik kavramının boş geçilmesi bir eksik. Ama yine de 'zaman'ın farklı kavramlarla olan ilişkilerine bir göz gezdirilmesi açısından yararlı.

Zaman Makineleri
Paul J. Nahin
Arkadaş Yayınları

Halen okuyor olduğum ve uzunca bir süre dönüp dönüp bakacağım bu güzide eser birazcık eskimiş olsa da zaman kavramının hem bilimsel hem de kurgusal malzemelerinin kaynaştırarak inanılmaz bir beyin fırtınası yaratıyor. Edebiyatta zaman yolculuğunun izini sürerken, bu yolculu bilimsel teorilere dayalı geçmişiyle paralellik kuran yazar zaten hacimli olan kitabın her sayfasını hayli yoğun bilgi bombardımanına tutmuş olsa da okuyucu olarak kesinlikle ilginizi kaybetmiyorsunuz. Kendine güvenen ve zaman yolculuğu mevhumuna kafayı takanlar için çok kıymetli bir kitap.

Sonsuzluğun Sonu
İsaac Asimov
Cep Kitapları

Asimov'un Vakıf, Robotlar ve İmparatorluk serisinin bu başlangıç kitabı, aslında tek bir kitap. Serinin bir parçası değil. Ama Asimov'un kurguduğu evrenin temel dinamikleri bu kitapta yatıyor. Zaman yolculuğunun insanlık adına ne şekilde kullanıldığını, bireylerin anlık kararlarının tüm uygarlığı kökten değiştirebilme gücünü, imparatorluk evrenine ve robotlara uzanan yolun başlangıcını merak edenler için mutlaka okunması gereken bir kitap.

Son söz: İlk üç kitabı sabırla okursanız, Sonsuzluğun Sonu'ndan alacağınız tad daha keskin ve beyninizde esecek olan fırtınalar daha yıkıcı olacaktır. Zamana dair zihninizdeki bir çok tabu yerle bir olacak ve artık bambaşka bir zaman algısı ile yaşayacaksınız. Ve evet, tüm bunları yalnızca 4 kitap yapacak!

Kitaba O Kadar Para Verilmez

2011-04-29T10:07:00.012+03:00

Zamane insanının, kitap okumamaya bulduğu en güzel bahane şudur; "zamanım yok". Tabii ki bu oldukça kof bir bahane. Daha samimi ama yine kof olan "kafam almıyor" bahanesi bence daha kullanışlı. Çünkü zamanım yok diyen insana bir bakıyorsunuz ki akşamları iki dizi birden izleyebiliyor. O zaman bu şahıs "zamanım yok" demek yerine "televizyon izlemeyi tercih ediyorum" demeli. Ama bunun ne kadar yoz bir durum olduğunun farkında olduğundan, kendine konduramıyor ve zamanım yok diyor. O yüzden en baştan "kafam almıyor" demek daha samimi. "Denedim ama ikinci sayfadan sonra sıkılıyorum" diyenlere de saygılıyım. Çünkü onlar da samimiler. Ne karşısındakine ne de kendine yalan söylüyor. Tüm yıl boyunca 1 sayfa kitap dahi okumadan hayatını geçiren insanlar tanıyorum. Demek ki ne maddi ne manevi herhangi bir ihtiyaç duymuyor. Ruhu, daha önce böyle bir doygunluğu tatmadığı için acıkmıyor da. Ben buyum, diyor. Kim ne diyebilir ki?

Kitap okumamanın bırakın şahsi olanını, toplumsal decadence yolundaki ilk etki olduğu tüm aydın kesimince malumdur. Benim görüşüm biz toplum olarak çoktan çöktük. Ne ahlaki ne bilimsel ne de kültürel bir temele sahip değiliz. Bunu anlamanın bir kaç yolu var tabi. Mesela sokağa çıkmak. Esnafı izleyin, kahvedeki insanları gözleyin, bir bankta oturup önünüzden geçen insanlara bakın, metroda veya otobüste giderken sağınızdaki solunuzdaki insanları gözleyin... işte o zaman bir toplumu incelemeye başlıyorsunuz demektir. Sonra bilimsel kurumların sosyal alandaki anket ve incelemelerine geçersiniz. Önce bir sağınıza solunuza bakın. Kendi çocuğunuza, kardeşinize, annenize, babanıza, akrabalarınıza sonra da bir aynaya bakın. Hangimiz neye önem veriyoruz?

Toplumun tükettikleri, önem verdikleri de o toplumun özelliklerini yansıtır. Şu an en çok tüketilen şey televizyon ve internet. Gündüz kuşağı reality show denilen ve Amerika'dan devşirilen, gerçek insanların sahte yaşanmışlıklarla oynadıkları duygu sömürüsü odaklı senaryoların ürün olarak sergilendiği programlar çoğunlukta. Tecavüz, darp ve tehdit konulu bu programlar hayli izleniyor. Akşamüstü ise yemek programlarında insanlar birbirini yerme yarışına giriyor. Yemek yarışmasında baş şefler yarışmacıları küçük düşürmekle meşgul. Akşam haberlerinde manipüle edilmiş gündem ve kapanış olarak reality şovlarda işlenen konuların artık dizi formatındaki sunumu ile gün bitiyor. Evdeki insanlar, kendilerini bu inanılmaz yozlaştırmaya tüm gün maruz bırakıyorlar. Çalışanlar ise yine ya dizilerle ya da futbol ile tüm günün yorgunluğunu attığı ve kafasını dinlendirdiği bahanesiyle yine televizyona koşuyor. Gören de gündüz atom parçaladığını, İlahi Komedya'nın yeni çevirisini yaptığını, tüm gün kütüphanede tezi üzerine çalıştığını falan sanacak. Neyse!

İnternet ise ağırlıklı olarak gençler tarafından tüketiliyor. Online oyunlar ve sosyal iletişim ağları ile saatlerce başında durduğu bu tüm zamanların en büyük icadını hunharca tüketiyorlar. Sosyal iletişimden kastım; osuran bebekler, şarkı söyleyen kediler, müzik klipleri ve pop şarkıcısı fan sayfaları ile sınırlı.

Hem tv hem de internet hakkında sayfalarca eleştiri, veya değerlendirme yazılabilir.

İşte kitap okumayan kesimin çoğunluğu zamanını böyle harcıyor. Bir ekrana esir halde yaşıyoruz. Okumanın, yazmanın, çizmenin artık lüks sayıldığı bir zamandayız. Bunlar, boşuna bir uğraş çoğu için. Ele geçen nedir ki? Hem de sıkıcı değil mi? Bu işlerle hiç zaman geçirmeden kolaylıkla bu yaftaları yapıştırabiliyorlar.

Farkında olmadıkları şey ise o ekranda tükettikleri herşeyin kaynağının kitaplar olması. Suyunun suyunun suyu şeklinde sunulan bu ekrandaki o ürünleri bu kadar seviyorsanız asıl kaynak size bambaşka dünyalar açabilir. Ama toplum bunun farkında değil.

Olmayacak da. Çünkü kültürel birikim artık o kadar hor görülüyor ki sanki gerçeklikte değilmişim hissi uyandırıyor bende. Sanki bilimkurgu ütopyaları, yavaş da değil, hızlıca gerçekleşiyor artık. Bir insanı tanımlayan şeyler artık maaşı, arabası, giysisi ve cep telefonu ile sınırlı. Bunlar belirli normları karşılamıyorsa sen henüz bir birey değilsin.

"Mayıştan haber ver". İşte bu zihniyet tüm varoluşumuz haline gelmiştir. Yani sonumuz gelmiştir. Tuz biber eken ise "Kitaba o kadar para verilmez"dir.

Kral Arthur Efsanesi

2011-04-19T22:30:00.007+03:00

Arthur'un Edebiyattaki İzleri

Kral Arthur, hemen hemen herkesin bir şekilde adını duyduğu efsanevi bir kişiliktir. Yüzyıllardır Arthur efsanesi üzerine yazarlar bir şeyler ekleyip durdular. Lakin Arthur'un kim olduğu hatta gerçekte var olup olmadığı dahi bilinmezliğini koruyor. Tarihçiler ve arkeologlar özellikle Arthur ismi üzerine herhangi bir bulguya rastlayamadılar. Bunun en büyük sebebi de Arthur efsanesinin sözlü gelenek kaynaklı olmasıdır. Bu yüzden de her şey varsayımlar üzerine kurulu.

Bazı bilim adamlarının en çok üzerinde fikir birliğine vardıkları tahmin Arthur'un 500-517 yılları arasında Saksonlara karşı zafer kazanmış bir süvari generali olduğu. Şanlı bir generalin etrafında örülen büyük bir başarı öyküsü, zamanla sözlü geleneğin büyük etkisi ile Gal folklorunda kendine has bir yer edinmiş.

Başka bir iz ise bilim adamlarını daha önceki yıllara, 454-470'li yıllardaki Riothamus adlı bir krala götürüyor. 12.000 kişilik ordusu ile Galya'ya çıkartma yapan, şanlı bir şekilde savaşsa dahi yenilerek geri çekilmek zorunda kalan bu kral, geri çekilme sırasında Avallon denen bir Fransız kasabasından da geçiyor. İşte öykünün hem Fransız hem de İngiliz mitolojisine mal olma sebebi de bu olabilir.

Arthur, edebiyatta ilk olarak 12. yy'da Latin yazınında; Monmoth'lu Geoffreyy'in Historia Regum Britanniae (Britanya Kralları Tarihi) adlı eserinde görülüyor. Arthur'un büyük bir kral oluşu, Britanya'nın çoğunluğunun onun hükmünde olması ve hatta Roma'yı dahi fethedebilecekken ailevi bir entrika yüzünden bunu yapamamasından ilk kez burada bahsediliyor. Geoffreyy, Arthur'un olağanüstü doğumu ve ölümünden, şövalyelik kavramından, vefasız ama güzel eşten, büyüden ve dolayısıyla Merlin'den yine ilk kez eserinde bahsediyor. Anlaşılan o ki Geoffreyy, eserini yazarken sözlü geleneğin getirdiklerini bir iskelet gibi kullanarak geriye kalan unsurları hayal gücü ile eklemiş gibi görünüyor. Hatta eserine inandırıcılık katmak için birçok hayali kaynak yaratıyor.Geoffrey öylesine sağlam bir örgü ile kurguluyor ki efsaneyi sonraki yüzyıllarda eseri ilgiyle okunmaya devam ediyor ve 20. yy yazarları için dahi ilk başvuru kaynağı olma özelliğini taşıyor.

Sonraki yüzyıllarda Latince eserin serbest çevirimleri ve uyarlamaları ile Fransız yazınında kendini gösteriyor. Bu tekrar yazımlarda ve çevirilerde bazı temalar silikleşirken bazıları güçleniyor. Bunun yazarın şahsi tercihi ya da zamanın okur kitlesinin nabzına göre yapılan ayarlamalar olduğunu düşünebiliriz.

15. yy'a geldiğimizde ise Sir Thomas Malory, Kral Arthur öyküsünün son biçimi olan Le Morte D'arthur'u yazıyor. İngiliz ve Fransız geleneklerinin bir harmanı olan eserde; Kral Arthur, Büyük İskender gibi dünyanın en büyük hükümdarlarından bir olarak tasvir ediliyor. Öyle ki Arthur, Roma da krallık tacı giymeden İngiltere'ye dönmüyor. Bu eserde; özellikle Merlin ve Lancelot'un yanı sıra Yuvarlak Masa Şövalyeleri de öyküde yer alıyor ve sarayın efsanedeki yeri genişliyor. Sonunda Yuvarlak Masa'nın dağılma sürecindeki yaşanan birçok trajedi ile Altın Çağ sona eriyor.

Bu Efsane Tükenmiyor

Arthur'un efsanesinin bu kadar zaman boyunca ilgi çekmesi, özellikle modern zamanların yazarları tarafından her yıl farklı bir yazardan farklı bir yorum ile kendini göstermesinin çok önemli bir sebebi var. Arthur'un efsanesinin tüm yükünü Arthur sırtlamıyor. Yan karakterler diyebileceğimiz diğer efsanevi kişilikler de önemli rollere sahipler. Arka plan kahramanlarını anlatmayı seven bir yazar olayı Lancelot'un bakış açısından anlatırken, feminen bir gözle efsaneyi okuyan bir başka yazar ise Guenevere'in gözlerinden anlatmayı tercih ediyor. Efsanenin büyüsünün ışıltısını seven bir yazar ise Merlin'i odak noktasına alıyor. Bir başka ilgi çekici unsur ise içsel çatışmadır. Soylular sınıfının başrolde olduğu bu efsanede bireylerin kişisel istekleri ile topluma, kraliyete veya örflerine dair sorumluluklarının çakıştığı yerlerde psikolojik bir iç savaş da kendini gösteriyor. Bu açıdan İlyada'daki kadar eski ve bugünün modern insanın da sahip olduğu en önemli sorunlardan birinin de işlenebilirliği efsaneyi çekici kılıyor.

Soyluların karakterleri, şövalyelerin görevleri, adalet için savaşmak, cesur yiğit ve aynı zamanda kibar, nazik savaşçıların parıldayan zırhlarla arz-ı endam ettiği ve zayıflara yardım ettikleri hikayelerin kökleri hep bu efsaneye dayanıyor.

İşte bu eski, köklü ve tozlanmış unsurlarla modern insanının ruh hallerinin bir karışımının işlenebildiği bu efsane, günümüzün gözde anlatım sanatı olan sinemada da belli aralıklarla kendine yer buluyor. Hatta şimdinin büyük trendi dizi aleminde dahi bir kaç diziye birden aynı anda hayat verebiliyor. Bunun da en büyük sebebi yukarıda söylendiği gibi efsanenin çok farklı okumalara imkan vermesidir.

En güzeli ise popülizm sosuna bulanmış günümüz dizi ve sinema uyarlamaları yerine kitap sayfalarından bu hikayeyi öğrenmek olacaktır.

İyi bir başlangıç için Bernard Cornwell’in yazdığı savaş lordu yıllıkları üçlemesi iyi bir tercih olabilir. Sırasıyla; Kış Kralı, Tanrı’nın Düşmanı ve Excalibur adları ile kitapçılarda bulabilirsiniz.

Kaynak: Donna Rosenberg’in Dünya Mitolojisi adlı eserinden derlenmiştir.

Olgun Olmanın Kriterleri

2011-04-13T23:38:00.004+03:00

çok olgun bir şahıs olmadığımdan dolayı bu tarz bir kriterler listesi yazabilecek yetkinlikte değilim tabii ki. lakin biz de belirli bir yaşa geldik. olgunlaşma yolunda daha alacak çok yolum olmasına karşın - ki bence bu süreç hiç bitmez ve hatta kimisi onca seneye rağmen başlayamaz dahi - bu süreçle alakalı belirli bir görüş sahibiyim diyebilirim?

nedir olgunlaşmak?

olgunlaşmak, sessiz kalabilmek midir? şaka yapmamak mıdır? iş - güç sahibi olmak mıdır? hayatın gerçeklerine (yani düzenin çarklarına) uyum sağlamak mıdır? etliye sütlüye karışmamak mıdır...? nedir?

bu saydıklarım gibi nicesi toplumun geneli tarafından "olgun olma" ile bir tututluyor. tabii ki de benim buna itirazım var. nice insanlar görüyoruz ahir ömrümüzde. kaç tanesi olgun? evet bir çok yaşı geçmiş, orta yaşlı ve hatta bazen genç insan olgunmuş görüntüsü verebiliyor. iş - güç sahibi, değil mi? sessiz, değil mi? toplumda çıkıntılık yapmıyor değil mi? öyle şaka falan gibi laubali şeyler de yapmıyor? işine gücüne gidiyor, maçını izliyor, evini temizliyor... kısaca hayatın meşgalesinde kendine bir yer bulmuş, kavrulup gidiyor yağında. ee ne de olsa kendini kurtarmış oluyor!

ama dur bir dakika! bu insan evladı başka neler yapıyor?

dedikodu yapıyor. onun bunun mutluluğunu kıskanıyor, arkasından konuşuyor. başkasının kendi halindeki başarısı onu çileden çıkarıyor. kendi hariç herşeyi, herkesi eleştiriyor. hiçbirşeyi beğenmiyor. minnet duymuyor. kendi istediği gibi olmayanı kabullenemiyor...

bir bakıyor ki; bir başka insan evladının bir arabası yok, cebinde çok parası yok, play station'ı yok... ama bu insan elinde bir tek kitap ile o kadar mutlu oluyor ki buna anlam veremiyor. bir bakıyor bir film izlemiş bu kişi bir hafta boyunca o filmin anlattıkları ile zihni meşgul oluyor. bu meşguliyet onu mutlu ediyor. bizim olgun ne yapıyor? i-phone alıyor, yeni elbiseler alıyor, arabasını yıkatıyor, yeni bir saat alıyor... ama bir boşluk var sanki. kalıcı bir mutluluk elde edemiyor. yine aklı o garibanın mutluluğunda, huzurunda kalıyor.

bizim olgun anlam veremiyor çoğu şeye... o yüzden de salıveriyor. zaten işi gücü var, zaten yorgun bir de bunlarla mı uğraşacak? netice? uğraşacak hiçbir şeyi olmadığı için, uğraş içindekilerin mutluluklarında kalıyor gözü. kıskançlığıyla baş başa kalıyor. bu yüzden de bir tiyatro oynuyor herkese. bir meşguliyet rolü. ya da hisli, düşünceli rolu. ama söyledikleri, yaptıkları bunun tam tersini gösteriyor. bizim garibanın kendi halindeki yaşamına dayanamıyor. nasıl olur diyor? nasıl olur da daha fazla para istemez? diye düşünüyor. nasıl olur da en son model bir arabada gözü olmaz? nasıl olur da yeni elbiseler almak için dükkan dükkan gezmez? neden iyi restoranlarda yemek yemek gibi bir iştah duymaz? neden? neden?

fakat o olgun, anlamıyor işte.

iç huzurunu bulmadan olgunlaşamazsın. ihtiyaçlarının, gerçek ihtiyaçlarının neler olduğunu bulamazsan, olgunlaşamazsın.

kendini dinlemezsen, zaaflarını, yenilgilerini, kayıplarını farkedip kabullenmezsen, sahip olmadığında mutsuz olduğun ama sahip olduğunda da mutlu olmadığın şeyleri edinmeyi amaç bellediysen, etrafında olup bitenleri biraz olsun izlemezsen ve farkına varmaya çalışmazsan, empati kurmazsan, sempati duymazsan, değişteremediklerini kabullenme sükunetine erişmezsen, mutluluğun kaynağının kendin olduğunu farketmezsen... mutlu olamazsın! mutlu olamayan insan, nasıl olgun olabilir?

en azından tüm bunları biraz olsun idrak edebilmek belki de olgun olmaya giden yolda atılan ilk adımdır!

o yüzden benim olgun arkadaşım,

eğer ki sen bu işi beceremiyorsan, bari dur durduğun yerde de bize zorluk çıkarma!

Gerçekten Kötü Bir Sözlük

2011-04-10T08:17:00.004+03:00

sanal alemdeki sözlük formatı malumdur. 1 sene önce kötüsözlük'teki yazar bir arkadaşımın daveti ile ben de bu sözlüğe yazar oldum. amacım kültürel bilgi paylaşımının esas alındığını zanettiğim bu platformda aynı şekilde paylaşımda bulunmaktı. özellikle bilimkurgu alanındaki boşluları doldurmaya çalıştım. gerçekten birşeyler öğrenilebilen bir yer olabilceğini düşündüm kötüsözlük'ün. tıpkı ekşisözlük'ün ilk zamanları gibi. lakin zamanla ergen nüfusunun çoğalması ve saçma sapan ironik olduğunun iddia edildiği başlıkların sol frame i doldurmasından dolayı, önce bende bir soğuma oldu. bir üstüne cinsel içerikli küfür kıyamet, abuk subuk başlıklar açılmaya başlayınca iyice tiksindim. arada bir trabzonspor hakkında yazıyordum. biraz da edebiyat, bilim şudur budur... lakin şahsi sataşmalar ve abuk cevaplar ile yazarlar yine seviyelerini belli ettiler. çoğunluğunun çoluk çocuk ve saçma sapan yetişkinlerden oluştuğu yapıda bir yazar kadrosuna sahip bir yer kötüsözlük. moderatörler ise birçok etkinlik ve sanal oluşumla sözlüğü zenginleştirmek derdindeler. uğraşları gerçekten takdir edilesi. lakin dediğim gibi bombok yazarların sözümona ironik, cinsel istismar dolu, ırkçı, siyasi propaganda dolu entryleri yüzünden bu sözlükte okunacak hiçbirşey kalmamıştır. sanal alem çöplüğünün bir dağı daha oluşmuştur. hayırlı olsun.

benim artık işim olur mu bu oluşumla. mümkün değil. keşke silseler hesabımı. sordum. silinmiyormuş. lanet olası federaller dedim içimden!

17 Aralık 2010 Cuma Trabzonspor K.D.Ç Karabükspor Maçı

2010-12-18T11:30:00.007+02:00

kötü sözlük'e yazdığı iki entarinin birleşimidir.

spor medyasının ne kadar elinin ayağının birbirine dolaştığını bize gösteren maç. özellikle sinan engin'in mos mor bir şekilde direk lafa "trabzon'un eksiği var, iç saha problemi var. hödö hödö" diye lafa girmesi bunun göstergesidir. lakin altan tanrıkulu'nun yorumu maçın özetiydi. "maçın en iyi oyuncusu karabük'ün kalecisiydi. o da 3 gol yedi"

maçın teknik analizine gelirsek.

maçın zor geçeceği çok belliydi. trabzon'a gelen rakiplerin 10 kişi kapanıp kontra atak yaparak gol arama taktiğini karabük de çok iyi uyguladı. neticede ligin şu an ki en çok gol atan oyuncusu ve tüm savunmaların korkulu rüyası emenike gibi bir silahları vardı. fakat giray ve egemen, görevlerini çok iyi yaptılar. bu yüzden emenike sakatlanıp çıktığı zamana kadar zaten bir varlık gösteremedi. ama bizim de defansımız geriye çakılı kaldı. üstüne üstlük colman'ın eksikliğinde onun yerine görev alan ceyhun, takımı baltalayan isimdi. seneler geçiyor ama ceyhun, oyununa hiçbir şey katmıyor. iyi savunma yapıyor ama arkadaş bir tane de topu ileri sür, bir tane ara pası at, bir kere de oyunu aç. tüm toplarımızı orta alanda kitledi ceyhun. bu yüzden kapalı savunmayı hiç açamadık. ceza sahası etrafında döndük durduk.

serkan'ın yokluğunda görev alan mustafa yumlu, çok çok iyi oynadı. kendi mevkisinde değildi. ama hiç sırıtmadı. ileri top taşıdı, orta yaptı. hatta bir topu direkten döndü. (misal bundan kimse bahsetmiyor) ama tabii ki bir serkan olamadı ki gayet normal. klasik sağ kanat bindirmelerimizi yapamadık bu yüzden.

jaja'nın son haftalardaki performansını da aradık. iyi oynamasa bile defansta tıpkı emenike gibi 2 kişiyi meşgul eden bir jaja, bu kapalı defansta çok işimize yarardı.

ilk yarı açamadığımız bir kapalı defansın önünde oynamakla geçti. zaten herkes de böyle olmasını bekliyordu. colman ve serkan'ın eksikliği bunun en önemli nedeniydi. ama biz oyuncu eksiğinin arkasına sığınmayan bir takımız. o formayı kim giyerse giysin takım iyi oynamak zorunda.

işte burada da disiplin ve sabır devreye girdi. hiç oyundan düşmeden oynamaya devam ettik. emenike'nin sakatlığı bizi çok rahatlattı. oyunu iyice karşı sahaya yıktık. ilk devre sonuna doğru pozisyona da girmeye başladık. son dakikada sol kanattan engin bomboş giderken hakem tak diye maçı bitirdi. böyle maç bitirilmez. o atak da biter, sonra çalarsın düdüğü. zaten maç boyu iki taraf için de kötü bür yönetim vardı sahada. ama o işe hiç girmiyoruz biz trabzonspor olarak. çünkü her maçta her takım adına haksız kararlar alınabiliyor. önceki seneler nice şampiyonluklar alındı verildi böyle kararlarla. ama biz çıkıp kimseye çirkef atmadık. şu an şuster ve aykut bir tarafı kocamanın yaptığı gibi. beni de kötü kötü konuşturuyorlar. siz işinize bakın olm! neyse maça dönelim tekrar.

ikinci devre ceyhun, yattara değişikliği ile şenol hoca öldürücü vuruşunu yaptı. iyi oynamasa dahi çok büyük tehlike arz eden yattara'nın ayağına top her geldiğinde önünde iki kişi bittiyordu. bu da kale önünde boşluklara neden oluyordu. işte burda da devreye engin - alanzinho ikilisi girdi. seri adam eksilterek şahane ara pasları attılar ve üst üste pozisyonlara girmeye başladık. bu ikiliye cale de katıldı ve önceki haftalarda söylediklerimden dolayı beni utandıracak bir oyun oynadı. adam geçti, kanatta top sürdü ve güzel ortalar, paslar verdi. artık son yarım saate girilmişti ve karabük kalesini iyice ablukaya almıştık. fakat onlar da bir iki pozisyonda kontra ile bizi korkuttular. burada da uzaktan gelen bir iki güzel şutta onur, klasını konuşturdu.

evet son yarım saatte taşlar iyice yerine oturdu. oyun açıldı. karabük oyundan düştü biz ise iyice ısındık. yüksek kondisyonumuz ve sabrımızın meyvalarını yiyecektik artık. üst üste pozisyonlar bulmaya başladık. ama karabük'ün kalecisi tomic, öyle kurtarışlar yaptı ki, ben bir ara alkışladım adamı. fakat bizim de hücum direncimizin kırılmaması ve karabük defasının sağlı sollu ataklarla şaşkına dönmesi neticesinde beklenen gol geldi. mustafa yumlu'nun ortasında karabük ters kafa vuruşu ile golü kendi kalesine attı. son on dakika, önceki yarım saatin patlamasına sahne oldu ve peş peşe gelen iki gol ile net bir skorla ve 42 puanla ilk yarıyı kapattık.

taraftar süperdi. hiç susmadılar. stad da tam kapasite dolmuştu. artık herkes çok olağan dışı bir şey olmadıkça zorlansak da bir şekilde maçları alacağımıza inanıyor. en başta sahadakiler inanıyor. yüksek konsantrasyon ile gol yesek de aynen oynamaya devam ediyoruz. bu bizim en büyük gücümüz aslında. nedense ilker yasin gibi bir takım garip adamlar bunu olumsuz bir özellik olarak görüyorlar ki bu da trabzonspor'u ne şekilde yereceklerini şaşırmalarının kanıtıdır.

işimize bakmaya ve ardından sevinmeye coşmaya devam.

takım hakkındaki genel bir değerlendirmeye geçelim.

ilk yarı bitti. 42 puan ile son yılların en fazla puanla ilk yarıyı lider bitiren takımıyız. istemeye istemeye, yüzleri döküle döküle trabzonspor düşmanları dahi takımın iyi oynadığını ve yerini hakettiği söylüyor. aksini ispat edemezler zaten.

ben de isim isim takımın son durum analizini yapmak istiyorum.

engin baytar, biraz daha olgunlaşır ve sakinleşirse arda turan'ı silebilecek kapasitede. inanılmaz bir yeteneği var. adam eksiltmesi, sürekli dikine oynaması, top kontrolü ve ara pasları ile bir takımı ileri taşıyabilecek tüm meziyetleri var. arda gibi de sakatlık krizlerine girmezse trabzonspor'dan sonraki durağı avrupa'dır.

alanzinho fizik gücünü çok arttırdı. engin ile aynı tarzda oynuyorlar ve bu da rakip savunmaları çok zor durumlara düşürüyor. alanzinho da süreklilik kazanırsa ki bu aralar onu da edindi, trabzonspor'un simge ismi olabilir. adamı izlemek büyük zevk.

cale, ah cale. dünkü karabük maçında öyle güzel hücuma katkı yaptın ki. ama bunun karabük'ün hücuma çıkamamasının etkisi büyüktü. ileri geri koşmak zorunda kalamdı cale. ama önemli olan şudur; eskiden top kullanamıyordu bu adam. ama şimdi adam dahi geçiyor ve içeri paslar atıyor. beni sevindiren budur.

burak artık boş geçmiyor. fizik kuvveti ise inanılmaz. yere de düşmüyor. emenike'nin yerli versiyonu gibi. her geçen hafta top kontrol yeteneğini ve son vuruş kabiliyetini arttırıyor. o yüzden de her hafta gol atmaya başladı. ligdeki en çok gol atan yerli oyuncu da an itibariyle burak'tır. teknik kabiliyetini daha da arttırırsa onun da sonraki durağı avrupa.

umut her zaman ki gibi çok koşuyor ve rakibi yıpratıyor. bu da diğer oyunculara oynama imkanı sağlıyor. kalabalık defansta kayboluyo gibi görünse de aslında umut takımın ileri uçtaki koşma yükünü sırtlıyor.

yattara bir türlü istikrarlı bir oyun segileyemiyor. saman alevi gibi. işte o yandığı anlardaki pozisyonları değerlendirdiğimizde gol geliyor. artık yattara'dan daha fazlasını beklemiyoruz zaten. her maç bir gol attırsa bize fazla fazla yeter.

egemen ve giray çok iyi uyum sağladılar. duvar gibiler. ancak uzaktan şutlar atılırsa top bizim kaleye geliyor. orada da devreye onur girince gol yemiyoruz. ligin en az gol yiyen kalecisinin onur olması da bundan kaynaklı.

mustafa yumlu, formasının hakkını çok iyi veriyor. trabzonspor'un vazgeçilmesi ve sürekli adamı olmaya aday. helal olsun uşağımıza.

selçuk, karabük maçında da gösterdi ki bir istikrar abidesi. yanında colman olunca tam istediği oyununu oynayabiliyor. ama bu maç maalesef yanında ceyhun vardı. yine de bozmadı kendini. milli takımın orta alanındaki vazgeçilmezdir artık selçuk.

ve şenol hoca;

polemiğe girmeyen ama haksız eleştiriye de boyun eğmeyen, mütevazi, kışkırtmaları savuşturan, salak saçma demeçlerle kriz yaratmak yerine sessiz sedasız kriz çözen, top oyanamak ve oynatmak derdinde olan tam bir futbol filozofu. ama bazen haddinden fazla mütevazi ve duygusal oluyor. bursa maçından sonraki "cenaze evinde düğün olmaz" sözü gereksizdi. yendiğim takımın sahasında taraftarımla sevinemeyeceksem batsın bu futbol camiası. bu işe yanlış yorumda bulundu bence. ama neticede koskoca şenol güneş, şu an böyle satırlarca trabzonspor kritiği yapabiliyorsam bunun tek mübessili şenol güneş'tir. sağolsun varolsun. hep bizimle olsun inşallah.

başkanımızla ilgili de bir iki söz söylemek lazım. polemiksiz, oturaklı, ileri görüşlü ve realistik bir yönetim sergilediği için şu an ki başarının mimarlarından biri de kendisidir. onun gibi bir başkan ile avrupa yolunda da güzel işler yapacağız.

kısaca biz işimize bakacağız. spor medyasının çelmelerinin üstünden zıplayacağız, rakip takımların teknik direktörlerinin kışkırtıcı, haksız ve ahlaksız demeçlerine yüz vermeyeceğiz. hedefimize tam konsantrasyon ile koşacağız. ve zorluklara rağmen geç de olsa başarıya ulaşacağız. karabük maçı,bunun en güzel göstergesidir.

sırada kupa maçı var. haydiyin uşaklar!

27 Kasım 2010 Gaziantepspor - Trabzonspor Maçı

2010-11-28T09:57:00.009+02:00

28 Kasım tarihli kötü sözlük entarimin aynısıdır.

şenol güneş hoca'mızın aklındaki sistemin iyice oturmaya başladığının göstergesidir. bol pas yapıp dikine oynayan ve aynı zamanda çok koşan bir trabzonspor karşısında kim ne yapacak zaten? tolunay kafkas'ın oyuncularına ısrarla ileri çıkın demesine rağmen herkesin geri çekilmesi de enteresan bir ayrıntıydı. antep'in 10 kişi kalıp kalmaması önemli değildi. zaten oyun anlayışı olarak maçın antep yarı sahasında oynanacağı ilk 10 dk da belli oldu. herkesin dediği gibi özellikle ilk dakikalarda egemen'in ayağıdan gelen gol ile -ki canı sağolsundur onun- antep iyice geri çekilmeye şartladı kendini. kanatları kapatarak trabzonspor'un etkinliğini durdurmaya çalıştı. ama şenol hoca'daki teknik varyasyon zenginliği ile oyuncularımız öyle kollektif işler yaptılar ki yine de bol pozisyon bulduk. ortadan savunmayı delmeye çalışan jaja çok iyi oynadı bu yüzden.

evet oyunculara gelirsek;

alanzinho, engin baytar'ın kendi kendine yaptığı yanlışın cezasını çektiği bu maçta fırsatı çok iyi değerlendirdi. sezonun en iyi oyununu oynadı belki de. bir de o net gol vuruşunu kaçırmasaydı belki devre sonuna kadar ilk onbirde yeri garantiydi. bencilliğinden arınmış, takım oynuna ayak uydurmuş. üstün teknik yetenekleri de buna eklenince engin baytar'ın kaptığı forma tehlikeye girdi. bu rekabet şahane oldu bizim açımızdan.

jaja, rivaldo olma yolunda emin adımlarla ilerliyor. bir de şu gol vuruşlarını biraz daha serkeşce yapmasa diyeceğim ama adamın tarzı bu. rakip takımın faul ortalamasını yükselten ve rakibi kart yoluyla eksik bırakma adına çok tehlikeli bir oyuncu. topu ayağında tutabiliyor. estetik hareketlerle paslar verebiliyor. bu da rakibin hem moralini bozuyor hem de sinirlendiriyor. gollerine de devam ederse yattara'dan sonra trabzonspor'un son yıllardaki en büyük transferi olacak jaja.

yattara demişken. artık bitti, bıraktı oynamayı, takılıyor kafasına göre... falan derken adam yine bir silkelendi şovunu yaptı. rakip defansı yerlerde süründürdü yine. son yarım saatin denge bozan topçusu olduğunu kanıtladı yine. onu izlemek büyük keyif.

şenol hoca bu üç topçuyu da öyle efektif kullanıyor ki, istanbul 3'lüsünün ittire ittire yıldız diye lanse edilen yapancılarının hepsini toplasanız bu adamların yarısı etmez. (alex hariç. o bir coştu böyle bir acayip oldu)

colman yine her zaman ki temposundaydı. ama selçuk ile yanyana gelince bu iki oyuncu - özellikle selçuk- takımı organize etme, atak başlatma, orta sahayı toparlama namına ligin en iyi performansını sergiliyorlar. hem defansif hem de ofansif olarak şahaneler. selçuk artık hem trabzonspor'un hem de milli takımın orta sahasının vazgeçilmezidir.

serkan ve burak kanat oyunlarının kalitesini sürdürdüler. serkan balcı yorulmadan top çalıp ileri taşıyor. adam geçiyor. karşı takımı yoruyor. daha ne yapacak? ama bu performansına rağmen hala milli takımda değil. hiddink'in (oğuz'un) gözlerinin açılmasını bekliyoruz. burak ise her geçen gün "dan dun" oyununu törpülüyor. gol atmaya da başladı. penaltı pozisyonunda kendine güvenle topu isteyip ben atacağım dedi ve çok net bir vuruşla topu tam köşeye gönderdi. biraz daha teknik yeterlilik kazanırsa umut ile beraber delemeyecekleri defans kalmayacak. umut ise gol atamadı ama her zaman ki yıpratıcılığını gösterdi.

giray ve cale takımın yumuşak karnı. glowacki iyileşince giray'ın kademesi zayıf halka olmaktan çıkacak. ama cale'nin halen bir alternatifi yok. devre arası umarım buraya bir formül bulurlar. trabzonspor'da iyi bir yedek olabilir ancak. lakin şenol hoca takımın dengesini bozmamak için ikinci yarıya transfer istememiş. hayırlısı.

egemen ise bizim canımız ciğerimiz. biyonik adam. yorulmuyor. morali bozulmuyor. oyundan düşmüyor. koşuyor. ne top ne adam geçiriyor. hiç riske girmiyor. varsın 20 maçta bir hata yapsın. kendi kalesine atmış. ne olacak. rakip atamıyor o da diyor bari ben atayım. (ulan 100 yıllık geyiği de yaptım ya) netice itibariyle çalışkanlığı, azmi, sağlamcılığı ve en önemlisi istikrarı ile milli takımın vazgeçilmez defansı olması gerekirken halen kadroya alınmıyor. ayıp.

başta da değim gibi şenol hoca aklındaki oyun tarzını oyunculara iyice özümsetmiş. takım tıkır tıkır oynuyor. ama daha önemlisi saha dışındaki sorunları çözmede şenol hoca daha büyük başarı gösteriyor. sezon başındaki liverpool maçları esnasındaki umut krizi iki günde çözüldü. çocuk aslanlar gibi oynuyor. teo büyük yanlış yaptı ama medyaya aile içindeki bu olayla ilgili beylik açıklamalar haricinde hiçbir falso verilmedi. sessiz sedası şenol hoca çözdü sorunu. bu sefer engin baytar olayı patlak verdi. ama şenol hoca filozofluğunu, öğretmenliğini yine gösterdi. medyaya hiç malzeme vermeden bu olayı da çözdü. engin bir özür açıklaması yaptı. öğretmenler gününde hocasına çiçek verdi. işte bu tarz patlaklara rağmen takım disiplini ve performansı bozulmadı. tam tersine gelişti. işte şenol hocanın asıl başarısı budur. ayrıca takım kişiye endeksli değil sistemli oynuyor. liderliğin en büyük sebebi budur. alex'in performansı olmasa fener son üç maçtan kaç puan çıkarabilirdi. çok merak ediyorum. beşiktaş'ın o kadar tantanayla gelen yıldızlarına rağmen hali ortada. galatasaray ise... ya neyse! bursa ve kayseri de sistem takımı oldukları için ilk üçteler. istanbul büyüklerinin gözü bu duruma yavaş yavaş açılıyor. hayırlısı.

son olarak bu maç devre arasını lider kapatmadaki en büyük adımımızdı.

not: gaziantep'in bu maça yattığı iddiası ayıp bir iddiadır ve terbiyesizliktir kanımca.

PC OYUNLARI ÜZERİNE

2010-11-21T21:22:00.010+02:00

Son bir iki haftadır ömrümde ilk defa "bilgisayarımda çalışır mı çalışmaz mı? yok efendim grafikjlerini ne kadar kıssam akıcı oynayabilirim? falandır fişmandır" diye düşünmeden pc oyunu oynuyorum. fps, frp, rpg vs ne gelirse oynuyorum. yalnızca iki fps'yi bitirdim ve üç oyunu biraz oynayıp sildim. halen kurulu üç beş oyundan da bir tanesini devam ettiriyorum. yani hayli görmemiş gibi daldım oyunlara ama duruldum, sakinleştim. zaten bir takım işler yüzünden bir süre de ara vermek zorundayım.

şahane bir laptopım oldu sonunda. değme masa üstlerine taş çıkartacak cinsten. oturup özelliklerini sayacak ya da size "baak baaak ne kadar güzel! sizin vaaa mı?" diyerek en güzelinden bir kıroluk sergilemeyeceğim tabi. bu ek bilgiyi şunun için verdim. tüm oyunları en kral görsellikleriyle ya da çok kasanları bu görselliklere en yakın ayarlarda oynuyorum. işte bu imkan bana pc oyunları hakkında biraz düşünme imkanı verdi.

başına oturup saatlerimizi zevkle harcayabilmemiz için bir oyunun bize ne vermesi gerekir? bir şey kazandırmayacağı açık. yalnızca güzel vakit geçirip pek de tanımlanamayan bir doygunluk verir bu oyunlar. hayal gücümüzü tetikler falan. asosyallik, derslerde başarısızlık vs gibi irdelenmesi ve yargıya varılması zor konulara hiç girmeyeceğim. sayısız kişi atıp tutuyor bu konuda. seçip beğenip katılın ya benim gibi iplemeyin kendi işinize bakın. seçim sizin!

ben ise işin başka yönündeyim. dediğim gibi; bir oyuna saatler harcamamız için o oyunda ne bulmalıyız. türleri özel olarak ele alıp ayrıntıya girmeyeceğim çünkü o kadar yetkin değilim bu konuda. genel konsept bazında kısaca fikrimi söyleyeceğim.

eskiden görsellik bizi hayli etkilerdi. yani oyuna ilk başladığımız andan itibaren "vayanasını bunu nasıl yapmışlar, of be bunu nasıl şeyetmişler, aa adamın kaşı oynuyo lan..." gibi türlü ayrıntılar bizi oyuna kitler, iyi veya kötü olmasından ziyade görselliğe dalardık. yani ben bir kaç dakika boyunca bir kayanın kaplamasındaki ayrıntılara dalıp gitmişliğimi hatırlıyorum. evet yuh! ama sonra sonra ve derken şimdi şimdi, artık bu görsellik ilk şoku atlattıktan sonra bizleri etkilememeye başladı. çünkü alıştık. bir oyunun dokusundaki farklılığa alıştıktan sonra artık başka şeyleri istiyor deli gönül.

peki nedir bu şeyler?

sizleri sıkmamak için bunu bir daha ki yazıya saklıyorum. (lan yoksa bu kısa bir yazı dizisi mi olacak? hayırlısı!)

w,a,s,d size köle olsun!

13 Kasım 2010 Bursaspor Trabzonspor Maçı

2010-11-14T08:23:00.007+02:00

13 Kasım 2010 tarihli kötü sözlük entarimin tıpkısının aynısıdır.

trabzonspor'un an itibariyle ligdeki en iyi takım olduğunu tescillediği maçtır.

trabzonspor, istanbul büyüklerini ipe dizdikten sonra geçen senin şampiyonunu da kendi evinde yenerek şampiyonluğun en büyük adaylarından biri değil de en büyük adayı olduğunu artık kesin bir şekilde göstermiştir. bir tek kayseriyle evinde berabere kalmıştık. o da takımın tökezleme zamanına denk gelmişti.

maçın analizi ise çok yalın bir şekilde yapılabilir. tabzonspor bildik oyunuyla maça başladı ve beklenenden erken bir şekilde jaja'nın teknik vuruşlarıyla iki golü birden buldu ve işler değişti. (umut-jaja-burak koalisyonu). bursa son haftalardaki kötü sonuçlar dizisi neticesiyle taraftarı önünde önünde agresif bir oyun sergiledi. ertuğrul sağlam gibi sakin bir adam bile hakemden uyarı aldı. aksine trabzonspor ise aşırı sakin ve kontrollüydü. bu da oyunun tüm rengini belli etti. bursaspor telaşlı, sinirli ve kontrolsüz bir şekilde oynadığı için 2 golün haricinde bir kaç tane daha ikiye bir pozisyon verdi. bundan sonra işler onlar için çok daha karışık olacak. umarım toparlarlar.

trabzonspor ise disiplininden ve direncinden ödün vermedi. colman'ın eksikliği organize olmada büyük problemler yaşattı. glowacki'nin eksikliği ise egemen ve giray'ın kendi kapasitelerini sonuna kadar kullanmaları ile aşıldı. takımın geri kalanında herkesin defansa yardımı da dikkat çekti. dediğim gibi erken gelen iki golün ardından trabzonspor, hiç de karakterine uymayan bir oyun sergiledi. skoru koruma ya da temkini elden bırakmama psikolojisi diyebilirsiniz. ama neticede önceki senenin şampiyonu ile çok kritik bir maç oynanıyor. şenol hoca ise tabii ki bu oyun karakterinden memnun değil. aynı şekilde oyuncuların da kendilerinden memnun olmadıklarını düşünüyorum. skora yaslanmak bizim işimiz değil. olmamalı. bununla beraber, karakterini yansıtamadığın veya iyi oynayamadığın maçtan bile net skorla 3 puan almak şampiyon olmanın en büyük gereğidir.

shuster'in ligin zirvesindeki anadolu takımlarına yönelik yaptığı yersiz, haksız ve karaktersiz analizini destekleyen bir oyun sergilememiz neticede üzücü ama bundan sonraki haftalarda kendi oyunumuzu sahaya yansıtacağımızı düşünüyorum. özellikle fikstüre bakınca ligi, sergen'in de dediği gibi % 99 değil % 100 lider bitireceğimizi öngörmek hiç de zor değil. colman ve glowacki'nin de takım katılması ile bu öngörü iyice güçlenecek.

sözü şöyle bitirebiliriz; alanzinho, colman, yattara ve glowacki'siz bir 11 ile son şampiyonu evinde 2-0 yendikten ve istanbul büyükleriyle liderlik potasındaki rakiplere puan farkı koyduktan sonra başarısız takımların teknik direktörlerine afedersiniz ama bok yemek düşer. herkes kendi işine baksın. zira biz öyle yapıyoruz.

Seni düşünüyoruz...

2010-11-10T08:50:00.001+02:00

Bilim kurgu kitabı mı? O ne ola ki?

2010-10-25T10:26:00.004+03:00

Dün Arthur C. Clarke'ın Rama ve Space Odyssey serisindeki eksikliklerimi tamamlamak için biraz kitapçı gezdim. Fakat sıfırları tuzlu olduğundan ikinci el aradım. Saflık işte; Ankara'da hem de Kızılay'da, spesifik bir bilim kurgu kitabının ikinci elini aramak! "Bilimkurgu kitaplarınızın olduğu bölüm nerede?" diye sorduğumda o surattaki küçümseyen bakışla her defasında karşı karşıya gelmek yoruyor insanı. Minicik tek bir rafa dizilmiş üç beş kitaptan oluşan bu bölümlerde büyük bir Eric Vön Daniken hakimiyeti var. O yüzden ikinci el bilimkurgu kitabı arıyorsanız kitapçılarda işiniz zor arkadaş. Rahmetli Orhan Duru da olmasaymış science fiction diye soracak ve iyice diyalogları yokuşa sürecektik. İkinci el bilimkurgu kitabı ararken harcanan emeği ve zamanı daha fazla üsret ödeyim sıfırını alarak kotarabilirsiniz. Param olsa hiç uğraşmam çatır çatır alırım sıfırları.

Gerçi haksızlık etmeyeyim Rama'dan eksik iki kitabı aynı dükkanda şıp diye buldum. İkisi 45 tl civarı normalde. Ama cillop gibi nerdeyse sıfır gibi iki kitabı 17'ye aldm. Azmin zaferi. Aynı zamanda şans da yüzüme güldü. Zafer demişken, önce zafer çarşısına baktım, ordan adil iş hanının ordaki kitapçılara. Yok yok. Başka şeyler buldum tabi, hemen kaptım o ayrı mevzu. Ümidimi kesmişken, karanfildeki kitap çarşısına da bi bakayım dedim. tek bir dükkanda buldum aradığımı. Güzel de fiyata buldum aslında. Normalde, Tunalı'daki tanıdık sahaflara gitmem lazım bunun için. Oralarda buluyorum genelde istediğim şeyleri. Lakin vaktim azdı ve öylesine bakayım demiştim.

Artık tek eksiğim, space odyssey: 2061. Bunu da tamamlayınca iki efsane seriyi de rafıma dizmiş olacağım. Çok helecanlı. Darısı sizlerin başına.

23 Ekim 2010 Trabzonspor 3 - Gençlerbirliği 1

2010-10-23T21:49:00.009+03:00

İki 45 dk ve iki farklı Trabzonspor

Bu akşam ki maç taraftarın dengesini alt üst eden bir maçtı. Neden mi? Çünkü Şenol Hoca iki devreye de bambaşka taktiklerle başladı. Orta sahada Ceyhunla oyuna başladık. Bu yüzden topu hiç dikine süremedik. Sağ kanattan hücum etmeye çalıştık fakat Serkan'ın olağandışı olumsuz performansı yüzünden bir verim alamadık. Solda ise her zaman ki verimsizlik vardı. Orta alanda Colman'ın defansa dönük oyunu da işin tuzu biberi oldu.

Buna rağmen oyunun ilk 15 dakikası Gençlerbirliği sahasından çıkamadı. Golü bulamamızdan kaynaklı direnci artan gençler, hücuma kaltılar. Ceza sahasının hemen dışından bir kaç kez kale yoklamanın haricinde bir de gol pozisyonuna girdiler ve o tek pozisyon gol oldu. Tüm düzenimiz, ritmimiz zaten pamuk ipliğine bağlıydı. İyice koptuk.

Fakat Şenol Hoca yine muhteşem müdahelesini yaptı ve ikinci yarı sahaya bambaşka bir takım çıktı. Ceyhun'un yerine oyun giren Engin Baytar, takımı ileri taşıyan isim oldu. Dikine driplingleri ve seri adam eksiltmeleri ile Gençlerbirliği'nin tüm dengesini altüst etti. Boş alan bulan Colman ve Alanzinho da dikine oyun kurmaya çalıştılar. Fakat her zaman ki bencilliği ve top ayağında yokken oyunda olmayan Alanzinho ile tüm yük yine Engin'deydi. Derken Serkan kendine geldi ve sağ kanattan bindirmelere başladı. Böylece Gençlerbirliği iyice abondone oldu. Ve Serkan'ın sağ kanattan içeriye çıkardığı topa Burak düzgün vurdu. Beraberlikten sonra iyice baskıyı arttırdık. Böylece Şenol hoca etksiz kalan Alanzinho'yu çıkarıp Jaja'yı öyle bir zamanda soktu ki oyunu tam manasıyla çözdü. Gençler orta sahayı yine geçemediler. Jaja'nın ve Umut'un peşpeşe golleri ile maç mühürlendi. Burak'ın direkten dönen mühteşem şutunu da unutmayalım tabi.

Sonuç olarak çok önemli bir haftada yine 3 puan aldık. Geri düştüğümüz bir maçı alarak yine büyüklüğümüzü gösterdik. Üstüste iki hafta gol atan Burak, Şenol Hoca'nın ısrarını haklı çıkardı. Jaja ve Umut'da aynı şekilde iki hata üstüste gol bularak üstlerindeki ölü toprağı attılar. Engin Baytar 90 dk'lık bir fizik kondüsyon edinirse ilk onbirde banko başlar. Colman hala hücuma dönük insiyatif kullanmıyor. Geride Egemen ve Mustafa yumlu güven telkin ediyorlar ama Cale hücuma gönük hiç top kullanamıyor. Serkan ise bu maçta geç açıldı ve neticede her zaman ki performansını gösterdi. Onur'un yediği golde yapacağı bir şey yoktu. Önü hayli kalabalıktı ve top sekerek geldi.

Taraftar ayıp etti. Maraton tarafınde kenarlar hayli boştu. 15 bin kişi yakışmaz bize.

Geçen hafta dirençli bir takıma karşı ne yapacağımızı merak etmiştim ve bu maçın ikinci yarısında karadeniz fırtınası bana cevanı verdi. İlerleyen haftalarda bakalım ne olacak. Ligin ilk yarısını lider kapatmayı umuyorum. Yarın çok deli maçlar var. Rakiplerin puan kaybı çok olası.

Hiddink efendi de maçı izledi. Bakalım milli takımda kaç Trabzonsporlu olacak. Haydi hayırlısı la!

Bilimkurgu'nun Saklı Hazinesi: Rama

2010-10-22T10:33:00.008+03:00

Arthur C. Clarke'ın en bilinen eseri A Space Odyssey sesirinin yanında aynı değerde ve zenginlikte bir eser olmasına rağmen Rama Serisi biraz arka planda kalmıştır. Bunun sebebi sinema uyarlamasının yapılmamış olmasının bir etkisi muhakkak vardır. Meraklı ve hevesli bilim kurgu okurları haricinde Rama Serisi pek bilinmez. Normaldir de. Yalnızca ülkemizde mi bu durum böyle tabi kıyas yapamıyorum. Ama tahminim ülkemiz dışında da durum bu şekildedir.

Bakalım nasıl bir destan bu!

Minimum aksiyonun bunun yanında maksimum teknik detayın ve sakin gerilimin yaşandığı bir destan ile karşı karşıyayız. insanoğlunun bilinmeze karşı zenofobik tavrının yanı sıra, temkinli olmak ile cesur olmak arasındaki bağı kurmadaki zorluğuna şahit oluyoruz. Arthur C. Clarke'ın büyüklüğünün en önemli sebebi olan gerçekçi bilimkurgu yapısı bu kitapta da had sahfada. Ayrıca karakterlerin düşünce örgülerini akıcı bir şekilde bizlere sunması da teknik detaylarla boğulmamızı engelleyen büyük bir unsur. Bu iki özellik sayesinde hikayedeki mekan, durum ve olayların içine giriyoruz. Artık bir bilimkurgu romanı değil de yakın geleceğin öyküsünü okuyoruz.

Şu ana kadar ben yalnızca ilk kitabı okudum. İkinciye de yeni başladım. Araya bir şeyler girmezse hızla bitirip. Üçüncüye geçeceğim. Tüm seri bitince yine fikirlerimi burada paylaşacağım.

Bu seri dört kitaptan oluşuyor. Sırasıyla Rama'yla Buluşma, Rama 2, Rama Bahçesi ve Rama'nın Sırrı şeklinde okunmamızı bekleyen bu kitaplar bilimkurgudan ne beklememiz gerektiğinin en büyük örneği bence. Evet diğerlerini okumadım, atıp tutma hakkım yok gibi görünüyor. Ama başka Arthur C Clarke eserlerini ve en önemlisi ilk serinin kitabını referans alınca böylesi bir öngörü kaçınılmaz.

Hayatınızdan Arthur C. Clarke eksik olmasın...

House MD

2010-10-21T10:15:00.007+03:00

her yerde, her fırsatta söylerim. house izlenebilecek en güzel 3 dizden biri. hatta birinciliğe oynar. diğer iki dizinin ne olduğunu da ilerleyen günlerde açıklayacağım. bir de kardeşimin ısrarla izlememi istediği braking bad var. ona da bakıcaz. ama sonra. şimdilik 3 dizi benim kotamı fazlasıyla dolduruyor.

bu yazıda ise house var. daha önce kötü sözlükte girdiğim bir entari tüm düşüncelerimi özetliyor. tabi bu entari dizinin son sezonu başlamadan evvel yazılmıştı. bu yüzden yeni sezonun ilk 3 bölümü ile ilgili bir kaç kısacık not ekledim tabi. sizinle bu entariyi paylaşıyorum.
işte efsane entari.

Alıntı---- SPOİLER YOKTUR ANA FİKİR BAZLIDIR

house, görünüşte itici, çokbilmiş, kalp kıran, narsist bir adam. o bir jerk o bir asshole.! böyle bir adamın nesini seviyorum(z)? niye can kurban diyorum(z)?

çünkü içten içe hepimiz birer house olmak istiyoruz!

buzdağının görünmeyen yüzünü görebiliyoruz. house, tüm olmusuz yanlarının yanında prensip sahibi, aşırı zeki, gerektiğinde çalışkan, analiz gücü aşmış ve aykırı bir insan. saydığım özellikler normalde her insanın sahip olmak istediği özellikler. (aykırılık hariç ki oraya da geleceğim) kim IQ'sunun 140 olmasını istemez ki. ama işte bunun sonuçları var.

house yalnız. çünkü aşırı zekası yüzünden herkesin bir kaç adım önünde gidiyor. hiçbirşey ona tad vermiyor. sıkılıyor.

bu sıkıntıyı gidermenin iki yolunu buluyor.

birincisi vakalar. bilimin en komplike, durağanlıktan en uzak ve zorlu alanlarından biri olan tıpla uğraşıyor. bu zorlu alanda house'un karşısına gelen vakalar onun için birer meydan okuma. insanları iyileştirmek house için ikinci planda kalıyor. o meydan nistiyor. zorlanmak istiyor. çaresiz kalıp insan olduğunu hissetmek istiyor. bu yüzden hep zoru seçiyor. ancak kapasitesinin zorlandığı anlarda yaşadığını hissediyor.

ikincisi ise insanlarla uğraşmak. herkes kendi dünyasındaki zorlukları evreninin merkezine koyuyor. kısaca herkes kendi aleminde yaşıyor ve kendi hayatının en zor hayat olduğunu düşünüyor. en refah içinde yaşayanlar bile zaman zaman böyle hisseder. house'a göre insanların bu çok büyük gördükleri sorunlar aslında bir kaç ufak hamleyle çözilebilir. ama insanlarda bunu yapabilecek zeka yok, olsa da bu hamleler bazen çok büyük cesaret gerektiriyor. işte burada house devreye giriyor ve bazen akla hayale gelmeyecek hamlelerle hayatlara müdahale ediyor. insanları dumur ediyor. haliyle ortaya çıkan sonuçlarla çok eğleniyor. ama bazen de karşı taraftan öyle bir cevap alıyor ki "haa bi dakka!" diyor kendi kendine. işte bu tarz müdahelelerle kendi zorluklarını yaratarak mutlu oluyor.

house karakteri çok komplike ve değişken bir karakter. öyle ki bazen kendi bile yaptıklarına inanamıyor. bu yüzden de dizi sürekli ilgi çekiciliğini sürdürüyor.

ayrıca house tüm arızalarına rağmen vazgeçilemeyen biri. etrafındakiler ondan "illallah" da deseler bu adamdan vazgeçemiyorlar. işte bu da house'a üstünlük sağlıyor. saydığım tüm olumlu yanların yanında house'un bu özelliği izleyenleri house'a bağlıyor ve millet onun gibi olmak istiyor.

ben ise başta söylemiş olduğum aykırılık özelliğini seviyorum house'un. zekasını aykırı olabilmek için kullandığı anlar çok hoşuma gidiyor. insanları mutsuz eden ahlaki yaptırımları silip atabiliyor house. ya da toplumsal yaşamı kitleyen dini dogmaları yerle bir eden davranışlar sergiliyor. üstelik bilinçli yapıyor bunu. ibranice, arapça, latince bildiği için dini metinleri orijinalinden okuyor. bunun sonucunda da cahilce dinine bağlı olanları çok rahat mat ediyor. inanç kavramını her hangi bir hamle ile altedemediği için bilgili dindarlara acıyor.

kim haklı kim haksız, kim yanacak kim bal deresinde yüzecek tartışmasından çok öte bir durum var. house olaylara (insani durumlar da dahil) vaka gözüyle bakıyor ve analiz yolu ile herşeyin çözümü olabileceğine inanıyor. lakin insanın halen var olup olmadığı anlaşılamayan ve insan olma özelliğini ifade etmek açısından dinden gayrı felsefede de kullanılan ruh (spirit, soul ve ghost olarak ince ayrımlara sahiptir), house'un anlam veremediği şeyler yapıyor. bilinçsiz bir fedakarlığa veya körü körüne bir öfkeye house anlam veremiyor. her ne kadar mantıklı seçenek ortaya sunsa da bu seçenekleri bir kenara itenleri anlayamıyor house. çünkü o aşırı zeki bir analitik beyne sahip. bu yüzden dilediğince aykırı olabiliyor.

bazı bölümlerde house daha önce varlığından hiç haberdar olmadığı vicdanını duyuyor. işte o anları çok seviyorum. house çaresiz kalıyor. ne yapacağını bilemiyor. benim kanaatim kendi de en çok bu anlardan zevk alıyor.

yeni sezonu heyecanla bekliyoruz. zira tüm dizileri eledim artık. benim için izlemenin bir anlam ifade ettiği tek dizi house.

Alıntı----

netice itibariyle yeni sezon da başladı. çok da güzel başladı. house artık bir ilişki yaşıyor. spoiler vermemek için ayrıntıya girmiyorum tabi. ama şu bir gerçek; house değişiyor. asshole'luğundan ödün veriyor. enteresan.

ekipte bir değişim var. yeni bir kadın oyuncu bekliyoruz. ama tabi taş gibi olmasını da bekliyoruz.

dizinin formatı, kalitesi aynı. tanıdık bir dost geri döndü. yeni sezonun ilk üç bölümü niye izlenebilecek en iyi dizilerden birinin house olduğunu yine kanıtlıyor.

izleyin.

Arthur C. Clarke'ın Zihninde Bir Uzay Macerası

2010-10-19T19:35:00.006+03:00

Bilimkurgunun En Muhteşem Uzay Efsanesi

Arthur C. Clarke, büyük bir bilim adamıydı. Aynı zamanda bilimkurgu edebiyatının tanrılarından biriydi. 2008'de 90 yaşında öldü. Ben o sırada askerdeydim. Gazetenin bir köşesinde haberi görünce gerçekten hüzünlenmiştim. İnsan askerdeyken hüzünlenecek çok şey bulabiliyor. Ama bu haber, dünyanın neresinde olursa olsun beni üzerdi.

Neticede bize çok değerli bir bilimkurgu külliyatı bırakmıştır. Tabi bu külliyat içerisinde tartışmasız en popüleri ve en değerlilerinden biri olan Uzay Efsanesi serisidir. 2001, 2010, 2061 ve 3001 adlarında olmak üzere 4 kitaplık bir seridir.

Serinin ilhamı aslında Stanley Kubrick'dir. Kubrick, Clark'tan "dillere destan bir bilimkurgu" filmi için fikir istemiştir. Clark ise 10 sayfalık bir film taslağını incelemesi için Scott Meredith'e yolladığında o 10 sayfanın çok daha büyük bir potansiyel taşıdığı uyarısını aldı. Böylece kitap çalışmaları başladı. Aynı zamanda Kubrick ile de film çalışmaları devam etti. Fakat Kubrick'in ricası ile kitap filmden sonra basıldı.

Film de kitap da inanılmaz bir fenomen haline gelmiştir artık. Bilimkurgu okuruyum ya da izleyicisiyim diyen herkes bu yapımları baş tacı eder. Etmelidir.

Bizim mevzumuz kitap.

İçine bolca felsefenin harmanlandığı bu başyapıtın esas soruları şunlardır; insanın varoluşunun kökenleri nelerdir, insanın evrimini tetikleyen nedir, varoluşun hangi noktasından sonra bilinç diye bir şeyden söz edebiliriz, yapay zekanın evrimi, insan ile yapay zeka arasındaki ilişkinin incelenmesi...

Bu gibi soru ve konular kitabın özünü oluşturuyor. Klasik tabirle bir "macera" ya da "aksiyon" beklentisi ile kitabı okumaya başlarsanız fena halde hüsrana uğrarsınız. O yüzden bunu bilimkurgunun hatta bilimin tam da felsefi özünü barındıran bir metin olduğun anlamalısınız.

Devam kitaplarının ise ticari kaygılarla (tabi ki yayınevinin) yazıldığı söylenir. Öyle bile olsa Clarke, inanılmaz bir profesyonellikle serinin devamında hiçbir şekilde kaliteyi düşürmemiştir. Özellikle ikinci kitaptaki bilinç olarak evrende gezen karakterimizin düşünce akışını okumak harika bir deneyim. Üçüncü daha çok insani ilişkilere ağırlık vermiş ve yabancı bir gezegende bizlere bir macera sunmuştur. Serinin son kitabında ipin ucu kopmuştur. Zira yıl 3001'dir. Spoiler vermek istemediğim için işin derinine inmiyorum.

Netice itibariyle bu seriyi edinip okuduğunuzda insan, makine ve evren hakkında zihninizde yeni düşünce kapıları açılacaktır.

17 Ekim 2010 Kasımpaşa 0 - Trabzonspor 7

2010-10-18T09:21:00.006+03:00

Maç günü akşamı kötü sözlük'te yazdığım bir entarinin kopyala-yapıştırıdır.

Skorun ve rakiplerin puan kaybının heyecanını bir kenara bırakarak eleştirel gözle yazılmış bir yazıdır.

Alıntı -----

"glowacki" diye inlediğim ama hiç de glowacki'lik bir durum yaşanmayan maçtır. kof, ruhsuz ve dağınık geçen bu maç iyi analiz edilmeli.

kasımpaşa açısından söylenecek ne var bilmiyorum.ama işin bordo-mavi tarafı hakkında söylenecek çok laf var.

öncelikle kasımpaşa gibi sahada ne yaptığı belli olmayan, dağınık, sistemsiz, güçsüz bir takıma karşı ilk dakika golü hariç tam 30 dakika pozisyon bile bulamamamız düşündürücü olmalı. şenol hoca'nın burak ısrarını halen anlayabilmiş değilim. bakmayın iki golüne. adam aldığı her topu ya eziyor ya saçma sapan yerlere atıyor. kaleciyle karşı karşıya da atsın artık. alanzinho gol haricinde sahada hayalet gibiydi. colman ise hiç insiyatif kullanmıyor. organize edemiyor orta sahayı. selçuk'un geride oynamasıyla beraber göbekte hiç organize olamadık. serkan'ın bindirmeleri ile ilk golleri bulduk. sonrasında kasımpaşa defansını önde yakaaldık ve arkaya atılan toplarla gol bulduk.

organize atakmış, rakibi ablukaya almakmış. hiçbiri yapılmadı bugün. sahada o kadar kötü bir kasımpaşa vardı ki, idman maçlarında trabzonspor daha çok mücadele göstermek zorunda kalıyordur eminim. umarım rakibin oyununa karşılık kendimizi kasmamışızdır da o yüzden böyle oynamışızdır. şöyle ilerde basan, yıpratıcı oynayan, fizik gücü kuvvetli bir takımla oynayalım da bakalım o zaman bu alanzinho top yüzü görebilecek mi? burak o pozisyonlara girebilecek mi? bu maçta bile cale ne kadar zor durumlara düştü. çünkü adamın önünde ileri dönük bir sol kanat yok. 90 metre olduğu gibi cale'nin sorumluluğunda. o yüzden çok hata yapıyor. çok adam kaçırıyor. serkan ise yine dinamo gibi. takımı ateşleyen o oldu. onun bindirmeleri olmasa gol atmaya falan başlayamazdık. mustafa yumlu düz oyunuyla risksiz bir şekilde devam ediyor ve güven veriyor. glowacki'nin de dahil olmasıyla giray artık zor forma şansı bulur. bugün iki gol atan jaja ve yattara'dan ne zaman verim alacağız acaba? ayrıca engin baytar neredeydi? sakat mıydı? cezalı mıydı? bilenler söylesin bana. tam ona göreydi ortam. muazzam boşluklar vardı.

şenol hoca'nın ise orta sahayı geride kurmasını anlayamıyorum. kasımpaşayı üstümüze çekelim, defans arkasına attığımız toplarla gol buluruz diye mi düşündü acaba? ama bu kasımpaşa yahu. sen büyük takımlara bile defansı ileri hatta kuruyorsun. orta saha oyuncusu selçuk'un ceza alanı yayında top karşılaması ne demek?

bugün 90 dk top oynandıysa 60 dk' sı bomboş geçti arkadaş.

benim ilmim yetmedi. bu kadar anlayabildim. heyecanla bekliyorum ilk dişli takıma karşı ne yapacağız diye. o yüzden bence kimse ooo 7 attık ne de şahane takımız demesin... şenol hoca'nın herşeyin farkında olduğunu tahmin ediyorum. aksi halde işler hiç ummadık şekilde kötüye gidebilir.

Alıntı-----

Biraz da işin olumlu tarafına bakalım.
Jaja oyuna girdikten sonra aradaki farka rağmen koştu, mücadele etti ve iki gol birden attı. Bu sevindirici. Maç kopmuş olmasına rağmen Jaja profesyonelce oynadı. Genel olarak oyun disiplininden kopmadık. Bu takımın artık kişiliği haline geldiği için normaldir. Son 10 dk lık rezilliğe değinmiyorum. Şenol Hoca da bunun eleştirisini yaptı zaten.

Avarajı iyice açmamız çok güzel oldu. Beşiktaş, Galatasaray ve Bursaspor'un puan kayıplarının olduğu bir haftada böyle bir galibiyet gerçekten moral verici. İyi değerlendirmemiz gerek. Kayseri tahmin ettiğim gibi puan kaybetmedi. Ama bu akşam ki fener maçından ümitliyim. Konya puan koparabilir. En azından bir beraberlik bekliyorum.

Yukarıda da söylediğim gibi, karşılaşacağımız ilk dişli rakibin yollarını gözlüyorum.

Trabzonspor İçin Büyük Fırsat

2010-10-16T22:25:00.005+03:00

An itibariyle şampiyonluk yolunda Trabzonspor'un en büyük iki rakibi de puan kaybetmiş durumda. Bursaspor berabere kalırken, bu sezon büyükleri avlayarak toparlanan Manisaspor, Beşiktaş'ı yendi. Böyle olunca biz de yarın ki üç maça gözümüzü diktik. Sivasspor'un her ne kadar Kayserispor'dan puan alması zor olsa da umut fakirin ekmeği. Galatasaray'ın Ankaragücü karşısında puan kaybetmesi hayli muhtemel. Zira Arda'sız Galatasaray çok aksıyor. Konyaspor'un feneri hayli zorlayacağını ve hatta en az bir beraberlik koparacağını düşünüyorum. Aykut hoca her ne kadar son demeçlerinde iyimser konuşsa da ben fenerin halen herhangi bir sisteme sahip olduğunu düşünmüyorum. Bu yüzden fenerin de puan kaybından ümitliyim.

Gelelim Trabzonspor'a. Glowacki'nin tamamen iyileşmesi mükemmel bir haber. Abidik gubidik gollere son. Glowacki büyük ihitimalle ilk onbirde oynayacak ve kasımpaşadan gol yemeyeceğiz. Ayrıca takım dinlendi. Eksikler giderildi. Şenol hoca muhtemelen hayli ofansif bir takımla sahaya çıkacak. Böyle olunca kesin üst olur sayın bahisçiler. Benden demesi!

Lan olm bir de yalnız biz yeniliyormuşuz da diğerleri hep üç puan alıyormuş. Böyle bir düşüncesi olanla için geliyor.

"Hayallerde yaşıyor bazı ibneler!"

Külhanbeyi Sözlüğü

2010-10-15T16:22:00.003+03:00

Malumdur; Osmanlı tarihi kültür mozağiyi ile adeta düşsel bir alemdir. İdari yapısından tutun da ekonomik teşkilatlanmasına kadar Osmanlı, 19. yy ortalarına dek hayli şaşalı bir portre çizmekteydi. İncecik detayına kadar tasarlanan bir çok teşkilatlanma beraberinde renkli kişilikler ve yapılar da üretiyordu.

Misal külhanbeyleri.

Osmanlıda külhanbeyi, hamam ocağının yani 'külhan'ın sürekli olarak yanması için o ocağa kömür atan kişidir. Bu kadar basit bir görevi icra eden kişilere verilen zaman içinde kullanımı oldukça lezzetli bir kültürel miras haline gelmiştir. 17. yy sonlarında teşkilatlanan ve hayli sıkı bir şekilde teşkilatlanan külhanbeylerini araştırmanızı tavsiye ederim.

Ben ise nacizane bir şekilde Ergun Hiçyılmaz'ın 3.10.2010 tarihli posta gazetesinde hazırlamış olduğu sayfadaki külhanbeyi sözlüğünü aktarıyorum. İhsan Oktay Anar okumuş kişilerin "aaa ben bunu biliyorum! aha lan şunu da biliyorum!" hissiyatı ile göz gezdireceği bu sözlüğü, en kısa sürede osmanlıca yazılışlarını da ekleyeceğimin sözünü vererek, sizlere sunuyorum.

Adadiyoz: ( Kabadayı
Altıpatlar: Tabanca
Alengirli: Gösterişli
Alarga durmak: Uzak durmak
Anhut: Kalın kafalı
Ayak yapmak: Aldatmak, dalavere yapmak
Bitirim: Kabadayı, külhanbeyi
Büzükdaş: Kafa dengi arkadaş
Camadan: Üste giyilen külhanbeyi gömleği
Cartayı çekmek: Ölmek
Cızlam: Kaçmak
Çaça: Hatılı kabadayı
Çivilemek: Bıçakla, çakı ile vurmak
Delik: Hapishane
Dilgoz: Aptal
Dubara: Hile, yalan
Erketeci: Gözcü
Façasını almak: Mahçup etmek
Falçata: Bıçak, kama, şiş
Fertiği çekmek: Savuşmak
Filisbit: Son derece sarhoş
Fisk mahalli: Kötü, ahlaka mugayir alanlar
Hacamat etmek: Ucu ipe sarılmış falçata ile yaralama
Hayta: Serseri, havai
Kaparoz: Havadan gelen para
İbiği kaldırmak: Karşı gelmek
Klark çekmek: Reddetmek, menfi cevap vermek
Lafa yekun tutmak: Konuşmaya son vermek
Leblebi: Tabanca kurşunu
Mangiz: Para
Mıhlamak: Bıçak, kama, şiş ile vurmak
Mırmır: Külhanbeyi
Nallamak: Öldürmek
Oksulamak: Def etmek
Palamarı koparmak: Ayrılmak
Pata çakmak: Selam vermek
Pendifrank: Tokat
Pırpırı: Hovarda
Polim: Yalan
Racon kesmek: Muhakeme edip hüküm vermek
Sipari: Eğlenti
Tahkakoz: Polis, jandarma
Zoka: Tuzak
Zula etmek: Aşırılanı bir deliğe, bir yere saklamak

Bir Meşe Olarak Erman Toroğlu

2010-10-14T11:45:00.005+03:00

Biraz agresif bir başlık oldu. Lakin bu önermeme katılmaycak kimse tanımıyorum. En azından ben tanımıyorum.

Arda'nın uzun süreli sakatlığının bel fıtığı olduğu anlaşıldı. Tedavisi sürüyor. Arda ve Galatasaray ilişkisi üzerine konuşacak değilim. Benim mevzum Toroğlu'nun Arda'nın sakatlığı üzerine konuşması.

Neymiş? Arda çok seks yapmış, o yüzden bu sakatlık olmuş. Peki bu çıkarımın temeli nedir? Futbolculuğunda Erman Toroğlu da bir dönem çok seks yapmış o yüzden aynı sakatlığı geçirmiş. O halde Arda da çok seks yaptığı için bu sakatlığı geçirmekteymiş. YUH.

Sana ne desek az gelir Toroğlu. Türkçe bilmezsin, atasözlerini yanlış söylersin, 20 yıl evvelinin mantığı ile futbolu yorumlarsın... ve tüm bunlara rağmen izlenirsin. Ama artık bu yaptığın iğrençlik.

Arda, futbol kariyerinde hatalar yapmıştır. Yapacaktır. Bu sorumlu olduğu kişi ve kurumları ilgilendirir. Arda özel hayatında hatalar yapmıştır. Herkes gibi ve yapacaktır da. Bu ise kendisi ve en yakınları hariç kimseyi ilgilendirmez.

İki laf edip bu gencecik futbolcunun tüm yaşamını alt üst etmeye ne hakkın var sayın meşe? Sen kimsin? İğrençlikte yeni bir level atladın. Tebrikler. Sayende Arda, Ntv ile yaptığı röportajda tıkandı kaldı. Ağlayacaktı zor tuttu kendini. Ara istedi. Sürekli olarak bunu diyen veya manşete taşıyan şerefsizdir dedi. Az dedi. İyi tuttu kendini. Helal olsun.

Sinem Kobal'ın artistik icraatlarını da beğeniriz beğenmeyiz. iyi oyuncu veya kötü oyuncu. Ama bu kızcağızı da böyle meşenin birinin iğrenç bir şekilde medya malzemesi yapmasının savunulacak bir tarafı yoktur. Bu gençler ciddi bir ilişki yaşıyorlar. Ciddi olmasa da kimseyi ilgilendirmez.

Ama sayın meşe bu konuda atıp tutabileceğini düşünüyor. Ama suç bizde. Biz özellikle medyada böyle meşelere prim yaptırdıkça daha çok genç yeteneğimiz tvlerde ağlamaklı olur. (olacak o kadar didaktik son cümlesi)

Sözlük kalmadı. Forum verelim?

2010-10-13T09:56:00.003+03:00

internet kullanımının yaygınlaşması ve pratikleşmesi sayesinde birbirini hiç tanımayan sayısız insan yalnız bilgi değil çok çok başka şeyleri de rahatlıkla paylaşır hale geldi. ama biz işin bilgi kısmına bakalım. ekşi sözlük, kuruluşundan itibaren türkiye'deki internet bilgi paylaşımına bambaşka bir boyut getirdi. otostopçunun galaksi rehberi'ndeki rehberden feyz alınarak yaratılan bu güzide oluşumun zaman içinde sayısız klonu yapıldı. taklitler orijinalini yaşattı ve ekşi sözlük bir fenomen oldu.

ilk üç beş yılı çok güzel geçiren ekşi sözlük sonrasında çok sert ve hızlı bir deformasyona uğradı. önce ergenler sözlüğü foruma çevirdiler. ardından siyasi görüşleri ifade etme ve savunma modası ile sözlük ortamı ideolojik çatışma ortamına döndü. yozluk aldı yürüdü. geyik kısmı ise bel altına kaydı ve ucuzlaştı.

böyle bir durumda klonlarının da aynı kaderi paylaşması kaçınılmazdı.

işte kötü sözlük'ün durumu. gördüğüm en hızlı yozlaşmayı ve ucuzlaşmayı yaşayan oluşumlardan biri. ben de yazarım. ama yazma hevesim kalmadı. sözlüğe girdiğim ilk zamanlarda elimden geldiğince bilim kurgu boşluğunu doldurmaya çalıştım. seri entariler yazdım. lakin olumlu ya da olumsuz hiç tepki almadım. bilim,edebiyat ve sinemaya dair birşeyler yazdım. yine tık yok. ama bir baktım ki belden aşşağıya sayıp söven, ideolojik fanatiklik yapan, iğrenç geyiklerle başlık açan yani popüler tabiriyle sözlük formatına uygun şekilde sözlüğün içine sıçanlar inanılmaz bir popülerliğe sahip oluyorlar. böyle bildiğin, baş tacı ediliyorlar. lakin popüler olmakla ilgili hiçbir hevesim olmadığı için bu tasvip etmediğim yola hiç girmedim. girmem de.

bir ara trabzonspor-liverpool maçlarını gaza gelerek an be an sözlüğe maç durumu entarileri yazdım. öncesi ve sonrası da trabzonspor analizi yaptım. lan bir baktım ki mesajlar geliyor. entarilerim favori oluyor. benim adımın başlığının altına entariler giriliyor. şaştım! sonra da bunu normal karşıladım. çünkü ne demişlet "alem göt olmuş"

netice itibariyle sözlük alemleri, böyle saçma sapan şeylerin prim yaptığı ucubik oluşumlardır. o yüzden sözlük kurcalayanlara tavsiyem; ansiklopedik siteler ve araştırılan konu ile ilgili forumlara girmelerinin daha vakit kazandıran ve mide bulandırmayan bir girişim olacağını anlamalarıdır.

hele ingilizceniz varsa canım cicim arım balım peteğim wiki yeter de artar bile.

il mi yaman beg mi yaman

2010-10-12T10:08:00.009+03:00

her güne bir yazı sözümü daha ilk günden tutamadım lan. böyle bir rezillik olamaz. ama dün gerçekten koşturmacayla geçti. şimdi "size kaplumbağam ishal oldu" temalı geri zekalı günlük formatlı bir entari yazmayacağım. ama günümün yarısından fazlasını osmanlıca ve kpds meşgul etti diyebilirim. geri kalan kısmı da dünya işleri.

şimdi mevzu şudur. bu osmanlıca dediğimiz dil aslında bilim adamları tarafından Tarihi Türkiye Türkçe'si olarak adlandırılır. ama biz kısaca osmanlıca diyerek işi kolaylaştırıyoruz. yaklaşık bir haftadır okuldaki osmanlıca lisans derslerini takip ediyorum. ilk haftaları kaçırdığım için gerideydim. lakin bu haftasonu kafa patlatıp mevcut müfredata yetişme yolunda büyük çaba gösterdim. ve bunu başarmama az kaldı. dersin takip edildiği kitap ise Prof. Dr. Yılmaz Kurt hocamızın hazırlamış olduğu ve her sene güncellediği OSMANLICA DERSLERİ 1'dir.

haftasonu osmanlıca mesaim sırasında şunu anladım. atatürk'in dil devrimi inanılmaz bir ileri görüşlülük arz ediyordu. yani ilkokuldan beri ezberletilen şeylerden mada kendi tecrübemle bunu keşfetmem çok haz vericiydi.

osmanlıca zilyon tane teferruat içeren, istisnaları kurallarından kat kat fazla olan ve matbu denilen matbaa basım değilse birinin el yazısından okunması hayli zor olan bir dil. evet çok zevklidir. eski belgeleri, yazıları orijinallerinden okumanın hazzı ne kadar da güzeldir. ama biz pencereye kurtuluş savaşı sonrasından bakalım.

atatürk baktı ki 11 milyonluk memlekette harften yazıdan bir haber 1o milyon kişi var. (bu en iyimser tahmin.) bir an önce okuma yazma seferberliği etmek gerektiğinde karar kıldı. ama bu kesinlikle osmanlıca ile olacak iş değildi. zire dediğim gibi hayli teferruatlı ve sabır isteyen bir dil. ama halkta ne o sabır ne de o güç vardı. sadece çocukları değil yetişkileri de okur yazar etmek gerekiyordu. bu yüzden yazıldığı gibi okunan batıyla benzeşen harflere sahip ve el yazısında deformasyonu minimum bir alfabeye geçiş kararı verdi. gerçi okuduklarıma göre bu kararı vermesi taa cephe çadırlarındaki uykusuz gece çalışmalarına dayanıyor. ama biz eylem zamanına bakalım.

böylece millet olarak hızla okuma yazma oranı arttı. ufacık köylere kadar öğretmenler yollandı. sonrası ise şimdiki zamana kadar uzanan bir hüsran. bir yılda 6 kişiye 1 kitap ortalamalı, entellektüelliği dibe vurmuş bir milletiz. neyse bu başka bir yazının konusudur.

cumhuriyet dönemi muhafazakar tarihçiler - başta köprülü olmak üzere - bu dil devrimine hep olumsuz yaklaştılar. belki bir yönden haklıydılar. çünkü türk milletinin tarihinin en önemli ikinci dönemi sırf bu yazıyla yazılmıştı. kullanımdan kaldırmak tarih bilincine vurulan büyük bir darbeydi. tarih mesleğini icra edenlerden başka kimse milletinin tarihini kendi okuyamayacaktı. böylece bir yönüyle tarih sadece tarihçilerin tekeline kaldı.

eski belgeleri hızla tercüme ve tasnif etmek bu açığı giderebilirdi ama o da yapılmadı. osmanlı arşivinin %70 i ve belki de daha fazlası hala büyük bir kaos ile bilinmezin içinde yatıyor. bu da bu ülkenin ayıbıdır. aynı şekilde bu da başka bir yazının konusudur.

dönem politikası olarak belki şu yapılabilirdi. seçmeli ders olarak osmanlıca öğretimine devam edilebilirdi. kültürel ve tarihi mirası koruma anlamında. ama bu da kim bilir ne gerekçelerle yapılmadı. eminim düşünülmüştür yani.

netice itibariyle tarihimizin en önemli ikinci dönemini okuyabilmek için osmanlıca öğrenmek şarttır. bu yüzden ben de azimle bu işi halledeceğim. orta derece seftifikamı da bir daha ki sene en geç yaza alacağım. söz lan!

bu yüzden ey osmanlıca hadi bakalım "il mi yaman beg mi yaman"...

not: yazının başlığında ve sonundaki bu sözü siz böyle duymadınız biliyorum. ilk fırsatta bunun da açıklamasını yapacağım.

Trabzonspor'da düşe kalka istikrar

2010-10-08T11:25:00.004+03:00

Liverpool sonrası 6-1 lik sivasspor galibiyeti ile lige aynı hızla devam edeceğimizi düşünmüştüm. lakin peş isıra gelen antalyaspor ve manisaspor maçlarındaki puan kayıpları biz taraftarı biraz düşündürdü. takım temposunu kaybetmişti. kilitlendiği anlarda maçı çözmesi gereken oyuncular uyuyordu. herşeye rağmen bulduğumuz net gol pozisyonları da teo tarafından hunharca harcanıyordu. hal böyleyken şenol hoca'nın ne yapıp edip takımı ayağa kaldırmasını bekledik. radikal kararlar almasını bekledik. ama o kadro istikrarını korumaktan yana karar kıldı. gerçi pek de alternatifi olduğunu söyleyemeyiz ya neyse...

şöyle bir kadroya bakıp son haftalardaki oyuncu seçimlerini de değerlendirirsek şenol hocanın kriterinin koşan, pres yapan ve rakibi yıldıran oyuncu karakterine sahip olmak olduğunu gördük. bu yüzdendir ki burak yılmaz tüm kabiliyetsizliğine rağmen banko oynuyor. yabancılardan son haftalarda verim alamıyoruz. colman tutuk, teo her pozisyonu kaçırıyor ve çok ofsayta düşüyor, alanzinho kalabalık savunmada kayboluyor ve jaja kenarda oturuyor. yattara ise adeta hayalet gibi. hiç insiyatif kullanmıyor ve durumu idare etme modunda oynuyor. bir de cale var tabi. kesinlikle takımın en çürüğü. rakip takım kim olursa olsun girdiği tüm pozisyonlara cale'nin tarafından giriyor. sezon başından beri söylüyorum(z); cale bu takıma yakışmıyor. fiziği zayıf ve sürekli kademe hatası yapıyor. son olarak beşiktaş maçında hilbert, cale sayesinde yıldızlaştı. şenol hoca alternatifsizlikten onu oynatıyor. ama artık mustafa yumlu'da yaptığı gibi bir süpriz oyuncu ortaya çıkarabilse ne güzel olur.

yerliler ise yabancılardan çok daha iyi. onur son haftalardaki formsuzluğundan kurtuluyor. egemen top geçer adam geçmez sitili ile rakip takım ofansiflerinin kabusu. ceyhun her zaman ki düz ritminde devam ediyor. serkan balcı bana göre son haftalarda form grafiğini inanılmaz yükseltti. sürekli kendini aşıyor. inanılmaz biz özveri ile oynuyor. haddinden fazla koşuyor, top çalıyor, kanat akını yapıyor ve yeri geliyor birebir pozisyonlarda akıllıca insiyatifler kullanıyor. son haftalarda takımın iki yıldızından biri. diğeri de beşiktaş maçındaki performansı ile engin baytar. işine bakıp futbola konsantre olursa bu takımda alanzinho yedek kalır. inanılmaz adam eksiltiyor engin. ama hala bencillğini üzerinden atamamış. bir de oyun kurmayı ve gol pası vermeyi öğrense milli takımın göbeği dahi ona emanet olur.

şimdilik gözüme çarpanlar bunlar.

şenol hoca ise basının abartmalarından bıkmış olduğunu dile getirdi. iki maç kazanınca kral, bir maç kaybedince çöküşteki takım ilan ediliyoruz. bu yüzden medyaya "benden demeç beklemeyin işimize bakacağız" dedi. zaten iki satır yazıyorlardı hakkımızda artık hiçbirşey yazmazlar heralde. şurda iki hafta daha üstüste maç kazanalım yine "karadeniz fırtınası esiyor", "kaplanlar avda", "bordo mavi kabus" falan filan yazarlar. ama sakin olmak lazım. akıllı olmak lazım. işimizize bakmamız lazım.

daha var ama ara transferde acilen cale'nin mevkisine birini almamız gerek. forvet sorunu ise hala çözülemesi. şenol hoca jaja'yı orta alanda kullanacağını söylemişti. ama hala jaja'nın takımdaki görevi ne tam olarak belli değil. bekliyoruz. şenol hoca'nın vardır bir planı.

teo allahını seversen adam gibi vur şu topa da bari direkten dönsün lan.

edit: umut bulut ile ilgili hala kara bulutlar var. aydınlanmadan birşeyler söylemek yanlış olur.

Trazonspor'da son durum

2010-09-16T10:39:00.014+03:00

Ligin Durumu

spot toto süper lig tüm kargaşasıyla devam ediyor. fenerbahçe ve galatasaray'da sular durulmuyor. bursaspor ise valencia malubiyeti ile şokta ama bakalım bu şok lige yansıyacak mı? kayserispor ise sağlam oyunuyla "ben de varim diyor". beşiktaş, schuster ile sağlam bir çıkışa geçti ve dileğimiz avrupada da bu çıkışı sürdürmesi. ligin geri kalanı da bildiğimiz gibi. küme düşmeme ve orta sıralara tutunma mücadelesi her takımın çapı çerçevesinde sürüyor.

Trabzonspor ve Şenol Hoca

taraftarı olduğum Trabzonspor, bana göre ligde tüm takımlardan çok daha farklı bir pozisyonda.

Bordo Mavi fırtına, öncelikle ligin en en istikrarlı takımıdır. hem kadrosu hem de oyunu ile oturmuş bir anlayışla devam etmektedir.

benim gözümde ligin en büyük teknik adamı Şenol Güneş, yalnızca teknik değil felsefi anlamda da üstün bir spor adamı. puan kaybedilen maçlardan sonra "bizim işimiz mazeret değil sonuç üretmek. ligde herşey olabilir. özellikle hakem hataları ile her zaman karşılaşılır. ama bizim bunları da aşacak bir oyun sergilememiz lazım" şeklindeki açıklamaları ise bence alkışlanmalı. sürekli mazeret üreten ve uzun süredir hiçbir numarasını göremediğimiz rijkaard efendinin daha önce ki kariyeri referans alınarak kendisine eşi görülmemiş bir kredi veriliyor. öte yandan bakıyoruz; aykut kocaman, aldığı enkazı düzeltmek için çabalıyor. bir anlayış getirmeye çalışıyor takıma. ama yerden yere vuruluyor. hani bildik yorum var ya, yabancılara şöyle prim böyle prim ama türk olunca hemen "vur abalıya". yılların lafıdır. yavandır, çiğdir ama her zaman doğrudur. futbolcu ya da teknik adam farketmiyor. maalesef türk futbolu bu anlayışı aşamadı. neyse bu başka bir yazının konusudur.

Şenol Güneş, takımın başına geçtiği andan itibaren çok bariz bir değişme ve gelişme oldu bordo mavi camiada. oynanan futbolun kalitesi, mücadele hırsı, Şenol Hoca'nın mütevazi ve aynı zamanda teknik açıklamaları taraftara o kadar olumlu yansıdı ki; yıllar evvelinin Avni Aker Cehennemi yeniden başgösterdi. artık aileler, yaşlılar, kadınlar... herkes stada büyük bir coşkuyla gidiyor. çünkü herkes biliyor ki bu takım güzel oynayacak, ayak topuna kafa sokacak, kaleci terse yatacak, defansın beli kırılacak, yesek bile daha çok gol atılacak...

Liverpool' a Rağmen İstikrar

6-1'lik sivas galibiyeti istikrarlı süren uzun sürecin patlama noktasıdır. liverpool'a elenmemiz ise gayet doğaldır. premier ligin baba takımıdır liverpool. üstelik oyunumuzla ezilmedik. hatta direkten döndük. az kalsın eliyorduk adamları. son dk golleri ve tecrübeleri ile yendiler bizi. ama takımımızla gurur duyduk. neticede sübyan gençlere yenilmedik. (öhöm neyse)

yedinci gol için kaleye top süren alanzinho'ya "gitmeeeğğ, atma amına goyim atmaağğ" diye bağıran taraftar kadar bu hafta beni neşelendiren bir şey yoktu. plaka dursun diye adam yedinci golü istemiyor. inanın 10 olsa istemez. 6-1'i tercih eder. enteresan tabi!

Trabzonspor ve Transferleri

bu sene bence en karlı transferleri Trabzonspor yaptı.

uzun süreli bir sakatlıktan çıkan Yattara için "artık futbol oynayamaz. Yattara bitmiştir..." gibi laflar ediliyordu. ama bu adam böyle konuşan herkesin yüzünü kara çıkardı. heyecanla bekleyen taraftarı ise sevince boğdu. attığı goller ile yıldız olduğunu bir kez daha tescilledi. aynı zamanda asistleri ve oyun içi pasları ile tamamen kafasından sildiği bencilliğiyle kaptanlığa yaraşır olduğunu kanıtladı. ilk büyük transfer budur.

Alanzinho'ya geçelim. geçen sezonki fizik kondisyonun düşüklüğü yüzünden bir türlü istediği oyunu sahaya yansıtamayan, sansıtsa da uzun süreli olarak bunu devam ettiremeyen alanzinho, artık gerekli fizik kondisyonuna sahip o yüzden sahanın tozunu attırıyor. asistleri ve kurduğu oyunları ile her defansın kesinlikle ekstra önlem alması gereken biri. tıpkı yattara gibi.

Geçen sezonu golsüz kapatan ve büyük bir hayal kırıklığı yaratan Teofilo ise bu sezon tam manasıyla coştu. Bursaspor ile yaptığımız kupa finalinde 3 gol birden atan Teo, yüksek bir gol ortalaması ile oynuyor. şimdilik 4 gol ile krallıkta lider. bu performansla devam ederse muhtemelen gol kralı olur. ama yine de özlem duyulan forvet, umut ve teo toplamı olan Fatih Tekke'ydi. Lakin istifası daha soğumamış olan Hacısalihoğlu'nun taş koyması yüzünden Fatih Beşiktaş'a gitti. haklıdır da. çünkü ailesi rusya'ya uyum sağlayamadı. memlekete dönmek istiyordu. ilk fırsatı da değerlendirdi. şimdi biz umut ve teo ile ne kadar yol alırız ona bakmamız lazım.

önceki sezon kadroda olan fakat parlamayan yıldızların bu büyük yükselişi ile trabzon zaten 3 transfer birden yapmış sayılır. benzer şekilde takımın diğer oyuncularının da performanslarının yükselişi ortadadır.

geçen sezonun ortalarında şenol hoca ile kaleye geçme fırsatı bulan onur, performansı ile çok büyük övgü topluyor. Trabzonspor'un kaleci sorunu bitmiştir.

defansın sağına kesinlikle transfer gerekiyordu. cale fizik olarak hala yetersiz. hem fenerbahçe hem de liverpool maçında golleri sağdan yedik. fakat engin baytar'ın kadroya tekrar katılışı ile sağ kanattaki hücum gücünün artışı, sağlı sollu saldırmamız karşı takımın direncini düşürecektir.

jaja ise golcü olarak alındı. ama şenol hoca kendisinden 10 numara olarak orta sahada oynatıyor. ilk maçlarda belli olmaz ama ilerleyen haftalarda bu kararın ne kadar doğru olduğunu anlayacağız. şenol hoca boş iş yapmaz!

kısaca, takım kendi potansiyelini kullanarak büyük yükselişe geçmiştir. tek büyük mimar Şenol Güneş'tir. takım olur da tökezlese dahi Şenol Hoca'ya güvenmeliyiz. desteğimizi sürdürmeliyiz. bu takım daha çok yüzümüzü güldürecektir.

son söz: herşeye rağmen medya, Trabzonspor'u ölümüne görmezden geliyor. özellikle hıncal uluç, yemin etmişcesine konuçmuyor Trabzonspor hakkında. böyle adamlar var yine. en ufak tökezlemede şenol hoca'ya aç kurt gibi saldırmayı bekleyenler var. bu adamlara prim vermememiz camiamızı iyi desteklememiz gerekiyor. biz başarılı olursak zorunlu olarak zaten bahsedecekler bizden. tıpkı kupayı ve şampiyonluğu fenerin elinden aldığımız zaman ki gibi.

Prestijli Bir Kitap ve Filmi

2010-06-20T13:09:00.010+03:00

Çok değil, bundan yirmi en fazla otuz yıl önceye baktığımızda, eğlence sektörünün ağırlığının sirkler, lunaparklar ve sihirbazlık gösterilerinde hissedildiğini görüyoruz. Bir şehir ya da kasaba için eğlence dünyalarının dönüm noktası, yaşanılan yere sirk gelmesi ya da hafta sonları gidilen lunaparklardı. Bu iki sektörün içinde de yer alan sihirbazlık gösterileri ise, hayal gücümüzü gıdıklayan, ağzımızı açık bırakan ve çocuklar için kariyer seçimine büyük etkisi olan anlardı. Maalesef bu seçimin önü ebeveynler tarafından her daim kesilirdi.

Sonradan televizyonun ve sinemanın durdurulamaz yükselişi ile artık kanlı canlı yaşadığımız eğlenceler tek boyutluluğa hapsoldu. Evimizde oturarak ya da sinema salonuna kurularak, mağaradaki gölgelerle kendimizi eğlendirdik. Hala da bu duruma hapsolmuş bir şekilde devam ediyoruz.

İşte tutsaklığımızın başlamasından yaklaşık seksen yıl öncesinde geçen sihirli bir hikâyeye bakacağız.

Christopher Priest’ın bol ödüllü fakat ülkemizde ancak film uyarlaması ile adını duyurabilmiş ve hala daha pek de okunmamış romanı bizi eğlencenin kanlı canlı olduğu zamanlara götürüyor. İzleyici eğlense de eğlendiren kişinin aslında ne kadar çok çalıştığını, ne kadar minik ayrıntılar için günlerini haftalarını harcadığını ve bazen canını ortaya koyduğunu anlatan bu güzel hikâye okumanız için sizleri bekliyor. Sihirbazların dünyasının kapıları ardına kadar açılıyor!

“Filmini izledim ya kitabını okumasam da olur” gibi bence cahilce bir düşüncenin içine düşmeyeceğinizi biliyorum fakat ben yine de birkaç noktaya değinmek istiyorum. Kitabın film uyarlaması ile bence kariyerinde aşılması zor bir başarıya imza atan Christopher Nolan ve yazar kardeşi Jonathan Nolan, serbest bir uyarlama yapmışlar. Kitabın başlangıcı, kurgusu, finali ve kişiler arasındaki ilişkilerin yapısı gibi birçok unsur filmde bambaşka bir şekilde karşımıza çıkıyor. Nolan kardeşler kitaptan ilham almışlar ve kendi hikâyelerini anlatmışlar diyebiliriz. Bu anlamda iki farklı sanat eseri ile karşı karşıyayız. Tıpkı Fight Club gibi film, kitabı biraz daha aşmış gibi bir görüntü çiziyor. Yine aynı şekilde yazar kitabının sinema uyarlamasından hayli memnun kalmış. Hatta Chuck Palahniuk, kendi söylemek istediklerini David Fincher’ın filmde daha iyi ifade ettiğini bile söylemişti. Benzer bir durum Prestij’in film uyarlaması için de söz konusu.

Malum; bir sihirbazlık kitabı ile karşı karşıya olduğumuz için öyle ince ince ayrıntılara girecek ve spoiler verecek halim yok. Yalnızca ana hatları ile Prestij’in nasıl bir kitap olduğunu ifade edeceğim. Kesinlikle özet gibi düşünmeyin zira her ne kadar bazen zorunlulukla bu yola girsek de özet denen şeyden nefret ederim.

Laika Yayınları’ndan çıkan kitabın bende 2006 baskısı var. Her türlü eleştirimi de bu baskı üzerinden yapacağım. Belki diğer baskılarda mevcut hatalar düzeltilmiştir. Umarım düzeltilmiştir. Tasarım olarak pek de başarılı olmayan fakat baskı kalitesi olarak sınıfı geçen bir kapak var. Kâğıt kalitesi de aynı şekilde iyi. Fakat ne sayfa düzeni ne de dizgi için aynı şeyleri söyleyemeyeceğim. Sayfanın ortasına hizalanan sayfa sayısı pek de kullanışlı olmuyor. Ayrıca çevirideki hatalar çok göze batıyor. Türkçe'deki bariz dilbilgisi hataları da çeviriyi ele veriyor. Dizgiye ise söyleyecek söz bulamıyorum. Çünkü yanlış dizgi yüzünden sık sık okuma hızım kesildi. Tüm bu açılardan basım olarak sınıfta kalan bir yayınımız var.

Bizi asıl ilgilendiren kısma geçelim. Üç farklı zaman dilimine ve dolayısıyla üç farklı nesle yayılan hikâyemiz oldukça esrarlı olsa da girişi hiç de esrarlı değil. Lakin yazar ustalığını gösteriyor ve hiç sıkılmadan esrarlı bölüme akıp gidiyoruz. Esrarlı ve sihirli yerler ise yüz yıl önceye gittiğimizde başlıyor. Kitabın dörtte üçlük bölümü günlük şeklinde yazılmış. Bu yüzden bazen yorucu veya monoton bir hal alabilecekken yine yazarımızın ustalığı sayesinde her sayfanın bir öncekinden daha fazla istekle çevrilmesine yol açıyor. Günlükler, sihirbazlık mesleğinin tavşan deliğine bir bilet gibi. Haddinden fazla ayrıntı ve bilgi ile okuyucunun bu yabancı ortama iyice alışması sağlanıyor. Filmdeki ve kitaptaki en büyük ortak yan hikâyenin iskeleti. Döneminin en büyükleri arasına girmiş iki sihirbazın ölümüne mücadeleye kadar varan çekişmesini okuyoruz. Önceden de dediğim gibi, geri kalan tüm kurgu filmde değiştirilmiş.
Evet, arada sırada filme de değineceğiz.

Zamanımıza yakın bir dilimde geçen girişten sonra hızla geriye dönüyoruz. Yüz yıl öncesine. Alfred Borden’in hikâyesini günlüğünden okuyoruz. Tüm öyküyü tek taraftan takip ediyoruz. İşte o bahsettiğim sihirbazlık üzerine olan sayısız ayrıntı günlüklerin her yerine serpiştirilmiş durumda. Borden’ın hikâyesi boşluklarla bitiyor ki bu çok normal. Sonra günümüzden otuz kırk yıl öncesine dönüyoruz ve iki nesli birbirine bağlayan ikinci büyük olayı yaşıyoruz. Sonra tekrar günümüze gelip olayın yankılarının izlerine hafiften göz atıyoruz. Ardından gelen dördüncü bölüm ile Rupert Angier’ın günlüğünün sayfalarına dalıyoruz. Alfred Borden’ın hikâyesini de kapsayan ve o hikâyedeki boşlukları dolduran kısım burası. Kitabın, yarısına yakınını dolduruyor. Alfred’in anlattıklarını bambaşka bir açıdan tekrar okuyor ve açılan bir gizem perdesinin yanında birkaç tanesinin daha ortaya çıktığını görüyoruz. İşte burada bilimkurgu ve mistisizmin sularına iyice dalıyoruz. Hatta kitaba kıyasla film, bu noktadan sonra bize oldukça gerçekçi görünüyor.

Nolan’ın bilimkurgu adına yalnızca bir tek fikri alıp bizi yeteri kadar bilimkurguya ne kadar doyurduğuna şaşıyoruz. Fakat bir hayal kırıklığı yaşamamak elde değil. Çünkü Tesla, filmdeki gizeminde ve karizmasından maalesef hayli yoksun bir şekilde karşımıza çıkıyor. Tesla’lı kısımlarda filmdeki heyecan duyulmuyor. Belki de bu hissin sorumlusu filmdir.

Yazar, iki sihirbazın da iç dünyası; karamsarlıkları, heyecanları, aşkları, tutkuları ve hikâyenin can damarı olan saplantılarını günlükler yolu ile aktarmayı gerçekten çok başarılı uygulamış. Nolan da günlüklere gereken önemi filminde vermiş bulunmakta.

Tek bir zaman diliminde geçen filmin aksine üç farklı zaman dilimine yayılan hikâyesiyle kitabın finali de gerçekten heyecan verici ve hayli depresif. Son sayfayı çevirdiğinizde siz de sabit bir noktaya birkaç dakika bakıp, düşünüp derin bir nefes vereceksiniz. Bunu yapmıyorsanız eğer filmde yapacağınıza eminim.

Üzerine sayfalarca yazılacak, saatlerce konuşulacak bir kitap ve kitabın film uyarlaması ile karşı karşıyayız. Detaylar üzerine söylenecek çok şey var. Fakat henüz ne kitabı okumuş ne de filmi izlememiş ya da içlerinden yalnızca birini yapmış olanlar için yalnızca bir haberdar etme yazısını okuduğunuz için biz bu ayrıntıların hiçbirine girmeyeceğiz.
İki sanat eserini de tüketmeden önce size tek tavsiyem var, bu maceralara adım atmadan önce kendinizi kandırılmaya hazırlayın. Daha doğrusu bunu isteyin!

Are watching closely?

FATİH SULTAN TEKKE

2010-06-13T10:20:00.005+03:00

Bugün Vatan gazetesinde Trabzonspor'la ilgili küçücük bir haber vardır. Bazen hiç olmuyor ve buna da şükür. Yani kupa almış takımın haberi için 5 cm karelik alan ayırıyorsunuz! Bravo! Hadi bizi geç, Bursaspor şampiyon olmuş! Adamlar devrim yapmış. Onlara da aynı muamele. Sezonu büyük bir hüsranla bitiren fenerbahçenin ise tam sayfa haberi. Üstelik asparagas haber. Neymiş "Ronaldinho'yu kesin alırız demiyorum ama zorlarım" demiş başkan. Haber bu. Üstüne yaz babam yaz saçmalığı. Zaten Türk spor medyasında neyin ne olduğunu artık sokaktaki çocuk biliyor. Sezar'ın hakkı kesinlikle Sezar'a verilmiyor. Şerefsizlik diz boyu! Neyse şimdi sinirlerimi hoplatmayayım. Biz mevzuya dönelim.

Efendim, bu minicik haberde Şenol Güneş, Tekke ile telefon görüşmesi yapıp "Seni aramızda görmek bize güç katar" dediği yazıyor. Tekke de Rusya'da mutsuz olduğundan bu olaya sıcak bakıyormuş.

Haberin ne altında ne üstünde bir isim veya bir kaynak yok. Hani olay doğru bile olsa neden inanalım? Adamın biri yer dolsun diye işkembeden yazdı muhtemelen.
Arkadaşım biz diğer büyük takım taraftarı gibi değiliz. Bize hakiki haber vereceksin. Biz kendimizi eğleyecek üstüne geyik yapıp ne kadar büyük olduğumuzu sayıklayacak insanlar değiliz. Biz herkesten duygusalız ama biz gerçekleri istiyoruz. Yalan üzerine umut inşaa etmeyiz biz.

Biz karadenizliyiz olm!

Fatih'in Trabzonspor'a gelmesini istemeyen kişi bence Trabzonsporlu değildir arkadaş. Sen kendi yörenin çocuğunu ne olursa olsun bağrına basmazsan senin Trabzonlu olma özelliğin yitip gitmiş demektir. Evet neticede bu bir profesyonel meslektir. Lakin 6 senelik şampiyonluğu bu amatör bu duygusal ruh kazandı. Rahmetli babam ve amcam hep anlatır. O zamanlar takım sahaya çıktığında kimse ben demezmiş. Yalnızca biz varmış! Yalnızca Trabzonspor varmış. Ne prim ve jip ne villa? Yalnıza bordo mavi varmış.

Şimdilerde Şenol Hoca'nın bu ruhu yeniden uyandırdığını hissediyorum. Mütevaziliği ve olaylara gerçekçi bakışı ile bence artis ve hayalci Fatih Terim'den fersah fersah büyük spor adamıdır Şenol Güneş. Şu an dünya kupasında üçüncü dünya ülkeleri top koştururken biz antreman yapıyorsak bunun mesulu Fatih Terim efendidir. Bunun yanında hala bir dünya üçüncülüğünden bahsediyorsak bunun mimarı da Şenol Güneş'tir.

Görüyoruz Beşiktaş'a , Galatasaray'a ve Fenerbahçe'ye gelen dünyaca ünlü hocaları. Sıçıp batırıp geri dönüyorlar. Niye? Çünkü burada işler zor. Kimse destek olmaz, herkes köstek olur burda. Öyle tesisler, topçular 5 yıldızlı hazır bekliyor olsa zaten tüm antrenörler kral olur burda. Ama işler öyle değil. Çok övülen o hocalar geçen sezon Şenol Hoca'nın takıma geldiği sırada gelseydi, acaba hangisi Şenol Güneş'in gösterdiği başarıyı gösterecekti? 3 haftaya kalmaz istifayı basar ya da tazminatı alır giderdi ki genelde ikincisi oluyor. Son olarak bakınız: Daum! Nasıl balon olduğu ortaya çıktı. Bursa bir gol yese Daum kral olacaktı. Ama yemedi ve Daum "yüzü bile görülmek istenmeyen adam oldu" işte bu bir camianın iki yüzlülüğünü gösteriri. Kimse gücenmesin arkadaş. Ben olaya dışardan bakan bir gözlemciyim. Kahvede orda burda maç izlerken, ben maçtan çok insanları izliyorum ve iki yüzlülüğü onların suratında görüyorum. Küfürlerinde duyuyorum.

Netice itibariyle Trabzonspor bir daha ki sezon şampiyonluğun en büyük adaylarından biridir. Kimse de karşı gelemez bu duruma. Kusura bakmayın fanatiklik bazı gerçekleri örtmüyor. Umarım Bursa'da aynı başarıyı devam ettirir ve hep aynı artis takımların kendi kendilerine oynadıkları büyüklük oyunları sona erer!

Türk Futbolunda İkinci Anadolu Devrimi

2010-05-17T10:59:00.011+03:00

Dün akşam 22:00 civarında Bursaspor futbol tarihinde şampiyon olabilen ikinci Anadolu takımı olarak adını tarihe yazdırdı. Her yer yeşil beyaz! Tebrikler...

Şimdi biraz olan bitenin kritiğini yapalım. Ben sportif kritik yapabilecek yetkinlikte değilim. Ancak fikir beyan ederim. Lakin iş kültürel ve tolumsal değmelere gelince orada söyleyecek iki çift lafım var.

Fenerbahçe- Trabzonspor maçını bir kahvede izledim. Bir tarafta biz bu maçı izlerken diğer ekranda Bursaspor-Beşiktaş maçı izleniyordu. Derken Fener uiza ile golü buldu. Sezon boyu küfür yiyen Guiza, Fener'i şampiyon mu yapacaktı? Fenerliler çıldırdı tabi. Artık onlar zihinlerinde çoktan şampiyondular. İlginçtir Trabzonspor ise maçı Fenerbahçe'ye vermek için her türlü hamleyi gerçekleştiriyordu. Birden çok utandum ve üzüldüm. Ama kaleci Onur'un müthiş kurtarışları ve Egemen'in defansta Feneri tek başına durduruşu, tekrar düşünmemi sağladı. Kuzenimin de bir kaç telkini ile bizim takımın Şükrüsaraçoğlu stadının atmosferi neticesinde bildiğin oynayamadığına karar verdim. Yoksa; madem maçı verecektik, o kadar adamla anlaşıldı da Onur ve Egemen ile (hatta Giray ve Serkan'ı bile işin içine katabiliriz) mi anlaşamadılar? Kahvede birinin yorumu beni kopardı; " Aziz Yıldırım çok önemli bir stratejik hata yapmış la! Kaleciyi satın almamış!"

Kendi futbolcularının ne anasını ne bacısını bırakan Fenerbahçeli taraftarların çığlıkları arasında Trabzonspor Burak ile golü buldu. Ani bir sessizlik çöktü. Stada ve belki de milyonlarca kahveye. Trabzonsporluların sevineceği çok bir durum yoktu. Kupayı almıştık. Üstüne bir de Fenerbahçeyi şampiyonluktan etmek güzel olacaktı. Ama olmasa da olurdu.

Dakikalar geçerken Bursa'nın golleri geldi. Fenerliler küfür dozlarını arttırdı. Daha ne kadar adice küfür edebilirler derken beni de şaşırttılar ve kendilerini aştılar. Tabi bu küfür olayı Fenerbahçe taraftarına has değil, her takımın taraftarı yapıyor bunu. Ama mevzu Fenerbahçe üzerinden akıyor. Kimse alınmasın!

Fener atak üstüne atak yapıyordu. Herkes gol kaçırıyordu. Direkten de dönen bir top ile iyice çıldırdı herkes. Tüm bunların üstüne reflekslerine anlam veremediğimiz Onur, öyle kurtarışlar yapıyordu ki, dersin milli maç anasını satayım.

Guiza gol attığında çılgın gibi sevinen "aslanım, koçum" diyenler şimdi Guiza ve gol kaçıran herkesin sülalesiyle cinsel ilişki yaşamak için yanıp tutuşuyordu. Ve dakikalar aktı. Son saniyelerve maç bitti. Fakat o da ne? Ekranda Fenerbahçe taraftarı sahaya akın ediyordu. Konfetiler patladı, meşaleler yandı!!! Bursa son dakika golü yemiş ve Bursaspor-Beşiktaş maçı 2-2 bitmişti. Kahvedekiler ettikleri küfürleri hemen unutup, şampiyon olan takımlarına yine "aslanım,koçum" edaları ile tezahürat yapıyorlardı!

Fakat o da ne! (2)
Fenerbahçe'nin dangalak anonsçusu Bursa'nın olmayan golünü bağırıp "Şampiyon Fenerbahçe" dediği için sahaya inen taraftarlar kendi telefonları ile yaptıkları görüşmelerde büyük hüsranı tek tek yaşamaya başladılar.

işte görüntüler hüsranın an be an görüntüleri!

Öyle böyle derken Fenerbahçe'nin sadık ve sevdalı taraftarları tekrar küfürler yağdırmaya başladılar. Özer ve Guiza'nın mahreminin en çok ağza alındığı dakikalarda, Şükrüsaraçoğlu'nda tribunleri yanıyordu. Bildiğin yanıyordu arkadaş. İtfaiye girmiş sahaya söndürüyor. Kadıkköy'de ise millet birbirini kesiyor. Hayır bildiğin kesiyor.

Buradan da bir çok fotoğrafa bakabilirsiniz!

Bu mudur sizin büyüklüğünüz. Bursa'nın yediği veya attığı gole kalan bir şampiyonluk için tüm insan erdemlerini çiğnemek mi? Büyükseniz bizi yenseydiniz de Bursa'ya iş kalmasaydı. Ama Fenerli olmayan herkese elalemin bilmemnesiyle gerdeğe girmeyin diyen sizsiniz. Peki sizin yaptığınız da Beşiktaş'ın golü ile şampiyonluk gerdeğine girmek değil mi?

Onca şerefsizlik ve ikiyüzlülük içinde şunu anladım. Bu insanların uğraşacak hiçbir manevi ya da kültürel bir uğraşı yok. Yani çoluğu çocuğu için bu kadar yırtınmazlar eminim. İki satır kitap okumaktan, derinliği olan birşeylere kafa yormaktan aciz insanlar topluluğu kendilerini iki renge (bazen 3 herneyse) bu kadar tutkuyla bağlanıp, bırakın kalp kırmayı can yakmayı dahi göze alabiliyor.

Mevzu Fenerbahçe değil bayanlar-beyler! Mevzu toplum! Ne kadar küçük ahlaklı ve yoz bir toplum olduğumuzun kanıtını bir kere daha canlı canlı yaşadım.

Alberto Manmguel - Okuma Günlüğü

2010-05-10T07:46:00.013+03:00

Arjantinli yazar ve okuma uzmanı, Alberto Manguel'in genellikle okuma edimi üzerine olan kitapları YKY tarafından yakın zamanda basıldı. Ben şu an Okuma Günlüğü adlı yapıtını okuyorum.

Yüksek kalibreli entellektüel diyebileceğimiz Alberto Manguel, eskiden okuduğu 12 kitap seçip, her ay bir tane okumak üzere bir yıla yayıyor. Ve okuma süresi boyunca da günlük tutuyor. Bu günlük öyle bildiğiniz günlüklere benzemiyor. Okuduğu kitaptan çok o kitabın yazarın zihninde çağrıştırdıklarını okuyoruz çünkü. Bilinç akışı şeklinde sürüp giden yazılar sanki birer deneme gibi. E tabi böylesi bir entellektüelin zihninde gezmek de bence büyük lütuf. Öncelikle edebiyat dünyanız genişliyor. Çünkü çok farklı yazarlardan bahsediyor Manguel. Düşünce dünyanız genişliyor, çünkü samimi bir şekilde çok başka düşünme yolları olduğunu gösteriyor Manguel. Ve nihayet aslında ne kadar az şey bildiğimizi anlıyoruz.

Benim favori bölümüm Dörtlerin Simgesi'ni okurken yazdıkları. Sherlock Holmes, Doktor Watson ve dolayısıyla Arthur Conan Doyle odaklı düşüncelere dalan yazar, yine farklı simalar ve onların yazdıklarına da değiniyor. Ama ne kadar nefis bir düşünme tarzı var anlatamam. Alıntılarla süslediği düşünceleri insanı okumak için hayli kamçılıyor.

Gezisi sırasında yalnızca okuduğu kitaplardan bahsetmeyen yazar, kendi kütüphanesinden ve onu yeni bir eve taşımasından da bahsediyor. Geceleyin Kütüphane eserinde de sık sık yer verdiği kendi kütüphanesini nasıl düzenlediğini ve içinde nasıl kaybolduğunu anlatıyor. Fotoğraf olmadığı için biz tahayyüle kalıyoruz. Lakin ben zorlu araştırmalardan sonra(!) kütüphanesinin fotoğraflarını buldum. İşte yayınlıyorum!

Gördüğünüz gibi içinde rahatlıkla kaybolunabilecek bir kütüphane bu. Kim bilir kaç dilde, kaç tarzda kaç kitap var. Hakkıyla bu kitapları okuyan bir yazar Manguel. "Allah'ına kurban Alberto baba!!!" diye bağırasım gelse de bağırmıyorum. Entellektüel kimliğime yakışmaz.

Kitaplara aldığı notlardan bahsettiği kısımda içim rahatlıyor. Mezar Ötesinden Hatıralar adlı kısımda şöyle diyor ki Manguel; "Kitaplarıma yazılar yazarım hep. (Çoğumuz yazarız) Onları yeniden okurken çoğu zaman bir paragrafı niçin altını çizmeye değer buldulduğumu, ya da bir yorumla ne demek istediğimi anımsayamıyorum." işte bu son kısım bana da olduğu için hep utanır sıkılırdım. Acaba köreldim de o zaman ki düşünce yoğunluğumu kaybettiğim için mi o zaman ki içsellikle bir şeyleri görebildiğimi şimdi göremiyor muyum diye? Fakat Manguel dahi bu durumlara düşüyorsa o zaman benim ki de tabii bir durumdur. Sonrasındaki satırlar ile kendimi gülümsemekten alamıyorum. "Dün Victor Segalen'in Rene Leys'nin bir kopyasıyla karşılaştım, üzerinde Trieste 1978 tarihi var, Trieste'de bulunduğumu hiç anımsamıyorum." Belki orada kitabı satın alan biri Manguel'e verdi ya da bir sahaftan aldı kitabı ama tarihini değiştirmeden bıraktı. Ya da kitabı aldığı an Trieste'de olmak istedi ve muziplik olsun diye yazdı... Bir çok hikaye uydurulabilir. Lakin bu Manguel'in kitabının menşeini bilmemesi gerçeğini değiştirmez. Kısaca en büyük kitap kurtları dahi bir takım şeyleri hatırlayamıyorsa, bizlerin hatırlayamaması gayet doğalmış!

16 yaşında J. L. BORGES'e 4 yıl boyunca kitap okuma ve onunla sohbet etme şansını yakalamış bir yazar tarafından her günü kısa kısa yalnızca düşünce örgüleriyle yazılmış bu keyifli günlüğü okumak bence edebiyat okuru için bir zorunluluk.

Okumalarla geçen günlere

TRABZONPOR KUPA'YI 8. KEZ KAZANDI

2010-05-07T09:03:00.007+03:00

Yıllardır şampiyonluk hasreti çeken taraftarına arada bir kupa kazanarak kendini affettiren Trabzonspor, bu sefer de Fenerbahçe gibi ortak bir nefret odağını 28 yılın acısını sürdürtüp, ağlatarak kuıpayı almıştır.

Şenol Güneş felsefesinin takımın her yanından fışkırdığı bu güzel maçta Fenerbahçe felsefesi de çirkeflik ve tembellik olarak kendini göstermiştir. Emre'nin artık kart yememek için Daum tarafından çıkarılması ve tıfıl Emre'nin çıkarken yaptıkları bunun kanıtlarından biridir.

Biz yine Trabzonspor'a dönelim.

Herkesin şüphelerine rağmen Hugo Bross'u takımın başına getirip, anlamsız bir işe girişen yönetim, hatasını anlayıp tez elden geri dönmüştür. Kore'de mutlu, mesut ve başarılı olan hocamız Şenol Güneş'e teklif götürmüştür. Tüm rahatını ve haklı başarısını bir kenara bırakıp, herşeyi riske edip takımının çağrısına cevap verecek kadar Trabzonsporlu Şenol Hoca'mızın gelişiyle, takımın gerçek kapasitesi ortaya çıkmıştır. Kaybedildi denen oyuncular geri kazanılmıştır. Oyun felsefesi tamamen değişmiştir. Oyunculara ve taraftara 10 maçı geçen namalüplük serisi kazandırılmıştır. Gelecek sene için büyük umutlar doğmuştur.

Haksız eleştirilere maruz kalan Şenol Hoca'nın kariyerine kısaca göz atalım;

6 Türkiye Lig Şampiyonluğu

4 Türkiye Kupası

7 Cumhurbaşkanlığı Kupası

4 Başbakanlık Kupası

1112 dakika gol yemeyerek en uzun süre gol yememe rekoru

2002 FIFA Dünya Kupası üçüncülüğü
2003 Konfederasyon Kupası üçüncülüğü

UEFA’nın resmî internet sitesinde düzenlenen ankette 2002 yılının en iyi teknik adamlığı

Dünya Klasmanında Milli Takımı 7. sıraya oturtan tek teknik adam

Ve işte şimdi tekrar Türkiye Kupası!

Bunların tek mimarı Şenol Güneş'tir. Oyuncular da ona çok şey borçludur. 96-97 sezonunda Fenerbahçe'ye kaybettiğimiz şampiyonluğun ardından sessiz sedasız takımdan ayrılan Şenol Hocam. HOŞGELDİN TEKRAR!

Rahmetli babam ta o zaman demişti; "gidişi suskun oldu ama dönüşü muhteşem olacak!" diye. Ve babam bir kez daha haklı çıktı!

Harry Potter ve Melez Prens

2010-04-28T22:02:00.006+03:00

giriş notu: bu yazı ismi lazım olmayan bir sitede film gösterime girdiği haftalarda yayınlanmıştı. ince bir editle burada da yayınlıyorum!

Sinemanın son dönem en gözde yatırımı uyarlama filmler. Malumdur sırf filme çekilme hayali ile dahi kitaplar yazılıyor. Bu uyarlamaların büyük çoğunluğu hüsranla sonlanıyor. Fakat son dönemlerde özenli işlerde bir artış var. Umuyoruz az ve öz uyarlamalarla karşılaşırız.

Yine yapımcıların yüzü gülüyor. Çünkü bir Harry Potter filmi daha gişelerden istediğini alarak çıktı. Peki, biz istediğimizi aldık mı? Üzülerek hayır diyorum. Seriyi zevkle okumuş ve çok beğenmiş biri olarak maalesef hiçbir film beni tam anlamıyla tatmin etmedi. Bir ihtimal üçüncü film olan Azkaban Tutsağı’nı bunun dışında tutabiliriz. Başarılı kurulan atmosfer, kitabın senaryoya aktarımında yapılması gereken değişikliklerin yerinde oluşu ve efektlerin gözü okşamasıyla iyi bir Harry Potter filmi izlemiştik. Neyse konumuz son film olduğuna göre oraya doğru yönelelim.

Bir önceki kitap olan Zümrüdüanka Yoldaşlığı’nın sinema uyarlaması için yönetmen olarak atanan – atanan diyorum çünkü filmlerdeki yapımcı baskısı öyle böyle değil- David Yates, önceki filmlerden çok daha başarılı bir şekilde Harry Potter dünyasının resmini çizmişti bize. Renk tonlarından tutun kostümlere, mekân tasarımından özel efektlere kadar çok etkileyici bir iş çıkarmıştı. Fakat filmin senaryosu tökezliyordu. Serinin en ayrıntı içeren ve en hacimli kitabını iki saate sığdırmak zordu evet. Harry’nin kitaptaki öfkesi dindirilmiş, ağırlığı olan birçok karakter zayıflatılmış ve hatta yok sayılmıştı. Sanki kitabın bir özetini izliyor gibiydik. Özet denen kavramı hiç sevmem. Neyin özeti yapılırsa onun özelliği yitip gitmiş demektir. Bu yüzden bu kitabı da iki film yapmak çok mantıklı olurdu. Kimse de itiraz etmezdi gibi geliyor bana.
Gelelim esas filmimize.

David Yates önceki filmde kullandığı formülü iyice basitleştirip asabımızı o derece bozuyor. İnternette dolanan profesyonel ve amatör eleştirilere baktığımızda tarafların keskin hatlarla ikiye ayrıldığı görülüyor. Bir taraf (genelde kitapları okumamış olanlar) en insani ve derinlikli filmin bu olduğunu iddia ediyor. Kitabın hayranları ise kitaptaki birçok bölümün kırpılmasından şikâyetçiler. Ayrıca hikâye akışında önemli rolü olan birçok unsur da silindiği veya rolü zayıflatıldığı için isyan edenler var.

Biraz daha geniş bir çerçeveden bakalım olaya. Şu bir gerçek ki bu filmler yalnızca okuyucu kitlesi için yapılmıyor. Genel izleyiciye hitap ettikleri için biz okuyucuları deli eden bu uyarlamalar, hep yanlış yönetmenlere emanet edildi. Bu işi hakkıyla yapmak isteselerdi, en başta Steven Spielberg projeden çekilmezdi. Ve yahut Seriyi toptan Tim Burton, Guillermo del Toro ya da son filmi çekecekken yapımcılara rest çekip projenin başına geçmeyen Terry Gilliam gibi efsane isimlerden birine teslim ederlerdi. Lakin yapımcı sözü dinleyen ve fantastik sinemaya dair tecrübesi olmayan isimler işin başına getirildi.

Alfonso Cuaron başarısıyla bir istisna tabi!
Aptalca esprilerin, ergenlik muhabbetlerinin ağırlığını koyduğu ve işin sihirli yanının alabildiğine tıraşlandığı filmlerle seri devam etti. Ama en bombasını son film olan Melez Prens’te yaşadık. Bbenim en sevdiğim ve genelde okuyucunun da en sevdiği kitap olan Melez Prens’in sinema uyarlamasını heyecanla bekledik. Beklentimi çok çok düşürmüş olsam da yine de büyük bir hüsranla salondan ayrıldım.

Öncelikle belirteyim IMAX ile ilk 12 dakikasını izlediğim yerler yalnızca baş dönmesi yarattı bende. Gözün alışmasıyla alakası olmayan ve bu teknolojinin iyi oturmamış olmasından kaynaklanan durum “bitse de eski teknolojimizle izlesek” şeklinde serzenişe sebep oldu. Güzel başlayan film, kadraj kullanımı, yine tam da cuk oturan özenli atmosferi ve efektleri ile gözümüzü okşadı. Lakin film devam ettikçe sinirler (benim sinirim) bozulmaya başladı. İşin aslı film hakkında söylenecek çok şey yok. Uyarlama zihniyeti hakkında daha fazla şey söyleyebiliriz.
Filmdeki sihir unsuru daha ne kadar kırpılabilirmiş bilmiyorum. Voldemort’un geçmişine ışık tutan bölümler ise çok yavan geçiştirilmiş. Tom Riddle’ın nasıl Voldemort olduğuna dair bilgiler içeren ve hayli trajik olan geçmişinin yerine, Harry, Harmonie, Ginny ve Ron’un sinir bozucu bir şekilde anlatılan gönül ilişkileri tercih edilmiş. Kitabın ana konusu olan ve Harry’ye olay akışı boyunca bir nevi rehberlik eden Melez Prens’in kitabı ise yalnızca ufak bir ayrıntı gibi filmde yer almış. Filmin acınası finalindeki ufak bir “Melez Prens benim!” sözü tüm esrarın cevabı olarak verilmiş. Final demişken. Kitabı okurken bizleri inanılmaz heyecanlandıran ve serinin hiçbir kitabında olmadığı kadar aksiyonun yaşandığı ve birçok önemli olayın gerçekleştirdiği yerlerde karakterler sadece yürüyor. Evet, tam manasıyla yürüyor. Başka da bir numara olmuyor.
Tüm serideki en şok edici ve hikâyedeki en büyük kırılmayı yaratan olay (ne olduğunu spoiler olduğu için söylemiyorum) daha sönük nasıl anlatılabilirdi bilmiyorum. Cenaze töreninin olmaması ise bambaşka bir darbe oldu benim için. Artık her kitapta birileri öldüğü için bir cenazenin olduğu söylemeyi 'spoiler'dan saymıyorum.

Filmin son sahnesi olan kuledeki konuşmada ise aklımızı çıkartan olaylar hakkında, sanki rutin gerçekleşen şeylermiş gibi bahsediliyor ve arkasından direk kim kimi öptü, kim kimden hoşlanıyor muhabbetine geçiliyor.

Bazı kimseler, karakterlerin aşk meşk ilişkilerinin sinir bozacak şekilde fazlasıyla işlenmesini “karakterlere derinlik katıldı, başlarına gelen şeyler için onlar adına endişelenmemiz sağlandı” gibi bir görüşte olabilir. Fakat bu, hikâyenin dokusunun bozulması, bizi öykünün içine çeken ve derinden sarsan unsur ve olayların kırpılmasıysa orada bir dur demek gerekiyor sanırım. Kitapları okumamış olanlar, biz okuyanların bildiği birçok şeyden bir haberler. Harry Potter’ı fenomen yapan şeyler ergenlerin gönül ilişkileri değildir. Büyük bir saganın içindeki birbirine bağlı olayların çok başarılı bir kurgu ile ilmik ilmik örülerek anlatılmasıdır. Gönlümüzü çalan, sihir âleminden çıkmak istemememize yol açan ve düş gücümüzü gıdıklayan unsurların çıkarıldığı bir Harry Potter sinema uyarlaması ancak hışmımıza uğrar. O yüzden “kitabın tamamı filmde olacak değil ya, her şeyi filmde bulamazsınız” diyenler yanılıyorlar ve eksik yorumda bulunuyorlar. Merdiven başında Harmonie’nin iki saat zırlamasını, Ron’un merdivende öpüşmesini, Harry’nin kız arkadaş bulmak için kütüphanede Harmonie ile fikir alışverişine girmesini izlemek yerine, Voldemort’un karanlık geçmişini kadehten görmeyi, Melez Prens’in kitabının derslerde ve hayatta Harry’e nasıl rehberlik ettiğini adam gibi izlemeyi ve yüreğimizi sarsan kısımların kırpılmaya kurban gitmeden bir kez de sinemada içimizi yakmasını istemek hakkımız sanırım.

Hal böyle olunca; dediğim gibi öykünün yapısını bozacak şekilde birçok bölümün kırpılmış olduğu ve hormonlarının dikine giden ergenlerin gönül ilişkilerinin filmin iskeletini oluşturduğu bir Melez Prens sinema uyarlaması ile karşılaşmak, sinir bozmaktan başka bir işe yaramadı. Son kitapta gerçekleşecek birçok olayın altyapısı oluşmadı. Ah tabi ya onları da kırparsın olur biter Sayın Yates. Yapımcıların esas adamı seni! Son filmin iki bölüm olması bu açıdan hiçbir şeyi değiştirmeyecek gibi. Bu kafayla çekilirse ki öyle olacak, Harry ve arkadaşlarının gezi ve kamp maceralarından başka bir şey bulamayacağız gibi. Son filmleri sinemada izleyip para harcamak artık hiç de mantıklı görünmüyor. Kitabı tekrar okumak çok daha heyecan verici ve tasarruflu olacaktır.

Herkese büyülü seyirler!

Public Enemies Hakkında Kritik

2009-07-19T09:32:00.012+03:00

Michael Mann’in , filmografisine baktığımızda, gangster, hırsız veya en geniş tanımıyla suç filmlerine farklı bir bakış açısı getirdiğini görüyoruz. Bu tarz filmleri hep kaybedenler cephesinden izliyoruz. Daha doğrusu Mann, kaybedenlerin öykülerini anlatmayı seviyor.

Mükemmeliyetçi kişiliği ile tanınan Mann, görsellikteki titizliği ile çalışanlara kan kusturmasıyla bilinir. En ufak ışık huzmesi bile, istediği açıdan gelmezse o sahne tekrar çekilir. Aynı titizliği, senaryo yazımı, oyuncu seçimi ve kurguda da gösterdiği için Mann’in suç filmleri hep klasikler arasında sayılır. Robert De Niro ve Al Pacino’lu Heat, tartışmasız modern bir klasiktir.

Colleteral’de denediği ve Vice City’de kullanımını iyice derinleştirdiği dijital kamera olayını son filmi Public Enemies ile tamamen kontrolü altına almış bulunan Mann, bize seyrettikçe doyamadığımız şahane bir görsellik sunuyor. Çatışma sahneleri için şu rahatlıkla söylenebilir; “orada gerçekten birileri çatışıyor ve Mann’de kamerasıyla aralarına dalmış çekiyor.” Aynı gerçeklik hissi filmin tümüne yayılmış durumdadır. Aynı zamanda öyle zekice ve estetik kadrajlarla karşılaşıyorsunuz ki en klişe tabiriyle “görsel ziyafet” e doyamıyorsunuz. Filmin açılışının yapıldığı hapishane firarı, ortalardaki çiftlik evinden kaçış ve finaldeki sinema önündeki sahneler izleyeni hayran bırakabilir.

Yazıya görsellikle başlamamın sebebi, filmin tüm tadının %50 görsellik sayesinde alınmasıdır. Bu demek değil ki diğer yönleri zayıf bir film. Tam aksine geri kalan yönler görselliği öyle bir tamamlıyor ki, Mann yine bir modern klasiğe imza atmış oluyor.

John Dillinger adlı kanun kaçağı, Amerika’da Büyük Buhran diye anılan ekonomik çöküş zamanında büyük bankaları rahat rahat soyan ve yakalanamayan bir kanun kaçağıydı. Halkın cebindeki paraya dokunmayan ve sadece banka kasası soyan bu sevimli haydut (en azından Johhn Depp’in yorumuyla) bazen çaldığı paraları halka da dağıtıyordu. Böyle olunca gazetelerin de farklı yorumlarıyla gayrı resmi halk kahramanına dönüşen Dillinger, karakterinin renkliliği sayesinde de macera dolu bir yaşama imza attı.Tıpkı Heat’deki gibi iki farklı cepheden izlediğimiz filmin ağırlığını Dillinger tarafı taşıyor. Duygusal yoğunluğun, ruhsal iç çatışmaların, aşkın ve dostluğun irdelendiği bölümler hep Dillinder’ın öyküsünde yer alıyor. Ayrıca, hayatın anlamı, değeri ve ona karşı bakış açısındaki farklılıklar da Dillinger’ın üstünden irdeleniyor. Johhny Depp’ e bu filmdeki performansından sonra hala Oscar vermeyen bir akademi toptan istifa etmelidir. Hoş 2008 oscarlarından sonra da etmeliydi ya neyse.

Madalyonun diğer yüzünü ise Christian Bale’in canlandırdığı Melvin Purvis ile izliyoruz. FBI’ın, zamanının en başarılı ajanı, en azılı suçluyu yakalamak için dosyanın (davanın) başına getiriliyor. Böyle olunca film boyu kaçma ve kovalamacanın içinde buluyoruz kendimizi. Christian Bale, canlandırdığı karakter itibariyle Depp kadar yoğun bir oyunculuk sergileyemiyor. Süper bir metod oyuncusu olarak karakterini çok boyutlu ve gerçekçi bir şekilde canlandırıyor. Son dönemde rol aldığı çoğu karakter gibi sert, ciddi, karizmatik ve hırslı bir tipe bürünüyor. Bunun yanında karakterinin iç dünyasını ve hassas yönlerini bakışıyla ve vücut mimikleriyle süper yansıtıyor. Dediğim gibi Depp’in canlandırdığı Dillinger karakteri, her ne kadar zorlu bir meydan okuma olsa da, yeteneği tartışılmaz oyuncu Depp, hem karizması hem de sevimliliğiyle birlikte sinemaya yeni bir ikon kazandırıyor.

Takım elbiseli sert erkeklerin, çok sert silahlı çatışmalarıyla dolu filmin duygusal tarafı dengeyi koruyor. Tam bir aşk adamı olan Dillinger’ın sevgilisi Billie Frechette ile olan ilişkisi filmin her yerinde karşımıza çıkıyor. Marion Cotillard tarafından canlandırılan Billie Frechette karakteri Dillinger için hayati bir anlam taşıyor. Hayatındaki değişkenlik, karmaşa ve kovalamacanın arasında, tek durağan yön olarak Billie’ye sarılan Dillinger onu değerli bir elmas gibi korumaya çalışıyor. Tüm zaafının, samimiyetinin ve sevgisinin açığa çıktığı yer Billie’nin yanı oluyor. Aralarında kısa sürede çok özel bir bağ oluşuyor. Ve bu bağ filmin sonunda da gördüğümüz gibi hem çok derin hem de çok sağlam olduğunu kanıtlıyor. Bir son söz insanın içine bu kadar oturabilir ancak.

Tüm bu dengenin içinde, bizim dengemizi bozan bir unsur var. Filmde olmadık yerlerde karşımıza popüler sinemanın ve dizilerin, ünlü ve aynı oranda yetenekli isimleri çıkıyor. Biz onlardan da biraz rol çalmalarını beklerken, bir kaç kare sonra bir daha göremiyoruz. Özellikle Dillinger’ın yardımcılarını canlandıran isimleri fark ettikçe dengemiz bozuluyor. Michael Mann gibi bir ismin teklifini geri çevirmek her yiğidin harcı olmasa gerek.

Her filmde olduğu gibi bu filmin de tökezlediği taraflar yok değil. Bu anlamda benim dikkatimi iki unsur çekti. İlk olarak filmde çok fazla karakter olmasından dolayı bu karakterler arasındaki bağın anlatımı zayıf kalmış. Ya da ona vakit kalmamış. Belki yönetmen kurgusunda vardır bununla ilgili sahneler. Kim kimin neyi? veya ne zamandan beri beraberler? anlayamıyoruz. Ekibe birileri giriyor çıkıyor, ama biz bu adamların ne zaman gelip ne zaman gittiklerini anlayamıyoruz. Bu açıdan, izlerken yan karakterlere çok kafayı takmadan Dillinger,Purvis, ve Billie’ye odaklanırsanız filmden çok daha zevk alacaksınız. Yukarıda belirttiğim dengesizliğin sebebi de işte bu olsa gerek. Yan karakterlere vakit kalmadığı için bu rollerdeki yıldızlar bir görünüp bir kayboluyorlar. İkinci unsur ise planlar. Neyin planı? Derseniz; kaçış, banka soygunu, gizli buluşma gibi planlı ve programlı gerçekleştirilen olayların ne zaman konuşulup karara bağlandığını göremiyoruz. Özellikle polis takibindeki iki karakterin buluşup kaçmak için hangi ara ve nasıl bir iletişimle plan yaptıkları soru işareti olarak akılda kalıyor.

Tüm bu soru işaretleri bir sonraki sahnede silinip gidiyor. Filmin büyüsü izleyiciyi kör ediyor diyebiliriz.

Toparlarsak; Michael Mann dört dörtlük bir filmi sinemaya kazandırıyor. Oyuncuların performansının hiç teklemediği, aksiyonun gayet sert ve gerçekçi olduğu, birkaç boşluğuna rağmen senaryonun tıkır tıkır işlediği, görselliği ile her sahnesinin büyülediği mükemmel bir film sinema salonlarında sizleri bekliyor.

Birkaç anekdot (çünkü doğruluğu ispatlanmadı bunların ben uyduruyorum):

Sanki filmin kötü tarafı polis teşkilatıymış gibi geldi bana…
Bu film, tüm teknik dallarda Oscar adaylığı alacak gibi…
Michael Mann sevişme sahnelerindeki zaafını belli etmiştir.
Filmin finalindeki sinema sekansında Dillinder (Depp), Clark Gable ‘ın sözlerini o sinema salonunda gerçekten anlayan tek insan olduğunu perdeye bakışlarıyla öyle bir belli etti ki...
Filmin aşırı gerçekçi genel yapısının tersine finaldeki CGI kullanımı tahminimce bilerek göz alıcı bir şekilde kullanılmış ve grafikleştirilen bu sahnenin etkisi on kat artmış. Bir nev-i efsane sahne halini almış!

Sinemayla kalın!

Transformers: Revenge of the Fallen rekor kırdı!

2009-07-02T12:25:00.003+03:00

Eleştirmenlerin yerden yere vurduğu, yorucu, ırkçı ve aşırı militarist bir film olan Transformers: Revenge of the Fallen, Amerika'da ilk haftasında beklentilerin çok üstünde bir rakamla gişe patlaması yaptı. 200 milyon doları geçen ilk hafta hasılatı herkesi şaşırttı. Bu rakama dünya çapındaki hasılatı da eklerseniz, Michael Bay 'in en büyük blockbuster yönetmenlerinden biri olduğu iddiasının belgeli kanıtıyla karşılaşırsınız. Şahsen ben bu adamın filmlerindeki tüm yoz, yavan, aşırı militarist ve Amerikancı yönü görmezden gelerek eğleniyorum. Revenge of the Fallen'da da sıçıp sıvamasına rağmen, sadece Transformerslara adapte olan benim gibi çocuk ruhlu insanların çok eğleneceği bir film yapmıştır. Görsel efektler ve aksiyon sahneleri gözlerimi kamaştırdı. Bu açıdan ince eleyip sık dokumayan genel sinema izleyicisi ve propagandayı seven Amerikan seyircisi filmi kucakladı. Aslında çok da iyi olmadı. Hatta hiç iyi olmadı. Çünkü, nitelikli Transformers filmleri izleme şansımız artık yerle bir oldu. Dark Knight ve Iron Man bizim için lütuf oldu bu açıdan.

Biri Michael Bay'i durdursun ve herşeyiyle beğenebileceğimiz ve içimizdeki çocukla beraber, o çocuğun sahibi yetişkinlere de hitap eden, adam gibi uyarlamalar izleme şansımız yerle bir olmasın.

Adam ol ulan Holivud!

TERMINATOR SALVATION

2009-06-13T09:37:00.009+03:00

Bilimkurgu dendiğinde çoğumuzun aklına ileri teknoloji gelir. Bu ileri teknoloji düşüncesi de bizi robotlara götürür. Robotlar ile yapay zekayı ilişkilendirmek de çok zor olmasa gerek. İşte bu yapay zekalarla ilgili o kadar çok roman yazıldı, film yapıldı, bilimsel makaleler kitaplar yazıldı ki artık bu olguyu iyice benimser olduk. Hele ki son yıllarda büyük gelişme gösteren araştırmalar ile bilimkurgu literatüründeki yapay zeka yakın zamanda bilimkurgu olmaktan çıkacak. Burada kastetttiğim yapay zeka HAL,SkyNet,Omnius gibi yazılımlardır. İşte bu yakın zaman, ne zaman gelir bilinmez ama bizler olabilecekler üstüne tekrar tekrar akıl yürütmeye devam edeceğiz!
Bilindiği gibi geleceğe dair kurgusal yapıtların çoğu karamsardır. Bunların en bilinenlerinden biri de Terminatör serisidir.

Seri için tasarlanan yeni bir üçlemenin ilk halkası ‘Terminatör Salvation’ Amerika’da birkaç hafta önce gösterime girdi. Hasılatı fena değil ama çok da yükses değil. Çok yüksek olmamasına ilk başta şaşırmıştım. Ama filmi izledikten sonra bunun gayet doğal olduğunu anladım! Çünkü film kısıtlı bir kitleye hitabediyor. Ayrıca 13 yaş sınırını da unutmamak gerek. Amerika ve Dünya çapındaki hasılat, filmin planlanan devamının da yapılması için, yeşil ışık yaktı. Imdb de’ Terminator 5’ in gösterim tarihini 2011 olarak belirtmiş ve ‘yapım aşamasında’ diye not düşülmüş!

Öncelikle şunu belirtmekte fayda var, James Cameron’suz bir Terminator filmi asla ilk iki filmin tadını vermeyecektir. Özellikle ikinci film ‘ Terminator 2: Judgement Day’ in aklımızda ve kalbimizde yarattığı ize benzer bir iz bırakacak film yapılma olasığı yoktur. Judgement Day, çağının paranoyaları üzerine (özellikle nükleer patlama) çok iyi gitmiştir. Cyberpunk kültürünün zirve yaptığı zamanlarda bu kültürün öğelerini çok iyi kullanmıştır. Görsel efekt açısından çıtayı çok yükseklere taşıdığından bahsetmiyorum bile. Sinema tarihine geçen ve sayısız filmde göndermelerle anılan efsane repliklere sahiptir. ‘Yaşamak istiyorsan benimle gel’ , ‘Astala Vista baby’ ve tabii ki ‘geri döneceğim’. Ayrıca ‘Yarattığımız kaderden başkası yoktur’ gibi motto haline gelen bir söz de filmin ana temasını özetlemişti. Hal böyle olunca devamında yapılan filmler ve diziler de hep Cameron’ın yapıtlarıyla karşılaştırıldı. Terminator: The Sarah Conner Chronicles adlı seri hakkında konuşmak dahi istemiyorum. Bu serinin yanında üçüncü film olan ve hafta sonu aile filmi modundaki Terminator 3: Rise of the Machines, başyapıt kalıyor. O derece! Dizi film karşılaştırması her ne kadar yanlış olsa da ben burada hikaye ve konseptten bahsediyorum.

Üçüncü film aydınlık atmosferi ve dozu kaçan espri yoğunluğu ile bizi karanlık geleceğe hazırlamıştı. Kötü bir cast ile yetenekli fakat yanlış bir oyuncu, John Conner olarak seçilmişti, efektler pırıl pırıl parlıyordu, dişi Terminatör hiç korkutucu değildi, Arnold mimik yapıyordu. Daha filmin başında pembe çerçeveli yıldız gözlükleri takınca, zaten o an tüm hevesim kaçmıştı.
Terminator Salvation’ın, herkesin beklediği ‘geleceğin dünyası’nda geçeceği duyurulduğunda, film büyük merak konusu oldu. Charlie’nin Melekleri’nin yönetmeni McG’nin proje başına geçeceği duyurulduğunda ise, merak yerini hayal kırıklığına bıraktı. Ben de çok huylandım. Ama fazla fazla aksiyon olacağını anladım. Biraz yardımla belki hikaye anlatımını oturtur diye düşündüm. Yönetmen, serinin çok büyük bir fanatiği olduğunu, hayranları hayal kırıklığına uğratmayacağını ve James Cameron ile bizzat görüştüğünü, ondan fikirler aldığını söylediğinde biraz umutlanmıştım. Fakat üçüncü filmin senaristlerinin işin içinde olduğu duyurulunca beni yine aldı bir hüzün. Yok dedim olmayacak bu iş! Bu sefer de senaryoya bizzat James Cameron’un müdahale ettiğini ve Jonathan Nolan’ın John Conner karakteri başta olmak üzere senaryoyu işlediği duyuruldu. John Conner’ı Chiristian Bale’in canlandıracağı da kesinleşince umutlar tekrar yeşerdi.

Fragman günü geldi çattı! İzleyince beklenti de katlandı! Zamanında burada -http://yazmakbiroyun.blogspot.com/2009/03/terminator-salvation.html- fragmana bakıp, birkaç tahminde bulunmuştum. Doğal olarak da bazısı tutmuş bazısı ise kenarından dönmüş!
Uzun bir giriş yazısından sonra mevzu bahis filme geçelim!
Filmin atmosferi inanılmaz boğucu. Fakat bu benim gibi kimileri için, filmin artı haznesine yazılıyor. Kıyamet sonrası bir dünya tasfiri zaten boğucu olmalı. Heryere kül yağıyor. Heryer paslı, yıkık dökük. Yollar hurda dolu. İnsanlar dağınık gruplar halinde yaşıyor. Umut yok. Beklenti yok.

Direniş, makinalarla savaşırken geri kalanlar kaçmayı ve saklanmayı tercih ediyor. Ama başarılı olamıyorlar. Makinalar çok güçlü. Sistemli ve kararlı olmak, yazılımlarında var. İnsanlar ise beklenilmeyeni, hesaplanamayanı yapma kapasiteleri ile makinaları ters köşeye yatırabiliyorlar. Filmin sonunda da bunu görüyoruz.

Bu bir savaş filmi. Muazzam aksiyon sahneleriyle dolu. Görsel efektler çok başarılı. Tüm robot modellemeleri korkutucu. Özellikle T-600’ün ilk göründüğü sahnede hayli gerildim.
Filmin çoğu omuzüstü kamera ile çekilmiş. Sabit kamera hareketleri çok az. Bu da filme dinamizm katmış. Özellikle aksiyon sahnelerinde, sanki oradaymış hissi duyuyorsunuz.
Filmi izlerken, her an Mad Max’in biryerlerden çıkacağını düşünüyorsunuz. Filmin ilk yarısı tamamen yollarda geçiyor. Ordan oraya koşturmaca. Böylece ilk yarı soluksuz bir şekilde bitiyor. İkinci yarı ise kapalı mekanlarda olayın düğümlenip çözülmesi şeklinde devam ediyor. Neticede devam filmleri için bir giriş filmi izlediğimizi anlıyoruz.

İşte bu giriş filmi olma kisvesi yüzünden filmin aksayan yönleri açığa çıkıyor.

Filmin baş karakteri Morgus Wright (evet kesinlikle John Connor değil) ve John Connor’dan başka herkes silik. Yan rol de değili, figüran gibiler. Bu yüzden biz de tüm dikkatimizi bu iki karaktere veriyoruz ister istemez. Fakat Morgus Wright karakteri öyle iyi işlenmiş ve öyle sağlam bir oyunculukla canlandırılıyor ki (Sam Worthington’ı bundan sonra daha sık göreceğiz gibi) insan şikayet etmiyor. Zaten film boyu Morgus’un Jonh Conner ile karşılaşmasını bekliyoruz. Nihayetinde karşılaşıyorlar. İşte buradan sonra da filmdeki düğümler çözülmeye başlıyor. John Connor ise ilk filmlerdeki korunan, edilgen rolünü tam bir aktivist olarak değiştirmiş. Emirler veriyor, ekibine sahip çıkıyor, nutuk atıyor, savaşın tam ortasına dalıyor ve tüm insanlığın sorumluluğunu taşıdığının bilinciyle hareket ediyor. Soğuk, mimiksiz, katı bir lider. Yorulmak bilmiyor. Ama yine de insan olmanın özünü, insanlığın makinelerden farkını herkese hatırlatan o oluyor.

Tüm film bu iki karakter üzerinden gidiyor. Fakat Morgus Wright ya da John Conner üzerine daha fazla şey söylersem spoiler vermiş olacağım için burada kesiyorum.
Filmin en büyük kozlarından biri de göndermeleri. Serinin ilk üç filmine de yapılan göndermeler, en dikkatsiz izleyicinin bile gözüne çarpacak cinsten. Birkaç tane zor yakalanan gönderme de mevcut. Benim göremediklerim de vardır. Bu göndermeler, sürekli olarak önceki filmlerle bağlantı kurulmasına sebep oluyor. Özellikle T-800 ile ilgili çok güzel sürprizler var!

Hikaye akışı pek başarılı yansıtılamadığından, bir aksama olduğunda hemen devreye robotlar giriyor. Bir robot saldırısı ile aksayan kısım atlatılıyor. Fakat filmde çok güzel ayrıntılar var. O ayrıntılara ya da diyaloglara dikkat etmezseniz bir çok yerde olan biteni tutarsız bulabilirsiniz. Ama dikkat ederseniz hepsinin cevabını filmde bulacaksınız. Yine spoiler ile tad kaçırmamak için bir şey söylemiyorum. Tek diyeceğim, işin içine birinci filmi katmayı unutmayın. İlk filmi hatırlamıyorsanız, tekrar izleyip bu filme öyle gidin. Çok daha fazla zevk alacaksınız. İkinci filmi unutmak zaten mümkün değil!

Zaman yolculuğuna dair herhangi bir paradoks filmde işlenmemiş. Sanırım bu konuyu devam filmlerine saklıyorlar. Çünkü Jonh Connor’ın babası Kyle Reese henüz bir ergen ve Connor’ın onu geçmişe yollmasına henüz vakit var. Film daha çok insan olmanın tanımı ve yapay zeka ile insan arasındaki ilişkiye odaklanmış. Fakat bunu da derinlemesine işlemek gibi bir kaygıya düşmemiş. Keşke düşseymiş dememek elde değil.

Genel olarak, pek boşluk barındırmayan senaryosu, iyi oyunculuğu, başarılı kıyamet sonrası atmosferi, heyecanlı aksiyon sahneleri , görsel efekt başarısı, birçok gönderme barındırması, Danny Elfman’ın müzikleri ve devam filmleri için umut verici yapısı filmin artı yönleri olarak önce çıkıyor. Fazla derinlere inmeme kararı, başroller hariç diğer karakterlerin yüzeysel oluşu, hikaye anlatımının arada bir tıkanması ve James Cameron gibi bir dahinin dokunuşunun filmde olmaması ise eksileri diyebiliriz. Beklentinizi yüksek tutmayıp, ilk iki filmin büyüsü ile bu filmi karşılaştırmazsanız filmi izlerken çok zevk alacaksınız. Fakat neticede, başka bir yönetmenin elinde bu seri çok daha iyi bir başlangıç ile kendi efsanesini yaratabilirdi.

Bu arada ikinci film ile ilgili hiçbir bilgi mevcut değil. Devam filmlerinin başına başka bir yönetmen gelebilir. McG dersine daha iyi çalışıp gelirse ondan da bir şikayetimiz olmaz. Ama elindeki malzemeden çok daha iyisinin çıkabileceğini anlaması lazım. Özellikle yapımcıların da senaryonun baş yazarlarını kovup, bu adamların yazdığı senaryoyu işleyerek sinema camiasından büyük hayır duası alan Jonathan Nolan’ı senaryonun baş yazarı yapmaları için imza kampanyası başlatmayı bile düşünüyorum.

Kısaca serinin üçüncü filmi ve ucuz dizisinden sonra Terminatör hayranlarına ilaç gibi gelecek bir filme şans verirseniz pişman olmayacaksınız.

Bol robotlu seyirler!

TERMINATOR SALVATION

2009-03-03T11:12:00.004+02:00

"This is not the future, my mother told me!"

Terminator serisinin dördüncü filmi ve aynı zamanda yeni bir üçlemenin ilk filmi olan Terminator Salvation'ın ilk trailerında John Conner böyle bir laf etmişti. Bu laftan ve fragmandaki görüntülerden, Terminator serisinin tüm dokusunun değişime uğrayacağının sinyalleri verilmişti. Yeni çıkan ikinci fragman ile sinyaller, sinyal olmaktan çıktı. Ayan beyan ortadadır ki, dibine kadar postapokaliptik bir atmosfer bizi beklemektedir.

Önce 'FORGET THE PAST' yazısını gördüğümüz fragmana bakalım, ardından üç beş kelam edelim!

Görülüyor ki, makine(makina) devrimi yaşanmış, kalan azınlık bir grup insanoğlu da yaşam savaşı veriyor. Lider, John Connor. Bu karakteri beyazperdede canlandıracak 5 kişi varsa, listenin ilk sırasında olması gereken Christian Bale, Jonh Connor olarak karşımıza çıkıyor.

Tam manasıyla bir kıyamet atmosferi. Mavi ve gri tonları hakim. Her yer kir, pas ve yıkıntı içinde. Her insan evladı aynı zamanda asker olmuş gibi. Makinalar insanları avlıyor. Tam manasıyla bir kabus atmosferi. Derin bir umutsuzluk çökmüş herkesin üstüne! Tek seçenek savaşmak! Tam manasıyla bir savaş filmi!

Terminator serisinin üçüncü filminde (Rise of the Machines) yerle yeksan edilen gerilim atmosferi, yerini hoş bir aile filmi ve çıtır çerez aksiyon ortamına bırakmıştı. Felsefi altyapı sabun köpüğü halini almışltı. Esprililer gırlaydı. En son John Connor olacak adam başroldeydi. Sarah Connor yoktu. Dişi Terminator hiç korkutucu değildi ve yüzünden gözünden insani mimikler fışkırıyordu. Hatta öldüğü sahnedeki korku dolu bakışları içimi parçalamıştı. Kısacası efsane böyle son bulmamalıydı. Derken Sarah Connor's Chronicles adlı akıllara zarar dizi geldi. Tüm olay akışını kafasına göre yerle yeksan eyledi. Sarah Connor hiç de Sarah Connor gibi değildi. Gossip Girl bir koruyucu terminatörümüz vardı. John Conner ise Rise of The Machines'den daha başarılıydı diyebiliriz. Ben bu diziye ancak 4 bölüm dayanabildim. Sonra sen yoluna ben yoluma! Umutlarım yine Terminator Salvation'a bağlanmıştı.

Fragmandan gördüğüm kadarıyla ve Christian Bale'e olan güvenime dayanarak söylüyorum ki çok sıkı bir film bizi bekliyor. İkinci trailerda insan olduğunu iddia eden bir cyborg var. John Conner'ın, cyborgun başını tutan zinciri çözdüğü ve cyborgun kendi metalden kaburgalarını görüp çığlığı bastığı an gerçekten etkileyici. Robotların modellemeleri gayet başarılı. Aksiyon sahneleri umut vaad ediyor. Diyaloglar derinlikli bir senaryonun olduğunu çıtlatıyor. Büyük beklenti içine girmemek için kendimi zor tutuyorum ama işte ben biraz tez canlı biraz heyecanlı bir adamım. Umarım hüsrana uğramam!

"I am the only hope you have!" diyen bir cyborg var a dostlar! Nasıl heyecanlanmayayım!

Yönetmenimiz McG! Çarlinin Melekleri'nin yeni dönem uyarlaması olan iki filmin de yönetmeni. Aksiyon ve hikaye anlatımına dair kabiliyeti ortadadır. Terminator atmosferini iyi sindirip, altmetni sağlam bir film çıkarmıştır umarım. Öyle olmasa Christian Bale hiç bulaşmaz diye düşünmekteyim.

Kabaca fragmanı incelediğimizde ben umut ışığı görüyorum. Çocukluğumda zihnime kazınan Terminator'un ikinci filmi Judgement Day kadar beni etkiler mi bilinmez ama seriye yeniden hakettiği değeri kazandıracağını düşünüyorum.

OSCAR 2009 yorumları için son sözler...

2009-02-25T17:09:00.006+02:00

2009 Oscarları ile ilgili belirttiğim görüşlerime bu yazıyla son veriyorum! Esasen kafamda her kategori için ayrı bir yazı yazmak vardı! Ama kimseler benim kadar bu işe kafayı takmayacağı için! Ben de kategoriler üstünden kısa notlarla bu Oscar mevzusuna noktayı koymaya karar verdim! En iyi film ve en iyi erkek oyuncu ödüllerinden sonra geriye kalanlara geçelim!

En İyi Kadın Oyuncu
Anne Hathaway (Rachel Getting Married)
Angelina Jolie (Changeling)
Melissa Leo (Frozen River)
Meryl Streep (Doubt)
Kate Winslet (The Reader)

Bu daldaki ödül hakkında birşey diyemeyeceğim! Bir tek Changeling'i izledim. Angelina Jolie, tam manasıyla akademi üyeleri için oynamıştı. Demek ki Kate Winslet, daha bir akademi üyeleri için oynamış. Merly Streep, eminim ki döktürmüştür. Muhtemelen de haketmiştir diye düşünüyorum. Zaten Doubt da izlemek için listemdedir. Diğerleri hakkında inanın bir fikrim yok.

En İyi Yönetmen
David Fincher (The Curious Case of Benjamin Button)
Ron Howard (Frost/Nixon)
Gus Van Sant (Milk)
Stephen Daldry (The Reader)
Danny Boyle (Slumdog Millionaire)

Netice itibariyle sömürge bir devlete dair, sömürgeci devletin yönetmeninin çektiği bir film Oscar'ı aldı. Önceden dediğim gibi sadece Oscar'ı alan filmi izledim. Lakin hakederek değil politik nedenlerle aldığı çok bellidir. Ben aday olmayan ve hakkı kıyasıya yenen tam üç tane filmi diyeceğim size. Öncelikle THE DARK KNIGHT. Çizgi roman uyarlaması olması neticesinde akademi üyesi olan eşşekler tarafından görmezden gelindi. Hal böyle olunca, Christopher Nolan denen dahi adam da şu listeye adını yazdıramadı. Öyle bir filmin altından kalkıp, böyle bir başarı sağlamak kimselerin harcı değil. Çok büyük yanlış yapıldı. İkinci olarak The Wrestler geliyor. Mickey Rourke'un tek başına şov yaptığı bu filmdeki yalın,samimi ve inanılmaz gerçekçi anlatımı ile Darren Aronofsky bu listeye eklenmeliydi. Ama muhalif,soyut ve sert film anlayışı ile akademi üyelerine 30 gömlek fazla gelen bir kimse kendisi. Son olarak; animasyonun çok ötesinde bir yapım olarak WALL-E ,izleyenleri büyüledi. Artık en iyi animasyon kategorisi kaldırılmalı. Çünkü WALL-E gibi başyapıtlar En İyi Film Kategorisine giremiyorlar. Bu yüzden de Andrew Stanton gibi insanların isimleri En İyi Yönetmen Kategorisinde aday bile gösterilemiyor! The Wrestler ve Wall-E'nin aday gösterilmemiş olması ile ilgili serzenişimi ilgili yazıda değil bu yazıda yaptım. Hem film hem de yönetmen adaylıkları ile ilgili yorumları tek seferde halletmiş oldum.

Netice itibariyle; akademi, bu kategoride bırakın ödülü verdiği kimse bazını, aday bazında bile beni tatmin edememiştir. Yazıklar olsun!

En İyi Yabancı Film
The Baader Meinhof Complex (Almanya)
The Class (Fransa)
Departures (Japonya)
Revanche (Avusturya)
Waltz With Bashir (İsrail)

Hiçbir filmi izlemedim bu yüzden yorum yok! Ama Üç Maymun'u da bu listede görmeyi hangi gönül istemezdi ki?

En İyi Şarkı
Slumdog Millionaire : A.R. Rahman, Gulzar (”Jai Ho”)
Slumdog Millionaire : A.R. Rahman, Maya Arulpragasam (”O Saya”)
WALL·E : Peter Gabriel, Thomas Newman (”Down to Earth”)

Ben böyle terbiyesizlik görmedim diyeceğim! Ama gördüm. Daha şimdi yazdım. Evet hiç şarkı yokmuş gibi A.R.Rahman kardeşimizin iki şarkısı birden aday oldu. Hadi aday oldu diyelim ödülü niye bu alıyor? Bu şarkıların neresi Oscar'lık? Bruce Springsteen’in The Wrestler şarkısı çok büyük haksızlığa uğramıştır. Ödül onun hakkıdır. Başka söze gerek yok.

En İyi Müzik
The Curious Case of Benjamin Button : Alexandre Desplat
Defiance : James Newton Howard
Milk : Danny Elfman
Slumdog Millionaire : A.R. Rahman
WALL·E : Thomas Newman

Bu kategorideki müzikleri dinledim. A.R. Rahman yine açık ara haksız bir şekilde ödülü almıştır. Bu adamın müziklerine gelene kadar ohooo. Ödül kimin hakkıydı peki derseniz, vallayi çok zor karar derim. Hakikatten birşey diyemiyorum. Ama şundan eminim ki ödül A.R. Rahman'ın hakkı değildir. Diğer dört adaydan hangisine verilirse kabul. (Bu arada Dünya üzerindeki ırkçı olabilecek son insan da benim ha? Bu Hint filmine taktım diye yanlış bir kanı oluşmasın kamuoyunda. Benim derdim akademik liboşlarla!)

En İyi Kurgu
The Curious Case of Benjamin Button : Angus Wall, Kirk Baxter
The Dark Knight: Lee Smith
Frost/Nixon : Daniel P. Hanley, Mike Hill
Milk : Elliot Graham
Slumdog Millionaire : Chris Dickens

Evet burada büyük lütuf ile akademi liboşları THE DARK KNIGHT'ı aday göstermişler. Fakat ödülü sapına kadar hakeden insan Lee Smith'e vermediler. Öyle kompleks bir filmin tertemiz, zekice ve sürükleyici kurgusuna bu ödülü vermiyorsanız, hangi filme vereceksiniz ulan eşşekler? AAA evet, Slumdog Millionare di mi? Neden? Geçmiş ve şimdide geçen olayları paralel anlatıp birbirine bağladığı için! AAA evet, ilk kez yapmış biri bunu! AAAA!

En İyi Ses
The Curious Case of Benjamin Button : David Parker, Michael Semanick, Ren Klyce, Mark Weingarten
The Dark Knight : Ed Novick, Lora Hirschberg, Gary Rizzo
Slumdog Millionaire : Ian Tapp, Richard Pryke, Resul Pookutty
WALL·E : Tom Myers, Michael Semanick, Ben Burtt
Wanted : Chris Jenkins, Frank A. Montaño, Petr Fore

Iron Man'in de aday olması gereken bu kategoride, THE DARK KNIGH ve Iron Man kapışır ve Iron Man minik bir farkla alırdı ödülü. Nedeni çok basit! Sywalker ses stüdyoları'nı google'dan araştırın, anlayacaksınız nedenini!

En İyi Ses Kurgusu
The Dark Knight : Richard King
Iron Man : Frank E. Eulner, Christopher Boyes
Slumdog Millionaire : Tom Sayers
WALL·E : Ben Burtt, Matthew Wood
Wanted : Wylie Stateman

Efendim burada akademi üyelerine hiçbirşey diyemiyorum. THE DARK KNIGHT, yine Iron Man ile kapışır. Fakat ses kalitesinin kıyası ile kurgusunun kıyası farklı şeyler. Bu yüzden THE DARK KNIGHT ödülü haketmiştir. Ama Iron Man'e ödül verilseydi serzenişte bulunmazdım onu da diyeyim!

En İyi Görsel Efekt
The Curious Case of Benjamin Button : Eric Barba, Steve Preeg, Burt Dalton, Craig Barron
The Dark Knight : Nick Davis, Chris Corbould, Timothy Webber, Paul J. Franklin
Iron Man : John Nelson, Ben Snow, Daniel Sudick, Shane Mahan

Şimdi! Böyle bir denyoluk yok. Görsel efekt konusunda başarısız olduklarını David Lynch bile itiraf etmişken. Teselli ödülü olarak The Curious Case of Benjamin Button'un ekibine ödül verilemez. Ayıptır. Iron Man'deki o muhteşem görsel efektler ödüllendirilmeliydi. Gerçekçi ve temiz bir yapı ile filmin atmosferini tamamlayan o efektleri her gördüğümde, mükemmele az kaldığına şahit oluyorum. THE DARK KNIGHT'ın efektleri de muhteşemdi tabi ama filmin yapısı itibariyle Iron Man şov yapmıştı. Bu açıdan benim oyum Iron Man'e! Sizin için ne kadar tatmin edici oldu bu açıklama orası meçhul tabi!

En İyi Kısa Belgesel
The Conscience of Nhem En: Steven Okazaki
The Final Inch: Irene Taylor Brodsky, Tom Grant
Smile Pinki: Megan Mylan
The Witness from the Balcony of Room 306: Adam Pertofsky, Margaret Hyde

Hiçbir fikrim yok inanın ki!

En İyi Uzun Metrajlı Belgesel
The Betrayal (Nerakhoon)
Encounters at the End of the World
The Garden
Man on Wire
Trouble the Water

Bu daldaki ödül ile ilgili okuduklarıma dayanarak söylüyorum (yoksa izlemedim hiçbirini) Man on Wire haketmişmiş ödülü. Öyle diyor çoğunluk!

En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu
Josh Brolin (Milk)
Robert Downey Jr. (Tropic Thunder)
Philip Seymour Hoffman (Doubt)
Heath Ledger (The Dark Knight)
Michael Shannon (Revolutionary Road)

Bu ödülle ilgili her türlü yorum gereksizdir. Heath Ledger sonuna kadar haketmiştir. Hatta kendisine 3 heykelcik verilse azdır. Jack Nicholson'ın Joker'inin altında ezilmeyip ona rakip, ona denk ve benim görüşüme göre onu geçen bir performans ile Heath Ledger ismi kalbime kazınmıştır. Çizgi Roman tarihinin en komplike, en tehlikeli, en ne yapacağı bilinmez, en zeki, en karizmatik, en komik(!), en acayip karakterini böyle bir başarıyla canlandırmak... ve bu adam beyaz perdede kendini izleyemedi. Hayranlarının hiçbir tepkisini göremedi. Yarattığı fenomene şahit olamadı! Oscar heykelciğini o hınzır gülüşüyle alıp eşine dostuna teşkkür edemedi. Kızına 'I love you, darling!' diyemedi Heath Ledger'in ölüm haberini askerdeyken almıştım. Tv'nin karşısında öylece kalakalmıştım. 'Ne alaka lan? Ne oluyor?' demiştim. Bir kaç hafta takmıştım bu konuya ve ben de alay konusu olmştum tabi! Yapılması kesinleşen ve Nolan abimin yine yönetmen koltuğunda yerini alacağı üçüncü Batman filminde neler olacak bilmiyoruz? Ama Joker'in re-cast edilmeyeceğinden adım gibi eminim. CGI efekti ile Heath Ledger'ın tekrar beyazperdede hayata döndürüleceğine dair dedikodular yapılmaya başlandı bile. Bakalım!

Evet, Oscar'a dönecek olursak. Heath Ledger ölmemiş olsaydı; adım gibi eminim ödülü alamazdı. Kim alırdısı da umrumda değil açıkçası! Abartarak söylüyorum En İyi Oyuncu kategorisine aday olup ödülü alsaydı Heath Ledger(çünkü THE DARK KNIGHT'da en kilit rol Joker'indir ve gayet makul bir süre görünüyor ekranda! Ayrıca onu izlerken gözler ne Batman'i ne de başkasını görüyor!) sanırım kimseler ses edemezdi. Edeni ben döverdim zaten! THE DARK KNIGHT, en iyi erkek oyuncu kategorisinde aday olabilirdi. Yardımcı en iyi oyuncu ise Harvey Dent(Two Face) rolü ile Aaron Eckhart kategoride aday gösterilebilir ve alabilirdi bile ödülü!
Velhasıl kelam, içime tam manasıyla sinen tek ödül budur. Ne rakibi ne de alternatifi vardır!

En İyi Kısa Film
Auf der Strecke : Reto Caffi
Manon sur le bitume : Elizabeth Marre, Olivier Pont
New Boy : Steph Green, Tamara Anghie
Grisen : Tivi Magnusson, Dorthe Warnø Høgh
Spielzeugland : Jochen Alexander Freydank

No comment...

En İyi Sinematografi
Changeling: Tom Stern
The Curious Case of Benjamin Button: Claudio Miranda
The Dark Knight : Wally Pfister
The Reader : Roger Deakins, Chris Menges
Slumdog Millionaire : Anthony Dod Mantle

Şimdi efendim, bunca yazdıklarımdan sonra bu kategori hakkında ne yorum yapabileceğim kestirilebilir. Yazmaya gerek var mı bilmiyorum. Ama yine de bir iki kelam edeyim. LAN AYIPTIR LAN! OLM AYIPTIR LAN! LAN! BENİ KÜFÜR ETTİRECEKSİNİZ ŞİMDİ! VAN MİNUT! SİZ ADAM ÖLDÜRMEYİ İYİ BİLİRSİNİZ! ANANI DA AL GİT! ASKERLİK YAN GELİP YATMA YERİ DEĞİL! HAMDOLSUN!

En İyi Makyaj
The Curious Case of Benjamin Button : Greg Cannom
The Dark Knight : John Caglione Jr., Conor O’Sullivan
Hellboy II: The Golden Army : Mike Elizalde, Thomas Floutz

Daha önce de belirttiğim gibi makyaj ve görsel efekt konusunda (görsel efekt kısmı Benjamin'in yüzüyle alakalıdır- ki orada batırdıktan sonra filmin geri kalanında harikalar yaratsan ne olur?) başarısız olduklarını filmin yönetmeni itiraf etmişken, bu daldaki ödül ısrarı niye? Yine önce de dediğim gibi teselli ikramiyesi! Ama burada Hellboy II ekibinin emeklerine çok büyük bir haksızlık var! İnanılmayacak güzellikte ve çeşitlilikte karakterlerin olduğu bu filmdeki, makyaj ekibinin çalışmalarını ödüllendirmeyeceksen bu kategoriyi kaldır arkadaş! Hiç boşuna verme kimseye ödül! Ulan daha ne olacağıdı? Adamlar daha ne yapacağıdı lan? Hasta etmeyin lan adamı!

En İyi Kostüm
Australia : Catherine Martin
The Curious Case of Benjamin Button : Jacqueline West
The Duchess : Michael O’Connor
Milk : Danny Glicker
Revolutionary Road : Albert Wolsky

Ne THE DARK KNIGHT ne de Hellboy II aday dahi gösterilmemiştir. Bu da dizi dizi yapılan terbiyesizliğin bir başka örneğidir! Milk'i ya da Revolutinoary Road'ı aday göster THE DARK KNIGHT ve Hellboy II öyle uzaktan baksınlar! Yani yazının başından beridir gösterdiğim 'HÜH, ULAN, ANANI DA AL GİT, AYIPTIR' vs tepkilerim artık herhangi bir etki uyandırmayacaktır sanırım! Ama aymazılığın bu kadarı olmaz arkadaş! Ödül THE DARK KNIGHT ve Hellboy II arasında gidip gelir ve 'kimin olmalıdır?' derseniz; 'aa orda birşey var lan!' deyip koşarak uzaklaşırım!

En İyi Sanat Yönetimi
Changeling : James J. Murakami, Gary Fettis
The Curious Case of Benjamin Button : Donald Graham Burt, Victor J. Zolfo
The Dark Knight : Nathan Crowley, Peter Lando
The Duchess : Michael Carlin, Rebecca Alleway
Revolutionary Road : Kristi Zea, Debra Schutt

Yoruldum! Vallahi yoruldum! The Curious Case of Benjamin Button'u hala izlemediğim için aslında çok da iddialı konuşamam! Ama, Hellboy II'nin yine aday olmaması çok can sıkıcı bir hal aldı artık! Ve ödül THE DARK KNIGHT'ın olmalı diye düşünüyorum! Ama The Curious Case of Benjamin Button'u izledikten sonra fikrim değişir mi bilmiyorum! Sanmıyorum! Ama olabilir de...

En İyi Kısa Animasyon
La Maison en Petits Cubes: Kunio Kato
Ubornaya istoriya - lyubovnaya istoriya : Konstantin Bronzit
Oktapodi : Emud Mokhberi, Thierry Marchand
Presto : Doug Sweetland
This Way Up : Alan Smith, Adam Foulkes

No comment...

En İyi Uzun Metrajlı Animasyon
Bolt
Kung Fu Panda
WALL-E

İçime sinen ikinci ödül!

En İyi Uyarlama Senaryo
Eric Roth ve Robin Swicord (The Curious Case of Benjamin Button)
John Patrick Shanley (Doubt)
Peter Morgan (Frost/Nixon)
David Hare (The Reader)
Simon Beaufoy (Slumdog Millionaire

Valla hiç bilemiyorum! Asıllarıyla kıyas etme şansım sadece The Curious Case of Benjamin Button ve Doubt ile sınırlı! Filmleri de izlemediğim için birşey diyemiyorum. Lakin Doubt'un yönetmeni, filmin uyarlandığı tiyatro oyununun da yazarı ve yönetmeni! Bu açıdan kafanızda bir ışık yanabilir! Ayrıca The Curious Case of Benjamin Button'ın uyarlandığı öykünün İngilizce metni elimde, öyküyü okuyup peşine filmi izleyince birşeyler diyebilirim. Ama genelde yorumlar olumsuz. Öyküdeki, felsefi noktalar köreltilip, aşk meşk mevzusuna ağırlık verildiğine dair hayıflanmalar var. Oscar'a oynadığı için David Fincher, böyle bir değişikliği bilerek yapmış olabilir. Sonuç olarak birşey diyemiyorum bu kategori hakkında!

En İyi Özgün Senaryo
Courtney Hunt (Frozen River)
Mike Leigh (Happy-Go-Lucky)
Martin McDonagh (In Bruges)
Dustin Lance Black (Milk)
Andrew Stanton, Jim Reardon and Pete Docter (WALL-E)

Şimdi ne alaka bu ödül! Ne alaka? Olay özgün kardeşim! Senaryo değil! (Böyle de denyo yorumlar yaparım arasıra idare edin!) Açık ara WALL-E'nin hakkıdır! O Happy - Go - Lucky denen gerzek filme de en fazla 15 dk dayanabildim zaten!

En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu
Amy Adams (Doubt)
Penelope Cruz (Vicky Cristina Barcelona)
Viola Davis (Doubt)
Taraji P. Henson (The Curious Case of Benjamin Button)
Marisa Tomei (The Wrestler)

Penelope Cruz, canımız ciğerimiz. Aşkımız, canımız,ciğerimiz. Aşkımız. Wody Allen'ın kendini tatmin ettiği, seksiz porno filmi Vicky Christina Barcelona'daki Penelope Cruz performansı gerçekten Oscar'ı haketti. Kadın o filmde oynayan herkesten rol çaldı. Mıy mıy Scarlett aptal sarışını birşeyler kapmıştır umarım. Ama yine de The Wrestler'daki içten oyunu ile Marisa Tomei de aklımdadır. Ona da verseler ödülü (ki aday göstermeleri bile şaşırttı beni) kimsenin gık çıkarabileceğini sanmıyorum!

Sonuç olarak, verdiği ödüller itibariyle beni hiç memnun edemeyen bir Oscar geçti gitti bu sene! Hala töreni izlemedim! Umarım internette adam gibi bir ripini bulurum. Olmadı bölük pörçük saçma sapan video paylaşım sitelerinden izleyeceğim!

Bu kadar uzun bir yazıyı okuyan güzel insanlar! Hepinize teşekkür ediyorum. Umarım biraz da olsa hoş vakit geçirmişsinizdir yazıyı okurken. Elimden geldiğince kısa tutmaya çalıştım! Kategori çok olm napiyim?

Sinemayla kalmaya devam... Durmak yok!

OSCAR 2009 devam...

2009-02-24T09:14:00.006+02:00

Bir önceki yazımda 2009 Oscarlarını kınamak için girişimde bulunmuştum. Bu yazıda da devam ediyorum.

En iyi erkek oyuncu dalındaki ödüle gelelim şimdi! İşte adaylar ve kazanan kişi!
En İyi Erkek Oyuncu
Sean Penn (Milk)
Brad Pitt (The Curious Case of Benjamin Button)
Frank Langella (Frost/Nixon)
Richard Jenkins (The Visitor)
Mickey Rourke (The Wrestler)

Bu dal için biraz gözüm kör davranacağım! Mickey Rourke hariç adaylardan hiçbirini izlemedim! İzlememe gerek olmadığını da iddia ediyorum. İzlesem de fikrim değişmeyecek biliyorum. Sean Penn istediği kadar döktürmüş olsun aaakadaş! Bir adama her sene her sene ödül verilmez. Daha diğer ödülü soğumadı lan bu herifin! Onu da Bill Murray'den çalıp yine Penn e vermişlerdi ya neyse, o başka bir yazının konusu! Sean Penn'e zamanında Dead Man Walking'de verecektiniz ödülü. Şimdi bu gereksiz telafiler can sıkıyor olm!

Evet güzel okuyucu insanlar!Mickey Rourke'un The Wrestler'daki maddi - manevi veya fiziki - ruhi ne derseniz diyin kendini adamışlığı çok az filmde vardır. Belki Raging Bull'daki Robert De Niro aklımıza gelebilir.

The Wrestler'da Rourke yıllarca harcanan kariyerinin acısını çıkarıyor. Sin City'de de yapmıştı bunu! O yüzündeki hazin yalnızlık, kaybetmiş fakat yine de ayakta durmaya çalışan adam, bir American rüyasının perde arkasındaki kahraman, yenilmemek için son çırpınışlarını yapan bir savaşçı... Hele kızı ile konuştuğu sahnedeki bazılarının yaptığı gibi abartıp ağzını yüzünü eğip salya sümüğe karışmadan iki damla gözyaşı ile tüm pişmanlıklarını, hatalarını ve geldiği noktadaki çektiği acıyı anlatışı vardı ki! Filmde karakterin geçmişinde ne yapıp da mevcut durumuna düştüğüne dair çok az ipucu var. Ama o sahnede bir dakika içinde tüm yaşamını anlatıyor sanki adam. Yüz ifadesinden, bakışından anlıyorsunuz.

Güreş sahnelerinde ise Rourke'u izlerken, onun oyunculuk dışında güreşçiliği de meslek olarak yapıyor olduğunu zannedebilirsiniz. Gerçi, geçmişte kendisi ciddi ciddi boksörlük de yaptı. Bu tecrübelerin etkisi olabilir.

Bakışı, yürüyüşü, o ringlere çıkarken ki tavırları, süpermarketteki çırpınışları (izlerseniz anlayacaksınız ne demek istediğimi), işverenleri karşısındaki çaresizliği... Efendim THE DARK KNIGHT'dan sonra yılın filmi The Wrestler'dır. Kralını tanımam bu konuda. Hintli bir bebenin uçuk hikayesi ya da eşcinsel bir politikacının mücadelesi kitleleri daha fazla etkilemiş olabilir. Politik nedenlerle de bu ödülleri almış olabilirler. Ama ayıptır yaow!

Sen üzülme Rourke baba, sen kafayı takma Aronofsky abi (ki ikisinin de taktığını sanmıyorum zaten) THE DARK KNIGHT'dan sonra bu senenin kralları sizlersiniz! İkinize de teşekkür ederim bana böyle bir film izlettirdiğiniz için!

Sean Penn seni de tebrik ederim, ama hacı yani istersen sana özel bir oscar yapalım her sene verelim sana, sen de rahatla akademi de!

Sinemayla kalın millet!

Not: Devamı aralıklarla gelecek!

OSCAR 2009

2009-02-23T09:31:00.015+02:00

Akademi Üyeleri ve Yüreğimin Bam Teli

Sinema sever herkesler Oscar Ödülleri'nden haberdar olur bir şekilde! Sabaha kadar izleyemeyenler - ki çoğunluk ertesi gün işe okula gideceğinden izleyemez - tv de tekrarını arardı eskiden. Ntv ve CNBC-E tekrar gösterecektir töreni ve ben yine kaçıracağımdır. O yüzden ripleyen var mı diye site site gezeceğim ya da görüntü paylaşım sitelerinden parça parça izleyeceğim. Dün gece Teke Tek Özel'i izledim ve saat 02:00 gibi biten programdan sonra hemen Oscar'a geçiş yaptım ve o saatlerde daha kırmızı halı muhabbeti yapılıyordu. Pek de moda meraklısı olmadığımdan, kim ne giymiş umursamadığımdan bekleyemedim ve sonra izlemek üzere gittim yattım. Sabah 8:00 gibi uyandım ve hemman ödüllere baktım.

Akademinin İstediği Film Bellidir!

Akademi üyelerinin tavırları malumdur. Yaş ortalaması üst sınırlarda gezen ve muhafazakar olduğu bilinen üyelerin çoğunluğu sayesinde Oscar Ödülü'ne sahip olacak filmler hemen kendini belli eder. Bu filmlerin kriterleri o kadar bellidir ki, en büyük yönetmenler dahi sırf ödül için bu kriterlere uygun filmler çekerler! Martin Scorsese, ödülü alana kadar Oscar'a uygun seri üretim film yapmıştı. Clint Eastwood, Changeling ile tıkır tıkır Oscar için film nasıl çekilir dersi vermiştir! Bunun gibi bir çok örnek verilebilir!

Yüzüklerin efendisi - Kralın Dönüşü 11 Oscar sahibi olarak şov yapmıştı. Teknik dallarda zaten rakibi yoktu. En iyi film, senaryo,uyarlama vs ödülleri sildi süpürdü. Yıla damgasını vurdu. Fakat filmimiz akademi üyelerininin yüz vermediği fantastik türdeydi. Buna rağmen coştu. Neden mi? Gösterildiği yıl film gişe rekorlarına koştu. (Önceki iki filmin hasılatlarını çokca geçerek!) İnanılmaz bir ilgi ile görülmemiş bir kamuoyuna sahipti. Fenomen haline geldi. Manyakları kendinden coştu. Filmde en baba oyuncular yer aldı. Popülist anlayışla (biraz da haklı olarak - ki ben bunu uzun uzun tartışabilirim) senaryoda ve görsel anlatımda birçok çiğliğe gidildi. Neticede epik, uzun süreli ve gösterişli, yoğun bir şekilde duygusal, inanılmaz savaş sahnelerine sahip kısaca Oscar kriterlerinin hepsine uygun bir final yapıldı. Tüm dünyadaki yansıması da görmezden gelinemedi. Çoğu kişi 3 filme birden verildi bu ödüller şeklinde yorumlarda bulundu. Ben de katılıyorum bu yorumlara! Fakat Öyunculuklar tamamen görmezden gelindi! Hiçbir dalda hiçbir oyuncu aday dahi gösterilmedi! Viggo Mortensen(Aragorn), Sir Ian McKellen(Gandalf), Christopher Lee (Saruman), Sean Astin (Sam Gamgee) ve canımız ciğerimiz Mirando Otto (Eowny) vb daha nicelerini sayabilirim üçlemede Boromir mi diyeyim? King Theoden mi diyeyim? Galadriel, Elrond, Denethor,Faramir... hangi birni sayayım? Ve son olarak Gollum gibi bir karakteri canlandırma gibi inanılmaz bir işin altından kalkan, Andy Serkis! Hiçbiri aday dahi gösterilmedi! Bu ne demekti? Akademi üyeleri şunu çok açıkca belli ettiler; onlar için üçleme saygın bir sinema sanatı örneği değildi. İnsanların aşırı ilgi gösterdikleri, gösterişli bir şovdu. Bu yüzden de sinema sanatının en büyük şovunda en büyük ödülleri aldılar. Ama, ödüllerin ve sinema sanatının kalbi olan oyunculuk, akademinin gözünde ciddiye dahi alınmadı! Adaylık hakkı dahi verilmedi. Böylece akademi rengini de belli etmeyi, tavrını göstermeyi unutmadı! Çok büyük terbiyesizlik yapt. Bu konu üzerine de uzun uzun tartışma olasılığı varsa da ben bu olasılığı es geçip bu sene hakkında kısa açıklamalar yapacağım!

Akademi Üyelerinin Dar Kafalılığı!

Oscar'a aday gösterilen filmleri hepsini izleyemedim. Fakat hepsi hakkında bilgim var efendim. Bu kıstasa göre biraz daha edebimle yorumda bulunacağım! Gönül isterdi ki hepsini izleyip sizlerle öyle fikir paylaşayım. Ama o eski film mayanğı değilim artık ve o kadar filmi izlemeye vakit ayıramam. Geniş bir zamana yayıp hepsini yavaştan izleyeceğim ama. Eminim değişen fikirlerim olacaktır. Fakat genel kanılarım değişmeyecek gibi geliyor bana yoksa şüphen mi var? Bunu belirteyim!

Evet listemizden adım adım gidelim!

FİLM
Slumdog Millionaire
Milk
Frost/Nixon
The Curious Case Of Benjamin Button
The Reader

Bu listede izlediğim tek film ödülü alan filmdir. Benjamin'i de artık arkadaş markadaş beklemeden biraderim ile gideceğüm! Diğerlerini de bir şekilde izleyeceğüm. Ama fikrimin değişeceğini hiç sanmıyorum. Çünkü filmlerin yönetmenlerini de oyuncularını da tanıyorum ve mevzularını biliyorum. Tabi tamamen yanılma olasılığım da mevcuttur. (Fakat genelde yanılmam efenim. Öyle yani)

Milk; Gus Van Sant şahsı bildiğiniz gibi eşcinsel mevzularını kurcalamayı çok seviyor. İyi de yapıyor. Lakin Gus abinin ben bir tek Good Will Hunting'ini beğenmişimdir. Onu da kendi tarzından ziyade klasik tarza yakın bir anlayışla çektiği içindir. Kendi tarzını pek hazetmem çünkü! Milk'i de izlemedim, ama izleyeceğim. OHA bir oyuncu kadrosuna sahip film eminim ki Sean Penn'in sırtlaması ile almış yürümüştür. Kendisi artık akademinin en sevdiği oyuncu klasmanındadır.Bu filmde ne yaptı tabi bilemiyorum. Göreceğiz! Gus abi ne yaptı onu da göreceğiz.Filmin , en iyi film katagorisine adaylık hakkı de olabilir! Ama THE DARK KNIGHT bu kategoride aday gösterilmediyse bu film hiç gösterilmemeli arkadaş!

Frost/Nixon; Ron Howard, zaten tüm filmografisini Oscar ödüllerine uygun şekillendirilmiş bir insan. En klasik metodlarla Oscar'ın isteklerini tahminde zirve yapan bir insanevladı. Yine OHA nidaları çekebileceğimiz bir kadro ile Amerika'lıların ve akademinin hassas olduğu mevzulardan birni seçmiştir. Bu filmi de izlemedim. Ama "hep Oscar tam Oscar" anlayışı ile bu filmi çekmediyse; ben artık film izlemeye tövbe edeceğum. Film akıp gidiyordur eminim, güzel müziklerin yardımıyla da gerilimi hep taze tutuyordur tartışma esnalarında. Ama THE DARK KNIGHT bu kategoriye aday gösterilmediyse bu film hiç gösterilmemeliydi arkadaş!

The Curious Case Of Benjamin Button; David Fincher, yıllardır başyapıt filmlerine rağman hakkı yenen bir dehadır efendim. Hem Seven hem de Fight Club inanılmaz derecede görmezden gelinerek hakkı yenen filmler olarak sinema tarihinde yerini aldı. Muhalifseniz, karanlıksanız ve sertseniz Akademi Üyelerinin dizleri, elleri titriyor ve resmen sizi görmezden geliyorlar. Bunu farketmiş olacak ki Fincher abimiz, benim de bir Oscar'ım olsun deyip Martin Scorsese gibi Oscar için bir film yapmış gibi gözüküyor. Yarın öbürgün bu filmi izleyeceğim! Şunu söyleyebilirim ki görüntü yönetiminden, müziklerinden, uzunluğundan, senaryo yazarından ve -okuduklarıma dayanarak söylüyorum - işin felsefesinden çok romantizmin ön plana çıkarılmasından tüm filmin Oscar heykelciğini amaç edindiği çok bellidir. Ama avucunu çok güzel yalamıştır. Fincher bu filmi kendi gibi adam gibi bir daha çeksin. Bu sayede ben de yarın öbürgün filmi izledikten sonra " Fincher nasolsa kendi gibi bir daha çekecek ya asıl o güzel olacak işte" diyebileyim. Evet, filmi beğenmeyeceğime dair bir önyargı var bende şu an. Brad Pitt de akademi için artık iyice öne çıktı ama biraz daha onların suyuna gitmesi lazım. Ama gitmesin aaakadaş! Nerde o eski Brad? Neyse ki Tarantino'nun son filmi ile özlediğimiz sertliğine geri dönecek gibi! Ama THE DARK KNIGHT bu kategoriye aday gösterilmediyse bu film hiç gösterilmemeliydi arkadaş!

The Reader; Billiy Elliot ve The Hours ile ben Oscar'ın adamıyım diyen yönetmen kardeşimiz Stephen Daldry, kıl olduğum oyunculuğuyla bana maximum rahatsızlık veren Kate Winslet'ı (Akademiciler çok seviyor lan bu kadını!!) başrole koydu ve Ralp Fiennes ile de benim gibi Kate'den rahatsız olanları nötürledi. (Lan tam da bu düşünceyle oyuncu seçimi yapmış olsa ya. 'Dur lan Ozan, Kate'i sevmez Ralph'i de oynatayım gönlü olsun' dese ya.) İkinci Dünya Savaşı, Naziler, uygunsuz aşk, yıllar sonra karşılaşma vs gibi tam Oscar'lık mevzuları harmanlayan film güzeldir eminim ki. Ama THE DARK KNIGHT bu kategoriye aday gösterilmediyse bu film hiç gösterilmemeliydi arkadaş!

gelelim esas oğlana....

Slumdog Millionaire; Danny Boyle'u çok severim. Filmleri şahanedir. Trainspotting,28 Days Later ve Sunshine ile kendi zirvelerini yapmıştır bana göre. Slumdog Milyoner bu kategoride izlediğim tek film. Güzel film. Pek de Oscar için çekilmiş havası yok. Danny Boyle birçok açıdan yine döktürmüştür. Diğer filmleri izlemediğim için onlarla kıyaslayıp da ödülü haketmiştir ya da haketmemiştir diyemem. Ama genel anlamda konuşursam, kesinlikle en iyi film ödülü alacak bir film değildir. Uçuk bir olasılığı, çiğ bir mevzu ile çok güzel harmanlasa da, film sıkmadan akıp gitse de, iyi oyunculuklar izlesek de ı ıh! Bu gereğinden fazla uzun film, gereğinden fazla övülerek abartılmış ve benim gibi beğenenlerde dahi antipati yaratılmasına sebep olmuştur. Tekrar ediyorum, kesinlikle Oscar'lık bir film değildir.

KARA ŞÖVALYE KOVALASIN SİZİ!

akademi üyelerine kırmız kart

THE DARK KNIGHT gibi bir başyapıt bu ödüle aday dahi gösterilmezken Slumdog Millionaire ödülü almıştır. Sizin yatacak yeriniz yok Akademi Üyeleri! Şu çizgi-roman uyarlaması fobinizi bu film de kıramadıysa ve gelecek olan üçüncüsü de kıramazsa başka hiçbir film kıramaz. Korkaksınız, dar görüşlüsünüz, liboşsunuz, yaşlısınız... konuşturmayın lan beni. Kendi başına blog haline gelebilecek bir inceleme konusudur THE DARK KNIGHT. Bir sevdadır THE DARK KNIGHT! Öyle ki bir çok alanda ders niteliği taşıyan özellikleri vardır. Sinemadaki IMAX deneyimi ile ilk izlediğimde, "Asgaard'dan, olmadı Olympos'tan birileri gelip bu filmi çekti ve gitti herhalde" dedim içimden! İnsan evladı böyle film çekemez! Ama çekti işte. Ve bu film görmezden gelindi!

720p çözünürlükte dev ekran bir tv de filmi tekrar izlemek için bekliyorum. Başka türlü tekrar izlememeye karar verdim. İzledikten sonra bir inceleme yazısı patlatabilirim. Ya da kıyamayıp hiç yazmayabilirim. Bilmiyorum!

Bu filmi görmezden gelen Akademi üyeleri, bir gece yatak odanızın penceresinde sivri kulaklı, geniş kanatları boşlukta simsiyah açılan ve arkasında güneş doğmayan bir silüet görürseniz anlayın ki hesap günü gelmiştir. Başka da bir şey demiyorum!

Görmezden gelinen bir filmden daha bahsedeceğim! Esasen en iyi erkek oyuncu dalına dair yazacaklarımda, bu filme değinecektim ama kısaca bahsetmeden edemedim! The Wrestler, benim gözümde Slumdog Millioner'den kat be kat daha başarılı bir filmdir! Mickey Rourke'un resmen döktürdüğü ve hayatının rolünü oynadığı film es geçildi! Aday dahi gösterilmedi! Neden? Çünkü Akademi dingillerinin tüm kıstaslarına ters bir film! Ne epik, ne şaşalı, ne iddialı ne de klasik metodlarla herhangi bir ilgisi var! Baştan sona gerçekçi (alabildiğine), hiçbir şekilde duygu sömürüsüne kaçmayan, minimum müzik kullanımlı, yalın anlatımlı ve büyük oranda kendini başrol oyuncusuna yaslayan bir film! Rourke abim, öyle bir döktürüyor ki, içim acıyor aaakadaş! Eğer ille de sosyal, toplumsal veya birşeysel altmetin arıyorsanız, dibine kadar o da var efendim! Ama yookk! Akademi yine de sömürü yapan, kendi kalıbına uymaya çalışan filmleri o ilk beşe koyacak! The Wrestler en azından aday gösterilmeyerek dahi çok büyük haksızlığa uğramıştır. Aronofsky kardeş, bu akademik liboşlar seni sevmiyor. Ama sen hep böyle kal. Bunlara yaranmak ,çin film yapma ne olur! Seni de kaybetmeyelim babuş!

NOT: Diğer kategorilerle ilgili de ateş kusmalarım devam edecektir. Ama bu yazı dahi uzun oldu, bir de onları eklersem hiç okumazsınız! Yarın öbürgün parça parça devam edecek kinim!

Sinemayla kalın!

THE HUNT FOR GOLLUM

2009-02-20T10:09:00.004+02:00

Independent Online Cinema adlı über süper internet oluşumundan çıkma bir bağımsız yapım geliyor! Yüzüklerin Efendisi'nden ilham alınarak yapılan bu 40 dakikalık film, 4000 dolar gibi bir bütçe ile Yapılmaya başlanmış! Tabi gördüğü ilgi ve destek üzerine bütçe zamanla artmış! 3 mayıs 2009 itibariyle internet üzerinden bedava izlenecek filmin tanıtımı için kullanılan mottolardan en güzeli "hayranlar için hayranlar tarafından yapılan bir film"

Konusu ise adından da tahmin edilebileceği üzere Gollum'u avlamak üzerine! Mordor'un karanlık güçlerinden önce Gollum'u bulup yüzüğü güvenceye almak için; Gandalf, Aragorn ile konuşuyor ve "eğer sen onu bulamazsan, kimse bulamaz!" diyor. Neticede film boyunca Aragorn'un, Gollum'u avlamak için yollara düşüşünü izleyeceğiz!

Fragman gerçekten beklenti uyandırıyor. Peter Jackson'ın Yüzüklerin Efendisi uyarlamasıyla karşılaştırmak gibi (en azından yapım kalitesi olarak) bir yanlışa kimselerin düşmeyeceğini umuyorum. Hatta karşılaştırılsa dahi, fragmandan gördüğüm kadarıyla kafa tutabilecek düzeyde.

İşte fragman!

Nacizane yorumlarımı 3 Mayıs'tan sonra bu sitede, olmadı başka bir sanal alem adresinde siz güzel okuyucu ve izleyİci insanlarla paylaşacağım!

THE HUNT FOR GOLLUM - FULL Trailer 1 from Independent Online Cinema on Vimeo.

Filmin sitesi için TIKLAYINIZ!

Orta Dünya'da görüşmek üzere!

J.R.R. Tolkien, The Man Who Created The Lord of the Rings

2009-02-09T12:35:00.006+02:00

Michael Coren'in yazmış olduğu ve 6 45 Yayınlarının dilimize kazandırdığı biyografiyi yakın zamanda okudum. Burada bir kaç fikrimi paylaşacağım! Daha önce Michael White'ın Tolkien biyografisi hakkında bir yazı yazmıştım. Michael Coren'in Tolkien biyografisi hakkında fikir beyan ederken iki biyografik eser arasında kıyas yapacağım!

Öncelikle sonda söylenmesi gerekeni en başta diyeyim! Michael White'ın biyografisi çok daha başarılı!

Evet şimdi rahat rahat derdimi anlatayım!

İki kitabı alıp, şöyle bir göz atarsanız en büyük farkın resim sayısı olduğunu göreceksiniz! Coren'in kitabında 3-5 sayfada bir ya birilenin ya da biryerlerin resmi var. White'ın kitabında ise tam ortada kuşe kağıda basılı ve yalnızca gerektiği kadar resim var. Coren'in kitabında onca insanın resmi konmuşken Tolkien'in eşi Edith'in resmine rastlayamıyoruz. White'ın kitabında ise tıpkı Bilbo'nun evine benzeyen bir evin önünde Tolkien çiftinin çok sevimli bir resmi var. Bu işin görsel kısmı tabii!

İki çalışmayı da okuduktan sonra hemen göze çarpan farklar var.

İlk olarak White'ın çalışması çok daha yetkin. Daha fazla ayrıntı içeriyor ve bu ayrıntılar özenle seçilmiş. Tolkien'in giydiği yün çorap sayısı değil de üniversitede verdiği dersler sırasında sınıfa Beowulf destanını bağıra çağıra okuyarak girdiğine dair bilgiler edinebiliyoruz. Bu anlamda Coren'in yapıtı ayrıntı bakımından hayli zayıf.

İkinci olarak White, Tolkien biyografisi okumaya meraklı kimselerin Tolkien'in yapıtlarından an az Hobbit ve Yüzüklerin Efendisi'ni okumuş olmaları ön koşuluna dayanarak çalışmayı yazmış gibi görünüyor. Çünkü White, kitabında hem Hobbit'in ortaya çıkış serüvenine hem de Yüzüklerin Efendisi'nin nasıl ortaya çıktığına dair doyurucu bilgiler veriyor. Tüm yolculuk boyunca Silmarillion hep Tolkien'in zihninde oluyor. White, Tolkien'in eserlerinin edebiyat ve akademi dünyasındaki yankılarına geniş yer vermiş. Yüzüklerin Efendisi hakkındaki yorumlardan yazılı örnekler aktarılmış ve kendi yorumunu da paylaşmış. Bu üslup Tokien'in diğer yapıtları hakkında bilgi verirken de sürdürülmüş. Bu anlamda Tolkien'in hayatının edebi yönü eksik kalmamış. Fakat aynı sözleri Coren'in yapıtı için söyleyemeyeceğim. Çünkü Coren, hitab ettiği kitlenin Tolkien'in hiçbirşeyini okumamış olabileceği olasılığını da hesaba katmış. Bu yüzden hem Hobbit'in hem de Yüzüklerin Efendisi'nin bir kaç sayfalık özetlerini aktarmış. Ayrıca yayınevinin tercihi olan hem Tolkien'in yapıtlarına dair hem de genel kültüre hizmet olarak bir çok dip not eklenmiş. Fakat Tolkien'in yapıtlarını okumuş insanlar için özetler ve tüm bu dipnotlar (eserler hakkındaki) mürekkep ve yer israfından başka bir şey ifade etmiyor. Sanki kitabın eksiklikleri hem yazarın koyduğu özetler hem de yayınevinin dipnotları hem de bol bol resim ile kapatılmaya çalışılmış. Netice itibariyle, Tolkien ve eserlerinin yaratımı hakkında nitelikli herhangi bir bilgiye Coren'in kitabında rastlayamıyoruz. Ne eserlerinin yaşamından hangi izleri taşıdığını ne de eserleriyle arka planda neler ifade etmek istediğini vs Ayrıca kitapta bol bol Silmarillion, Hobbit ya da Yüzüklerin Efendisi'nden söz açıldığında "ileride ayrıntılı bir şekilde işleyeceğimiz - anlatacağımız" gibi ifadeler geçiyor. Fakat biz kaynakçaya kadar okuduğumuzda bu vaatten nasibimizi alamamış olarak kapağı kapatıyoruz. White ise tam anlamıyla hayranları mutlu edecek ayrıntıları kitabın heryerine dağıtmış.

Üçüncü olarak kitaplardaki bir takım aktarım farklılıklarını maddeler halinde paylaşacağım:

1- White'ın kitabı çok akıcı ve samimi bir üslupla yazılmış. Coren ise zorlama ödev yazan bir öğrenci edasıyla özet üslubunu kullanmış ve yer yer samimi olma iddiasıyla zorlama romantizme kaçmış

2- White, Tolkien'in hayatındaki olumsuzlukları aktarmakta bir sakınca görmemiş. Küçükken annesinin din değiştirmesi üzerine akrabaları tarafından dışlanması ve kötü muameleye maruz kalması, Tolkien'in bundan etkilenip ömür boyunca akrabalarına öfke duyması, annesinin kaybından sonra çektiği sıkıntılar, Oxford'a girmek için verdiği uğraş ve hayal kırıklıkları, cephedeki acılar ve kayıplar, uzun süren hastalık dönemlerinde karısı Edith ile çektiği sıkıntılar, İnkling toplantılarına Charles Williams'ın da katılmaya başlaması ile J.S.Lewis ile aralarında başlayan ve Lewis'in ölümüne kadar ki sürede artmış olan soğukluk, eserlerini yazarken arada bir düştüğü ümitsizlik, yayınevleriyle yaşanan anlaşmazlıklar... vb birçok olumsuzluk Coren'in yapıtında ya hiç değinilmemiş ya da bir iki cümle ile geçiştirilmiş.

3- White, Tolkien'in kişiliğini tüm yönleriyle yansıtmaya çalışmış. Koyu katolik ve modernizm karşıtlığını, kendini çoklarından üstün görüşünü, arkadaşlarının kedisinden başarılı olmasını istememesini ve hatta Lewis'in yazdıklarıyla sahip olduğu başarıya anlam veremeyip onu kıskanmasını, Charles Williams'dan hiç hazzetmemesi vb tüm olumsuz yönleri yansıtmış. Bunun yanında, Tolkien'in her zaman güler yüzlü oluşunu, son yıllarına kadar sürdürdüğü zindeliğini, inanılmaz çalışma azmi ve dilbilimine olan aşkını, çocukları ve torunlarına aşırı sevgisini, onlara anlattığı sayısız masal olduğunu, ragby aşkını, insanları etkilemesini, öğrencileri arasındaki popülaritesini vb olumlu bir çok yönü de yine olmusuzluklarıyla dengeli bir şekilde işlemiş.
Fakat Coren, anlamsız bir romantizm ile, Tolkien'in kişiliğinden doğan tüm olumsuz yaşantıları törpülemiş. Sadece çektiği skıntılara yüzeysel bir biçimde yer vermiş.

Sonuç olarak Coren'in, Tolkien hakkındaki biyografik çalışması, Michael White'in çalışmasının bize verdiğinden başka ek olarak hiçbir bilgi, kırıntı dahi vermiyor. -belki sondaki Tolkien hakkında yazılan diğer kitaplara dair kaynakça hariç - Cohen'in çalışmasını okurken kendimi White'ın biyografik çalışmasının kötü bir özetini okur gibi hissettim. Bu açıdan verdiğim para yalnızca White'ın kitabının değerini anlamama yaradı ve kitaplığımda bir Tolkien kitabı daha olmuş oldu.

Bulabilsem Tolkien hakkındaki diğer çalışmaları da okuyacağım. Fakat Türkçe başka bir kaynak bulamadım. O yüzden netten İngilizce bulunca kendimi zorlayıp okumaya çalışacağım.

Tolkien'in özel yaşamı haricinde eserlerine dair Türkçe inceleme kitapları buldum. Onları da en kısa sürede okuyup sizlerle fikirlerimi paylaşacağım!

Yeni okuma paylaşımlarında görüşmek üzere!

Not: Bu yazı, fantastikedebiyat.com sitesinin forum kısmındaki yazarlar-kitaplar bölümüne yazdığım yazıdır.

Fantastik Yazın ve Kökeni Üstüne Kısacık Bir Görüş

2009-02-07T14:13:00.005+02:00

Edebiyatın herhangi bir türünde eser vermeye çalışırken ya da mevcut eserleri incelerken gözümüze çarpan şudur; mutlaka ve mutlaka belirli kültürel öğeler arka planda kaya gibi sağlam bir şekilde durur. Eseri yazan kişinin beslendiği kaynak eninde sonunda o kişinin kültürel mirasına denk gelir. Bu miras, tarihi, felsefeyi, toplum yapısını, sanatı, bilimi ve hatta siyaseti kapsar.

Fantastik edebiyat eserlerindeki alternatif evrenler, her ne kadar alternatif olsalar da bu dünyanın insanları tarafından kurgulandıkları için, bu dünyanın derin ya da soluk izlerini taşırlar.

Popüler Fantastik Edebiyat akımının doğuşunda en büyük pay sahibi olan eseri örnek verelim.

Yüzüklerin Efendisi, kendi içinde tutarlı, başından sonuna kadar tarihsel bir kronoloji sahibi, kendi coğrafyası ve ırkları olan Orta Dünya Tarihi'nin önemli bir kesitidir. Tolkien'in hayatının çalışması olan Orta Dünya Tarihi, yazar hayata veda ettiğinde dahi henüz bitmemişti. Halen de bitmiş değil ve Tolkien’in miras bıraktığı notlar, oğlunun derlemeleri sayesinde yeni yeni kitaplar olarak kütüphanelerimize giriyor!

Orta Dünya'ya dair eserleri pek de derinlere dalmadan, yüzeysel olsa dahi incelediğimizde şunu görüyoruz. Tolkien, Orta Dünya tarhini anlatırken hem İskandinav mitolojisinden hem de kendi zamanındaki tarihi öğelerden oldukça etkilenmiştir. Bunu kendisi de ifade etmiştir. İyinin ve kötünün siyah ve beyaz gibi ayrıldığı Orta Dünya, köklerini 1400'ler öncesindeki edebi eselerden alır. Bu eserlerin kahramanları en yiğit, kadınları en masum ve güzel, canavarları en kötü ve korkunçtur. (Tolkien'in en sevdidiği ve hakkında yazılar yazdığı destan Beowulf bunların en keskin örneklerini taşır.) Tanrılar işin içindedir ve büyü her daim etraftadır. Fakat madalyonun öbür yüzü farklıdır. Orta Dünya tarihinin en başından beri kötüler hep daha güçlüdür. İyiler mutluluğa varmak ve kötülüğü yenmek için çok ağır fedakarlıklarda bulunmak zorundadırlar. Kötülüğü alt edenler hiç hesapta olmayan kişi ve şeylerdir. Buna rağmen kötülük asla tam olarak yenilmez ve hep tekrar, daha güçlü olarak doğar. Tıpkı gerçek Dünyada olduğu gibi. Bu bağlamda şunu söyleyebiliriz; üstad Tolkien, hayranı olduğu ortaçağ edebiyatı ve mitolojisi ile, kendi çağının gerçeklerini harmanlamıştır.

Irkların yaratımı ise bambaşkadır. Tolkien alegorinin her türlüsünden nefret ettiğini söylemişti. Lakin Michael White'ın Tolkien adlı biyografisinden sizlerle paylaşacağım şu alıntı kafaları karıştıracaktır.

Orta Dünya'nın bizim dünyamızın değiştirilmiş bir versiyonu olduğu kesindir. Dahası, Yüzüklerin Efendisi'ndeki öykünün geçtiği ülkeler Avrupa'nın değişik bir versiyonudur. Tolkien bunu açıkça belirtmişti. Kendisine Orta Dünya'nın coğrafyası hakkında sorulan bir soruya şu yanıtı vermişti: "Rhun (kitaptaki dizgede 'u' üstünde bir inceltme var) Elfçede doğu demektir. Batılıların çok uzak gördüğü Asya, Çin, Japonya gibi yerlerdir. Harad'ın güneyiyse Afrika'dır, yani sıcak ülkeler." "Bu durumda Orta Dünya Avrupa oluyor, değil mi?" diye sorulduğunda "Evet, elbette," demişti. "Kuzey batı Avrupa... hayal gücümün kaynağı." Bir muhabir Mordor'un yerini sorduğundaysa, "Balkanlar civarında," yanıtını vermişti.
Hobbitler, İngilizlerdir. Shire da İngiltere'nin bir parçasıdır. 1960'lı yıllarda Tolkien'le biraz zaman geçiren bir muhabir olan Clyde Kilby bunu bizzat kendisinden duymuştu: "Ona eskiçağlarda Hobbitler olup olmadığını sorduğumda 'Hayır, çünkü Hobbitler İngilizlerdir,' dedi. Bir keresinde arabayla Oxford'ın bir kaç kilometre ötesindeki Londra Yolu'nda giderken Toklien kuzeydeki tepeleri gösterip, orasının tam Hobbitlerin yaşayacağı türden bir yer olduğunu söyledi." Sayfa 189-190

Tolkien hakkında okumalarım devam ediyor. Ayrı bir başlık altında bu okumalarımdan çıkardıklarımı sizlerle paylaşacağım. Burada yalnızca kısa bir örnek verdim. Sayısız alegori ve benzerlik Orta Dünya'da mevcuttur.

Görüldüğü üzere Tolkien, Orta Dünya'daki ırkları ve coğrafyayı yaratırken tarihten ve kendi zamanından oldukça etkilenmiştir.

Tolkien'in bir filolog olduğunu, Oxford gibi bir üniversitede Prof. ünvanıyla akademisyenlik yaptığını unutmayalım. Bizlerin konuşabileceği farklı dillerin ortalamasını aldığımızda, Tokien'in uzman olduğu dil sayısına yaklaşamayız bile. Tolkien, dilbilimine aşık biriydi. Çalışmaları sırasında kendini kaybediyordu. Çok titizdi. Bu titizliğini Orta Dünya'ya da yansıtmıştı. Hiçbir isim, dilbiliminden bağımsız uydurma değildir. Hepsinin bir kökeni ve tarihçesi buna bağlı olarak anlamı vardır.

Toparlamak gerekirse; Orta Dünya'nın hiçbir öğesi uydurma değildir. Mitolojik, tarihi ve dilsel kökenlere bağlıdır. Zaten Hobbit ile başlayıp Yüzüklerin Efendisi ile doruğa çıkan Orta Dünya hayranlığı da gücünü buradan alır. Tolkien, fantastik edebiyatın modern zamandaki halini almasına en büyük etki eden yazardır. Şu an forumlarda, oyunlarda ve son dönem fantastik edebiyat denemelerindeki nice ırk tasviri, son hali Tolkien'in yarattığı ırkların tasviridir. Elfler Tolkien'den önce Noel Baba mitosundaki oyuncak yapan minik yapılı, kırmızı yanaklı, sivri kulaklı büyülü yaratıklardır. Zamanımızın popüler elf imajını (buna en güzel örnek Elrond, Galadriel ve en popüleri olan Legolas'dır) Tolkien yaratmıştır. Fakat kökeni bellidir. Cüceler ise; Tolkien öncesinde, Pamuk Prenses ve Yedi Cüceler masalındaki tasvirden öteye geçememiştir. Yine üstad sayesinde şu an ki yaygın cüce imajı (buna tereddütsüz Gimli'yi örnek verebiliriz) Orta Dünya'dan gelmedir. Bu arada belirtmekte fayda var; çoğu eleştirmen cüceler ile Eski Germen ve Viking Halklarını benzeştirmektedir.

Görülüyor ki; Orta Dünya'nın hiçbir öğesi temelsiz bir uydurmanın ürünü değildir. Okuyan, çalışan, dil ve mitoloji aşkını taşıyan üstün bir zekanın ürünüdür.

Tolkien'in en büyük üzüntüsü bir İngiliz mitolojisinin varolmamasıydı. O da iş başa düştü deyip, sayısız öğeyi bileştirip yepyeni bir milli mitoloji yaratmaya çalıştı ve kısmen başarılı oldu.

Biz Türkler olarak böyle bir girişimde bulunmayıp kendi mitolojimizi kategorize etsek dahi devasa bir külliyat ortaya çıkacaktır. Tarihin en köklü medeniyeti Türk ırkına aittir. Atatürk de bu savı kanıtlamak için büyük araştırmalar yapmış ve yaptırmıştır. Olay ve tasvir zenginliği açısından nadir yeterliliğe sahip kültürlerden biri olan Türk Kültürü'ne sahip çıkmalıyız. Çok gerilere gitmden yalnızca Orta Asya'dan başlayarak mitolojimizi taradığımızda, Avrupa, Amerika ya da Uzak Doğu ülkelerinin gıpta ile okuyacakları Türklere özgü bir fantastik edebiyat akımı oluşturabilmek işten bile değildir. Bu yüzden ilköğretim çağımızdan itibaren bizlere (istemli mi -istemsiz mi siz karar verin) kazandırılmaya çalışılan tarih nefreti ve bıkkınlığına yenilmemeliyiz. Kültürel mirasımıza sahip çıkıp onu zamanın gerektirdiği formlarda yaşatmalıyız. Bu açıdan fantastik kurgu eseri yazmaya çalışan tüm arkadaşları, Türk Mitolojisi ve özellikle Türk tarihini araştırıp oralardan feyz almaya davet ediyorum. Bunu yakın zamanda çok başarılı bir şekilde gerçekleştiren yazarımız da mevcuttur. Saygın Ersin'in Zülfikarın Hükmü ve Erbain Fırtınası adlı iki ciltlik eseri çok büyük bir başarıdır bence. Tereddütsüz bir şekilde herkese öneriyorum. Ejderha Mızrağı ya da Ölüm Kapısı gibi çalışmalar yerine bir çok defa üst üste okunacak bir eserdir. Yakın zamanda tekrar okursam bir tanıtım yazısını okumanıza sunacağım!

Unutmayınız ki yazmak için okumak, fikir sahibi olmak için ise bilgi sahibi olmak gerekir!

Herkese iyi okumalar!

En Başarılı Uyarlamalardan Biri Olarak Beowulf

2009-02-07T14:00:00.005+02:00

Beowulf destanının kaynağına kısaca göz atalım! Çok kısa vallahi!
İs 700 ve 750 yılları arasında adı bilinmeyen bir İngiliz tarafından yazıldığı tahmin ediliyor! Metin, Paganlık ve Hristiyanlık öğelerini içinde barındırıyor! Bunu nedeni; destanın Paganlıktan Hristiyanlığa geçiş esnasındaki zaman diliminde yer bulmasıdır.
Dönemin kültürel yaşantısına dair eldeki tek belge diyebiliriz. İlk sayfasını yan tarafta görebilirsiniz!

1939'da İngiltere açıklarında Sutton Hoo kraliyet gemisi bulundu! Tabi batık olarak! İçinden çıkan malzemeler destanda anlatılan kültürel ayrıntıları da doğrulamaktadır!

İS 1000 yıllarında keşişler tarafından aslından kopya edilmiştir. Kral VIII. Henri, 1530 sonlarında manastırları ve kütüphaneleri ortadan kaldırmıştır. Kaçırılıp, korunan tek kopya budur! Malesef Dünya'nın ilk yazılı kültür miraslarından birinin orjinal metni mevcut değil artık. Rahiplerin sonradan kopya ederken metinde ne gibi tahribatlar yaptıkları ise meçhuldur.

--- BURADAN SONRAKİ OKUNACAK SPOİLERLARDAN YAZAR SORUMLU DEĞİLDİR ---

Az çok hepimiz metnin konusunu biliyoruz. Zamanına göre uzun sayılabilecek metin tam da zamanının anlayışını yansıtıyor bence! Yiğitlik, gözü karalık, mazlumları koruyan ve canavarlarla savaşan kahraman kral, abartılı insan gücü, korkutucu ve tabii ki kötü yaratıklar. Son olarak da zamanın vazgeçilmez ikonlarından ejderha!

DESTANIN KISACIK BİR ÖZETİ

Destanın orjinalinde Beowulf ve hem öldürdüğü hem de ölümüne neden olan ejderha arasında filmdeki gibi bir bağ yok. Filmde bütünlük sağlamak amacıyla Neil Gaiman olaya aile trajedisi eklemiş! Böylece sondaki savaş daha dramatik bir hal almış!

Orjinal metinde durum şu; Hrothgar, Danların Kralı, büyük bir şato yaptırır. Ama, canavar Grendel, Hrothgar'ın buradaki savaşçılarını öldürür ve şato boş kalır. Beowulf, Grendel ile savaşmak için Geatland'dan gelir! Şanı büyük hikayeleri çok destansıdır Beowulf'un. Fakat Danlı başka bir kahraman Hunfert haksız biçimde Beowulf'u eleştirir. Beowulf tek başına Grandel ile savaşır ve onu öldürür. Kutlamalar yapılır, Hrothgar, Beowulf'u ödüllendirir. Fakat Grendel'in annesi Heorot'u istila eder ve Hrothgar'ın en yakın dostunu öldürür. Beowulf canavarı su altındaki mağarasına dek izler ve öldürür. Hrothgar, Beowulf'a 12 hazine verir. Ona öğütlerde bulunur. Gitmesini istemez ama Beowulf vatanı Geatland'e döner. Beowulf, memleketinde kral olmuştur. Krallığının 50. yılında bir ejderha, memleketini yağma etmektedir. Yeğeni Wiglaf'ın yardımıyla canavarı öldürür, fakat daha önce ölümcül bir darbe almıştır. Beowulf ölür. Wiglaf, kral olur. Beowulf'a ihanet eden savaşçılar ise cezalandırırır. Beowulf'un cenazesi için hazırlıkları bizzat yönetir. Cenaze töreni ile destan biter.

ORJİNAL DESTAN VE FİLM UYARLAMASI ARASINDAKİ FARKLARA KISACA BİR GÖZ ATIŞ

Filme uyarlarken destanda bir takım değişiklikler yapılmış. Bunun en büyük nedeni hem mekanlar hem de karakterler arasında kopukluğu engelleyerek hikayedeki bütünlüğü sinema filmi formatına uyarlama durumudur. Wiglaf, yanlış hatırlamıyorsam; filmde Beowulf'un silah arkadaşı, en iyi dostu. Destanda ise yeğeni. Filmde; Hrothgar ve Grendel'in annesinin cinsel münasebeti olduğu ve neticesinde Grendel'in doğduğu şeklinde bir olay örgüsü var. Destanda böyle bir durum yok. Grendel'in annesinin kensine oğul veren kişiye ölümsüzlük vaadi gibi bir durum da yok. Filmde; Beowulf, Grendel'i öldürdükten sonra, Grendel'in annesini de öldürmeye gidiyor, fakat amaç cinsel münasebet ile neticeleniyor. Bu durumu anlayan tek kişi Hrothgar, ölümsüzlük ve lanet tılsımından kurtulduğunu anlayınca kendini iskandinav denizine teslim ediyor. Yerine Beowulf Danların Kralı oluyor. Destanda ise Beowulf memleketine dönüp orada kral oluyor. Filmde; yıllar sonra bir ejderha Dan Krallığına saldırıyor ve Kral Beowulf, ejderhanın inine gidip onu öldürmeye çalışıyor. Şatoya ve sahile kadar süren dövüşte, Beowulf, Grendel'in annesinden olan kendi oğlunu (ejderhayı) öldürüyor. Fakat ağır yaraları neticesinde ve kendi yarattığı şeytan dölünü öldürmesi sonucu tılsımın bozulması ile Hakk'ın rahmetine kavuşuyor. Destanda ise, kendi memleketinde kral iken, ejderhanın biri krallığına saldırıyor ve ejderha ile bizzat savaşıp hem ejderhayı hem kendini telef ediyor.

SONUÇ

Destan ve filmin metni arasındaki farklar destanın genel yapısına zarar vermiyor. Tam aksine dramatik bir yapı ile seyircinin filmden kopmasını engelliyor. Ben şahsım adına söyleyeyim ki; tek kelime değiştirmeden destanı aynen film yapsalardı yine salya akıta akıta izlerdim. Ama genel izleyici kitlesine hitap etmek ve bütünlük sağlamak için Neil abimiz gerekli gördüğü değişiklikleri yapmış. Yazanların çizenlerin ellerine sağlık.

Filmle ilgili teknik, görsel ve daha başka yönlerden fikir paylaşımlarımı zamanım oldukça sizlerin okumalarına sunacağım.

Unutmayın; Always a hero comes home.

TOLKIEN

2009-01-26T10:32:00.007+02:00

Yazabilmek için; önce okumak gerekir! Bu çok açıktır.
Hayatını kitaplar ve makaleler arasında okuyarak ve yazarak geçiren bir adam düşünün! İki Dünya Savaşı görüp birinde cephede savaşan bir adam! Bir kaç yıl cephe hastalıklarından muzdarip yataklara düşüp ölümlerden dönen, fakat okuma ve yazma hevesini kaybetmeyen bir adam! 16 yıllık bir akademik kariyerle Oxford'da Prof. ünvanına sahip olan biri! Bir kitap yazmak için on küsür yılını harcayan ve yeni bir edebi akımın oluşmasına en büyük katkıyı sağlayan bir adam! Hakettiği saygıyı ve parayı hayatının son yıllarında elde etmiş bir adam! Milyonlarca okuyucusunun ve hayranının gözünde ilah gibi bir adam!

John Ronald Reuel Tolkien, kendi içinde tutarlı ve hayli ayrıntılı tasarlanmış olan devasa fantastik alemi Orta Dünya ile bir kaç nesli birden etkileyen ve hala etkilemeye devam eden bir adam! Herşeye rağmen bu gerçek göz ardı edilemez! Fakat Orta Dünya hayranları, Tolkien'in yapıtları kadar kendisiyle de ilgilendiler mi? İlgilenenleri vardır kuşkusuz ama, çoğu Tolkien isminin Önünde J.R.R. açılımını dahi bilmez. Bilmek zorunda da değildir tabi! Ben de kısa zaman önceye kadar Tolkien hakkında; kulaktan dolma ya da internet üzerinden okuduğum bölük pörçük bilgilere sahiptim. Bu ise beni pek de rahatsız etmiyordu. Kitaplarını okuyup bitirmeye kıyamadığım! Fakat bir kitabını elime aldı mı, bitirmeden rafa koyamadığım bir adamın yaşantısını bilmem gerekir diye düşündüm.

Bu düşünceler içinde Ankara'nın ikinci el ve korsan kitap merkezi Olgunlar Kitap Bazaar :) da kitaplara göz gezdirirken, şeffaf jelatin ile sarılmış olarak Michael White'ın Tolkien kitabını buldum! Bir kaç sene evvel yazdığı Da Vinci biyografisine göz gezdirmiştim. Halen okuyamadım ama okuyunca burada paylaşırım.
Peter Jackson, Yüzüklerin Efendisini üçlemesinin ilk filminin vizyona giriş zamanıyla paralel olarak piyasaya çıkan kitap çok tutulmuştu haliyle. Akıllıca bir strateji tabi. Ama ben o zamanlar bu biyografiye pek aldırmadım. Ama hep aklımdaydı. Yukarıda da bahsettiğim gibi, Olgunlarda gezerken kitaba rastladım. Kitap sıfırdı. Fakat yılların verdiği hasarla temiz bir ikinci el gibi duruyordu. Fiyat 5 ytl idi. Hemen kaptım. Metroda okumaya başladım. Bir kaç gün önce de bitti zaten. Gayet akıcı ve tarafsız yazılmaya çalışılmış gibi duran biyografi bana zevk verdi. Tolkien'i tanımışlık hissi içerisindeyim. Hiç tahmin etmediğim özellikleri olan Tolkien'i biraz daha tanıdım. Şimdi, iki biyografisini daha buldum. Maddi imkanlar el verince hemen alacağum onlari.

Gelelim kitaba! Yazının girişindeki kısa paragraf ile Tolkien'in süper bir adam olduğu kanısına varılabilir. Öyledir de. Ama bu huysuz adam, arızaları ile süperliğini dengeliyor.
Talihsiz bir çocukluk yaşayan Tolkien, dört yaşında babasını, 12 yaşında da annesini kaybetmiş. Hayatı boyunca sürekli ordan oraya taşınan ve ancak yaşlılığının son yıllarını hayatına giren tek kadın olan karısını kaybettikten sonra, Oxford'da yerleşik olarak geçirdi.

Katı bir Katolik olan Tolkien, dar kafalıymış. Teknoloji ve modernizim düşmanı imiş. Bazı yazışmalarında bu apaçık ortadaymış. Edebiyatın da yaşam tarzının da eski olanını benimsemiş biri olarak, tüm enerjisini eski diller üzerine harcamış. Orta Dünya'ya da baktığımızda, teknolojik tek gelişmenin Mordor taraflarında ve Isengard'daki Saruman'ın çiftliğinde olduğunu görüyoruz. Ne elfler ne insanlar ne de madenci cüceler, binlerce yıl sonra bile kılıç kalkandan öteye geçemiyorlar. E tabi Orta Dünya'yı Orta Dünya yapan da bu biraz!

Çok titiz bir adammış Tolkien. Yazdıklarını tekrar tekrar okuyup, sayısız düzeltmeler yaptığı için yayınevi editörlerini deli ediyormuş. Zaten bu titizliği ve adanmışlığı yüzünden; ta askerdeyken kafasında şekillenmeye başlayan Silmarillion, 81 yıllık yaşamı son bulduğunda her tarafı notlarla dolu muhtelif defterlerde müsvedde olarak duruyordu. Oğlu Christopher Tolkien, yıllar sonra bu eserin kurgusunu kendi yaptı ve yayınlanmasını sağladı. Laf aramızda o adamı da çok kıskanıyorum. Babadan kalan miras ile (hem maddi hem manevi hem edebi hem sosyal...) ömrünü babsının Orta Dünya çalışmaları içinde geçirdi. Benim de benzer bir durumum var ama, sadece ucundan kıyısından benzer. Neyse!

İnkling denen edebiyat grubu aralarında çıkan anlaşmazlıklara kadar gayet aktif bir şekilde toplanmaya devam etmiş. Nedir İnkling? Tolkien, Oxford'da görevli iken bir çok edebiyat grubu kurmuş ve kurulanlara katılmış. Ama en çok ses getiren ve etki yaratan, kendisinin de sonradan katıldığı, İnkling Grubu'dur. J.C. Lewis'in de aralarında bulunduğu bu grup, her hafta bir ingiliz pubında buluşup, yazdıkları öyküleri ve şiirleri birbirlerine okuyup fikir alışverişinde bulunurlarmış. Bu işe girişecek insan evladı bulsam, ben de kuracam bir grup! Sanal alem üzerinde çalışmalarım devam ediyor. Ama umudum yok! İnkling' dönelim. Akademik çevreden gelen, entellektüellerin ve yalnız erkeklerin katılabildiği bu grup toplantılarında (darkafalılık burada da gösteriyi gendini), Yüzüklerin Efendisi ve Narnia Günlükleri'nin ilk sayfaları bir çok kez okunmuş. Tolkien ve Lewis ilk başlarda gerçekten çok yakın dostlarmış. Lewis Yüzüklerin Efendisi hakkında Tolkien'e olumlu olumsuz bir çok eleştiride bulunmuş ve Tolkien bunları olgunlukla değerlendirmiş. Zaten yazdıkları konusunda yalnızca Lewis'in açık açık eleştiri yapmasına izin vermiş. İşin garibi, Tolkien, ömrü boyunca Lewis'in yazdıklarından nefret etmiş. Ağır eleştirilerde bulunmuş. Lewis ise pek tepki vermemiş ve işine bakmış. Sağlam bir agnostik olan Lewis, Tolkien'in konuşmaları ve telkinleri ile din konusunda fikir değiştirmiş. Ama Tolkien'i büyük bir hayal kırıklığına uğratarak protestanlığa kaymış. Son yıllarda aralarının açılmasının ve Tolkien'in Lewis'den uzaklaşmasının asıl sebebi, Charles Williams adlı yazarmış. Lewis, sonraları tanıştığı Williams'ı benimsemiş ve çok sevmişti. Hatta çevresini kullanıp Williams'a bir akademik kariyer dahi kazandırmış. Fakat, Tolkien, Williams'tan haz etmiyormuş. Bu da zamanla Lewis'ten ve İnkling'den uzaklaşmasını ve sonunda tamamen kopmasını sağlamış. Başka sebepler de vardı tabi ama Williams bu konuların merkezindeymiş.

İnkling konusuna yüzeysel bir dokunuştan sonra, Tolkien'in hayatına devam edelim!
Üstadımızın en büyük ve örnek alınması gereken özelliği azmi ve çalışmaya olan açlığıdır belki de. Gıpta edilece özelliği ise inanılmaz hayal gücü ve yazma yeteneği. Filoloji bilgisini o kadar iyi kullanmıştır ki, edebiyat dünyasında daha önce görülmemiş bir şekilde (ya da varsa ben bilmiyorum) yeni bir dil yaratmıştır. Şu an Avrupa ve Amerika'da Elfçe kursları mevcuttur. Ben şahsen, Orta Dünya ikinci yabancı dil kontenjanını da Mordor Lisanı ile doldururdum.
Geceleri 12:00 - 02:00 arasında tüm ev ahalisi uyuduktan sonra Orta Dünya'da kendini kaybeden bu ihtiyar, çocuklarına çok düşkünmüş ve sürekli olarak onlar için yeni yeni masallar yaratırmış.

Yazının burasına kadar, -miş'li geçmiş zaman ile geldim. Çünkü anlattıklarımı referans aldığım kitapta anlatılanların gerçek olup olmama durumuna şüpheci bakıyorum. Her ne kadar Michael White, kitabın sonuna Caveat lector yazmasa da...

Fakat bu -miş, -muş diye yazma durumu canımı sıktı. Artık ,sanki olayları araştırmış etmiş hatta tanık olmuş edasıyla -di'li geçmiş zaman dönüyorum! Affınıza sığınıyorum!

Bilindiği gibi Hobbit de bu yaratıların bir ürünüdür. Yayınlanan kitap büyük ses getirince ve iyi satış rakamlarına ulaşınca yayınevi Tolkien'den kitabın devamın yazmasını istemiştir. Hobbit sayesinde maddi durumu az da olsa rahatlayan Tolkien, ilk başlarda Hobbit'in devamını yazmaya çalıştıysa da çok daha büyük tasarılar aklında dolanıyordu. Bir süre sonra Orta Dünya'nın yalnızca ikinci bir Hobbit öyküsü ile sınırlandırılamayacağını anladı. Silmarillion ile ilgili de çalışmaya devam ediyordu. Bunun neticesinde 10 yılı aşacak Yüzükleri yazma serüveni başladı. Daha önce İnkling toplantılarında okuduğu pasajlar, olumlu eleştiriler almıştı. Tutarlı bir Orta Dünya tarihi oluşturmaya çalışan üstad, Silmarillion ve Hobbit'le ortak bir öyküyü, tarihi, kurguyu paylaşacak eserini tamamlamasının çok çaba gerektireceğini anladı. Kendinin bir şikayeti yoktu. Ama yayınevi bastırıyordu. Titizliği ve mükemmeliyetçiliği yüzünden kitap bir türlü bitmiyordu. Hatta yüzükleri ve Silmarillion'u tek cilt olarak yayınlatmak gibi bir hayale de kapıldı. Bir yandan yazıyor bir yandan da kitaplar bitince bu hayalini gerçeklştirmek için yayıncılarla görüşüyordu. Hatta bir kaç yayıncıya bazı katakulliler bile çevirdi. Neticede 10 yılı aşkın sürede Yüzüklerin Efendisi bitti. Görüşmeler sonunda Silmarillion dili ve yapısı itibariyle okuyucu çekmeyeceğine karar verildiği için yayınlanmadı. 3 cilde ayrılan Yüzüklerin Efendisi, edebiyat dünyasına bomba gibi düştü. (Doğan medya gubu ağzı!)
Kitap akademisyenler arasında büyük tartışmalar yol açtı. Tapıldığı gibi çok ağır eleştiriler de aldı. Buradaki tartışmalara benzer tartışmalar yaşandı. Neticede Yüzüklerin Efendisi, sosyal olarak her kesime hitap etmese de her yaştan insandan okuyucu buldu. Milyonlar sattı. Tolkien artık zengindi. İngiliz tarihinin bir mitolojisinin olmamasından yakınan ve İngiltere'ye bir mitoloji kazandırmak isteyen Tolkien amacına ulaşmıştı. Ölümünden sonra oğlunun da çalışmaları ile devasa bir Orta Dünya mitolojisi oluşmuştu.

Sade bir hayat yaşamayı isteyen Tolkien'in hayatı pek de öyle geçmedi. Dindar ve dar kafalıydı ama sosyal hayatta nabza göre şerbet vermeyi bilip başarılı olan, hitabet yeteneğini kullanarak insanları etkileyen biriydi. Mükemmeliyetçi ve titizdi. Modern dünyayı sevmiyordu. 14. yy sonrasındaki edebiyatı bile kaale almıyordu. O, kadim zamanların öykülerine, kahramanlarına ve yaşam tarzına hayrandı. Bu Dünya'dan çok Orta Dünya'da yaşamıştı. Bunun neticesinde de ciltlere yayılan eserleriyle ölümsüzleşti.

Özet bir şekilde kitaptan sonra aklımda kalanları yazdım. Aslında daha söylenecek çok şeyler var. Meşhur 'alegori' mevzusu ve Tolkien'in yaşamındaki olayların, kişilerin Orta Dünyada'ki yansımaları gibi! Fakat bu konular hakkında pek de bilgi sahibi değilim! İddialı konular bunlar! Daha iddiasız konularda görüşmek üzere!

Burada Ejderhalar Yaşar - Yeniden

2009-01-01T12:08:00.004+02:00

Bazı Şeyler Anlam Kazanır Zamanı Gelince!
Önceki bir yazımda; Burada Ejderhalar Yaşar hakkında oldukça olumsuz görüşler bildirmiştim. Biliyorum hepiniz merakla okudunuz ve geceler boyunca bu yazı üstüne düşündünüz, kitabı okuyup kenarına notlar aldınız ve tekrar tekrar dönüp benim yazımı okudunuz! Ama ben kitabın sadece 200 sayfasını okumuş ve dallamalaylama gibi ilk görüşlerimi hemen yazmış kitabı itin şeyine şey etmiştim. Bazı görüşlerim değişmemekle birlikte yazar James A. Owen beni çok pis ters köşeye yatırdı. Aptal bir sırıtış ve ufak bir vay be edası ile kitabın son safyasını çevirdim. Mutlu olmuştum. Çok yakınlık duyduğum ama hiç görmediğim dostlar kitap boyunca gözümün önündeymiş ve onlarla yol almışım. Ama kibrim ve hor görme zayıflığım yüzünden onları görememişim. Yazarın ne yapmak istediğini göremeyecek kadar körleşmişim. Görmek fiilini çok kullanmışım.

Kurgu Şahane Üsluptan Banane!
Kitabın sonunu bir çırpıda getirdim. Hatta evden çıkarken kalan soy sayfalardan başımı kaldıramadığım için de Alev bacımı beklettim! Beklesin işi ne diyemem ben hassas adamım! Netice itibariyle kursa gitmeden evvel Yenimahalle'deki üç-beş işi halletmek için soğukta hızlı hızlı yürüken dalgın ifadem ve aptal sırıtışımla insanların tuhaf bakışlarına maruz kaldım. Tamire verdiğim tost makinasını alırken sürekli sırıttığım için orada çalışan kadıncağız benim ya çok kibar biri olduğumu düşündü (kitabın etkisiyle biraz da İngiliz beyfendisi gibi davranmamın da etkisi var) ya da ona asıldığımı sanıp beni içten içe yuhaladı! Bilmiyorum! Sonra 300 gr lık kedi dili aldığım pastanedeki eleman ise sırıtışıma sırıtışla karşılık verdi ve efenim mefenim diye konuştu. Üstelik 40 kuruş kadar bir bozukluğu da almadı benden! ehehe Ben bu sırıtışı kursa gidene kadar sürdürdüm ki artık iyice üşüdüğümden oraya vardığımda sırıtacak halim kalmamıştı ve Alev'in suratın neden asık yine? sorusuyla karşılaştım. Üşümüştüm yau!
Neyse bu günlük gibi kişisel paragraftan sonra biz kitaba dönelim!

Son 150 sayfasıyla hızlanan kitapta; tüm o küçümsediğim yavan gördüğüm göndermelerin, mitoloji ve fantastik edebiyat eserlerinden özensiz çarpma dediğim karakterlerin, ırkların, olay ve objelerin aslında neden bu şekilde anlatıldıklarına dair tokat gibi bir cevapla karşılaştım.

----- az biraz keyif kaçırmayan spoiler------

Hayali Coğrafya Atlası'nın her dönem üç bakıcısı vardır. Düşlerin tek gerçeklik olduğuna inanan (Evet Edgar Allen Poe evet evet! taam!) ve en güzel düşlerini insanlıkla, yazarak paylaşan kişilerin özenle seçildği ve nesilden nesile aktarılan, büyük özveri ve düş gücü gerektiren bir
görevdir bakıcılık. Bir kişi baş bakıcıdır diğer iki kişi de yardımcıdır. Esas olan kitaba bakıcılık etmek değil, kitabın anlattığı o hayali coğrafyaya bakıcılık yapmaktır. Kahramanlarımız da maceraları boyunca bu görevi hem öğreniyor hem de başarıyla deneyimliyorlar. En sonunda da kitabın bakıcılığını resmen üstlerine aldıklarına dair kitabın iç kapağına imzalarını atıyorlar. Bu öyküde imza atan kişileri gördüğümde yap-bozun tüm parçaları zihnimde birleşti ve büyük tabloyu gördüm. Bu kişileri söylemek istemiyorum. O kadar da spoiler bünyeye zarar verir. Ama şöyle diyebilirim, modern fantastik edebiyatının temellerini atan en byük adamlar buraya imzalarını çakıyorlar. O kadar büyük isimler ki kitapta önceden zikredilen, Shakespeare, Roger Bacon, Alexandre Dumas, Cervantes, Jacob Grimm, Arthur Conan Doyle, Goethe, Dante, Poe hatta ilginçtir Houdini gibi efsane isimlerin yanına rahatlıkla konabilecek devir açmış insanlar bu imzalarıı atanlardır. Kitabın şu an ki bakıcılarını merak etmemek işten bile değil. Bir gün birinin bana antik diller üstüne eğitim vermek istediğini söyleyen bir mail atmasını bekliyorum! Ulan olur ya!

----- az biraz keyif kaçırmayan spoiler bitti ------

Aslında kitabın içeriğiyle ilgili daha fazla yorum yapmam için birşeyleri açığa çıkarmam gerekiyor ki; pek bunu yapma taraftarı değilim! Ama sebat edip kitanı sonuna kadar okuyanlar, kendi düş diyarlarında, kendi kurguları için bir kaç kapı daha açmış olacaklar! Unutmayın possibilties are endless! ,(ulan doğru mu yazdım?)
Şimdi diyeceksiniz ki "tükürdüğünü yalattı mı şimdi bu yazar kişisi sana?"
Vallahi bir bakıma öyle! Ama bazı eleştirilerim sabittir.

Üslup ve tasvir!
Kitabın üslubunun hala çocukca olduğunu düşünüyorum! Fazlaca yavan. Bakın sade demiyorum, yavan! Ayrıca tasvirler özensiz ve çok sade! Yani bir kaç karakter haricinde yazar, geri kalan tüm karakterleri okurun kendi hayal gücüne bırakmış. Pek de olmamış bu taktik, bu tarz bir kitaba!
Ciltlere yayılabilecek ve neler neler anlatılabilecek ne maceralar yaşatabilecek bir konu resmen harcanmış. Hayali Coğrafya Atlası ve bakıcıları (spoiler kısmında anlattım bakıcıları), çok daha büyük maceraların gizlerini ve heyecanlarını içinde barındırıyor bence. Bu haliyle ortalama bir film uyarlaması olmaya müsait olan eser, her okuyan kişinin kendi beyin ansiklopedisi kıvamına göre zevk verecektir.

İyi okumalar!

BOLT

2008-12-29T18:10:00.006+02:00

Dipçik gibi bir animasyon!
Beleş bilet finansmanı ile (Alev'cim teşekkürler!) Türkçe seslendirme ve küçük izleyicilerden dolayı sinemada animasyon filmi izlemememe rağmen BOLT'a gittim! Yanlış anlaşılmasın seslendirme konusunda en başarılı 3-5 ülkeden biriyiz! Lakin ben oricınıl seslendirme ile izlemek taraftarıyımdır. V e evet çocukları da severim, ama sinema salonu dışında!
Bu iki engele rağmen filmden zevk aldım. Çünkü beklentim 'yüksek değildi' demiyorum; yoktu! Hoppidi hoppidi bir animasyon izleyeceğimi ve eğleneceğimi düşündüm. Eğlendim ve hoppidiydi evet! Olay örgüsü itibariyle senin benim bir sonraki sahnede ne olacağını tahmin edebileğimiz bir filmdi. Karakterler de klişeydi ama benim adamım Hamster Rhino'dur. 10 numara karakter. Yapımcılara sesleniyorum; "bu arkadaşa da bir film yapın"
Filmin mevzusu neydi onu atladım!
Bir TV dizisinin Süper Köpek başrolü olan Bolt, dizide olan biten herşeyin ve süper güçlerinin gerçek olduğunu zanneder. Yapımcılar da köpeğin oyunculuğundan en iyi verimi almak için bu kandırmaca için büyük çaba sarfederler. Fakat aksilikler ardı ardına gelir ve Bolt kendini Hollywood'dan çok uzakda Amerika'nın doğu kıyısında bulur. Hem sahibi Penny'e kavuşmak hem de Yeşil Gözlü Kötü Adamı durdurmak için kendini ve köpek olmanın ne demek olduğunu keşfedeceği bir yolculuğa çıkar! Yol arkadaşları dişi kedi Mr. Mittens ve Hamster Rhino onu bu macerada yalnız bırakmayacaklardır.
Filmin ilk 5 dk lık bölümü, Bolt dizisinin bir kısmından sahne ile açılıyor ve açık söylemem gerekirse tüm film keşke öyle devam edip bitseymiş. Süper Köpek Bolt'un maceraları, kendini keşfeden normal köpek Bolt'un yol macerasından çok daha heyecanlı ve ilgi çekici görünüyordu.

Sinemada gitmeseniz de olur diyorum! Sinemada bir tek Pixar animasyonuna gidilir arkadaş!

Son olarak ekleyeyim; her Disney animasyonunda olduğu gibi bir adet fulltime şarkımız da filmde mevcuttur!

İyi seyirler!

Burada Ejderhalar Yaşar

2008-12-27T22:27:00.008+02:00

Alınacak Onca Kitabın Arasında Seni Seçtim Pikaçu!
Askerdeyken Radikal gazetesinin kitap ekinde görüp aklıma yer etmiş bir kitaptı Burada Ejderhalar Yaşar!
Ankara'nın büyük kitap evlerinden birinde kitap raflarına hayıflanarak bakıyor ve hangi kitabı beğenip de alamasam diye geziniyordum! Bu ara durumum yok o yüzden kitap okumak için cepten(kütüphanemden ) yiyorum! Ama fantastik ve bilimkurgu raflarına göz gezdirirken bu kitap gözüme çarptı. Hem askerdeki yokluğun acı hatıralarının gazı hem de metroda ya da bekleme anlarındaki boşlukları doldurma isteği ile Burada Ejderhalar Yaşar'ı almak istedim! Yanına bir de Killing Joke'u ekledim - ki kendisi başka bir yazının konusudur - kredi kartının 7 taksit imkanının cezbiyle kapitalist kitap evinin tuzağına düşmüştüm. Evde yiyeceğim ince fırçayı ise çoktan göze almıştım! Mutluydum! Hem çizgiroman tarihinin mihenk taşı bir yapıta sahip olmuştum hem de fantastik kurgunun dibine vuracağım ve bekleme anlarımı düşsel diyarlarda geçireceğim sanrısına kapılmıştım.

Kapağıyla birşeyler vaad ediyordu. Ayrıca yazar kitap içi illüstrasyonları da kendi kotarmıştı. Önceden bir film tasarısı iken sonradan başkalarının teşviki ile kitap haline gelmişti. Son olarak tanıtım yazısında ve kitabın kapağında altbaşlık olarak Hayali Coğrafya Atlası ifadesi geçiyordu. Sürükleyici ve zevkle okunacak bir kitap beni bekliyor olmalıydı. Amanın da amandı!

Yaklaşık 10 yıl önce bu kitabı okusaydım, sanırım içine düşerdim. Başucu kitabı bellerdim. Neden mi? Çünkü ben ortaokul-lise arası da çok hayal kurardım. Yazardım çizerdim düşlerle yaşardım.(şimdikinden farklı mı?) Tek fark şuydu; şimdikinin %1'i kadar okumazdım. İşte bunun neticesinde şu an sizlere anlatmış olduğum kitabın da tüm popüler olan modern ya da klasik fantastik eserlerden çarpmalarla dolu olduğunu anlamazdım. Yavan göndermelere "of be adam neyi diyo ya?" şeklinde tepki verirdim! Sabun köpüğü gibi üslubundan dolayı da çok rahat okur ve doyum alırdım. Ayrıca kitaptaki nispeten başarılı illüstrasyonlara hayran kalır, yazarın kendi çizmiş olduğu için de secde ederdim. Ama a dostlar ben o yaşta değillim ki artık!

Çok pis tufaya geldim olm!
Ordan burdan çarpma klişenin ağa babası karakterlerle,hiçbir orcinalliği olmayan o hayali coğrafya ve içinde yaşayan envai çeşitmiş gibi görünen ama bi numarası olmayan yaratıklarla, halen en klişe haliyle trolleri(kaba,iri,kötü), goblinleri (kilolu,keyifçi,pis),elfleri (ölümsüz, kibirli, artis) ve cüceleri(fevri,inatçı ve elflere gıcık) barındıran konseyiyle, kupa,sinek,vale ve karo simgeleriyle bezeli kral kraliçeleriyle(ne kadar da orcinal değil mi), kış kralı, konuşan ve elbise giyen hayvanları, gemi mürettebatı satirleriyle(ne Narnia mı?), gölgeden-doğanlarıyla(nazgül plus ruhyiyen), tahtın kayıp varisi ve süpriz bir şekilde ortaya çıkışıyla, üç cadısıyla, kralın sinsi yardımcısıyla, ak sakallı-nur yüzlü, asalı, beyaz haşemalı wisdom sahibi karakteriyle....daha fazla devam edemeyeceği!

Tüm bu harmanla bana kendini ancak 200 sayfa okutabilen bu kitap zaten 310 sayfadır. Yolda izde ve misafir olduğum yerde sıkılmamak için okuyarak bu sayıya ulaştım. Puntolar büyük satır araları geniştir. Her çeptırın başında bir sayfa çizim vardır. (Lan baksana biçimiyle bile çocuk kitabı gibiymiş, nasıl bir körlük yaşayıp almışım ya!)
Eve geldiğimde bitirmek için çaba harcadım ve ancak 3 sayfa evet evet 3 sayfa okuyabildim! Sonra da sinirimi bozmamak için kapatıp bir kenara koydum! Artık bir aya o kalan 110 sayfayı sürüye sürüye okurum! İnanın sonunu falan da hiç merak etmiyorum. Ama verdiğim paraya acıdığım için bitireceğim kitabı ve sonrasında ufak kuzenime güzel bir yılbaşı hedayesi olarak vereceğim gibi gözüküyor! Vermeye de bilirim kitap konusunda cimriyimdir!

Şimdi diyeceksiniz ki madem yapıt bu kadar tırtoydu neden yazdın ettin, tarattın resmini kodun da yordun gendini! Yahu ben sizin için şey ettim! Okumayın bu kitabı! 15 yaşını geçmemiş okuma alışkanlığı edinmemiş yakınlarınıza alabilirsiniz ama! Bak o olur! Okulun son senesi Sofi'nin Dünyası'nı okur gibi hissettim kendimi yahu! Zilyon kat bildiğim şeyleri özet halinde biri bana anlatıyor gibi! Bu Ejder bokunu ben yazsam vallahi utanırım, demem kimseye böyle bir çalışmam var diye! Kitabın yazarı sayın arkadaşımız James A. Owen'a her kim "sen bunu kitap yap hacı şahane kitap olur!" demişse (Marc Rosen çok büyük yanlış yaptın hacı) onu kınıyor ve Owen'a edebiyatçı kimlği yerine film senaristliği kimliğini benimsemesini tavsiye ediyorum. Keza tam da o dilde yazıyor!

Çok daha güzel kitapların tavsilerini içeren yazılarda buluşmak üzere!
Kış Kralıy'mış ey allaam yareppim!

Kitapla ilgili bu fikir paylaşımının devamı buradadır!

Clone Wars

2008-12-27T19:23:00.011+02:00

Jedisın dediler seni bana vermediler!

Cartoon Network'un beğenimize sunduğu Clone Wars serisi hakkında ahkam kesmeye devam ediyorum!
Önceki için Tıklayınız!

Şu ana kadar 10 bölüm izledim ve sıkıldığım hiç bir bölüm olmadı. Hatta bir tanesinde tüm bölüm Sarı Robot 3po ve Jar Jar üstüne kuruluydu ve ben buna rağmen sıkılmadım. Buna rağmen diyorum çünkü; bu iki eleman Star Wars evrenindeki en tırt karakterlerdir bence. Lakin gayet komik ve sürükleyici bir bölümdü.

Genel olarak güzel esprilerle bezeli seride en çok "I have a bad feeling about this!" (bu mevzu hakkında kötü bir hissim var ya da 'yan bastık galiba' şeklinde çevrilebilir) lafı karakterlerin ağzından çıkıyor. Orjinal seride en çok Obi Van Kenobi üstadımız bu sözü söyler! Evet söz açılmışken Jedi'lardan bahsedeyim!

Jedi'lar süper! Orcinal serideki gibi(yeni üçlemeden bahsediyorum, çünkü eskisinden zaten bir sen bir ben bir de bebek durumu vardı) Jedi'lar patır patır harcanmak şöyle dursun, kim gelirse kendileri harcıyorlar. Uçan, kaçan, vijuu vijuy diye denyoid(droid) kesen of of... evlere şenlik!
Yoda'dan önceki yazıda biraz bahsetmiştim. Sadece bir şey daha ekleyeyim! Sazıyla sözüyle Yoda üstadımız herkesten sahne çalıyor. Bir laf diyor 'oy oy' nidaları çekiyorum izlerken! Bir aksiyona giriyor 'aman aman' diyorum! On numara olmuş Yoda ama modellemede sakatlıklar var! Neyse!

Orcinal seridebir kaç saniye ile kısıtlı görüntülerle gördüğümüz ve Code 66 ile çok pis harcanan Jedi'lar bir çok bölümde başroldeler! En çok gördüğüm üstad ise Ploo Koon! Karizma sesi ile güven veren, her daim sakinliği ile saygı duyulan, kodum mu oturtan istadımız Revenge of the Sith'de uzayda uçarkene kalleşçe Code 66 ile arkadan vurulmuştu ve biz onu patlamadan önce 2 sn görebilmiştik. Burada ise doya doya izliyoruz üstadımızı! Yanda üstad Ploo'yu Obi Van ile çok mühim mevzular üstüne fikir teatrisinde bulunurken görüyoruz. Gelelim Obi üstadımıza. O da attığını vuruyor tabi. Orcinal serideki karakterin aynısı, tek farkı aksiyonda çok daha seri ve zekice davranması! Gerisi bildiğimiz süper Jedi! Fazla söze hacet yok!

Anakin Skywalker hadisesi ise hepten değişmiş! Orcinal serideki droidler kadar denyo karakter gitmiş, yerine geleceğin Yoda'sı olacak karakter gelmiş. Arkadaş adam bir kere wisdomlıkta Yoda ile kapışacak nerdeyse! Öngörüde Atatürk'e yaklaşıyor! (O derece bak düşün!) Zaten her yere atlıyor zıplıyor, kesiyor biçiyor, uçuyor uçuruyor ne bileyim bilimum Jedi özelliklerine tavan yaptırıyor herifçioğlu! Pervasızlık da yapıyor tabi klasik Anakin tavrı olarak! Ama öyle yerinde yapıyor ki, günü kurtarıyor! Bir de padawan verdiler buna, ona da akıl öğretiyor! Evet o padawanda sıra!

Asoka adlı padawanımız Anakin'in orcinal serideki karakter yapısına sahip. Tek farkı ilerde ipnelik yapıp kendini hırsa güce kaptıracak bir altyapısı yok! Bir de modellemesi pek başarılı değil!
Asoka da Anakin gibi, pervasız, dikkatsiz ve tezcanlı! (her padawanda bu özellikler oluyor, anlamıyorum nasıl Jedi oluyor bular yahu?) Ama gayet yetenekli ve gözü pek bir kızımız!O da durulup akıllanacak ve ilerde süper bir üstad olacak! (yamulmuyorsan Revenge of the Sith'de bu hanım kızımız da Code 66 kurbanı oluyordu! yamuluyor da olabiliri. filmi tekrar izlediğimde gerekli düzeltmeyi yaparım) Ayrıca farklı ışın kılıcı tutuşuyla da türdeşlerinden ayrılıyor! (nasıl bir tabir oldu la bu?)

Yandaki karede Anakin, Asokayı paylamıştır ve karizmayı koyup yürümektedir. Asoka da el mecbur üstadının peşinden gidiyor. Asoka sık sık Anakin'den "kızım Jedi'lık ciddi bir müessesedir. Akıllı ol ışını yeme kafana!" gibi azarlar yiyor. Bu azarlara şahit olan Obi Van da "sen kendine bak tırto" şeklinde Anakin' e takılıyor. (ben de bu paragrafla tüm Star Wars evreni Jedi karizmasını skip attığımı düşünüyorum!)

Asoka'yı başka üstadlarla başka maceralarda da görüyoruz. Hatta yeni padawanlıktan çıkmış ve master olmuş jediları eski üstadlarıyla maceralara girerken izliyoruz. Ama ayrıntıya girmiyorum artık tadı kaçmasın!

Peki koskoca master Windu nerde dediğinizi duyar gibiyim! Aynı soruyu ben de soruyorum! Nerede ulan master Windu?
Windu üstadımızı ya Jedi konseyinde bağdaç gurmuş otururken ya da telekomünikasyon aletlerinde mavi mavi hologramlarda dalgalanırken görüyoruz. Üç beş kelam ediyor sonra yok. Zannımca ilerleyen bölümlerde çok pis kombatlarda çok pis hareketler sergilerken izleyeceğiz üstadı. Ona saklıyorlar gibi geliyor bana yoksa şüphen mi var? Forceun dibine vuran bir üstad için özel bir bölüm yapacaklardır mutlaka!

Evet yine uzattım farkındayım! Ama inanın zor tutuyorum gendimi! Yoksa yazdıkça yazacam, analizin bokunu çıkaracam! Son olarak bir şey daha söylemek istiyorum!

Arkadaş bu denyo droidlerin yazılımlarını kim yapıyor ulan! Yahu ibişler 50 kişi yerde duran bi adamı vuramıyorlar. Lazeri bol bulup saçıyorlar! (CMYLMZ selam ederim!) Ciuv ciuv vicuv! E tamam da kardeşim bir tanesi de hayırlı bir yere gitsin! Ya birbirlerini vuruyorlar, ya geminin küpeştesini deliyorlar, ya da havai fişek gösterisi sunuyorlar! Kont Dooku buna bir şey yapsın! Software şirketini değiştirsin!
Kont Dooku dedim de, "Sithler nerede birader?" dediğinizi duyar gibiyim. Demeseniz de ben yine anlatıcam, blog benim değil mi?
Evet bir daha ki yazımızda Sithler ve Gizli Dünyaları adlı çalışmamızla (biz kim) karşınızda olacağım!

yani; to be continuous... (olm Cihan baktım doğru la bunun yazılışı)

Wilhelm Kempff - Moonlight Sonata

2008-12-24T21:07:00.003+02:00

Wilhelm Kempff, zamanında Türkiye'ye gelmiş ve Atatürk ile görüşmüş büyük bir müzik üstadıydı. Tipik bir Alman'dı. Beethoven'ın Moonligh Sonata'sını gerçek tınısıyla kusursuz çalabilen tek insandı. Atatürk ile görüşmesi, Türkiye'de klasik müziğin temellerinin atılması ve geliştirilmesi üzerineydi.
İsmail Yk'ların zebil gibi pirim yaptığı, Peteklerin Dinçözlerin assolist olduğu, Sedaların, Avşarların bilmemnelerin sanatçı deyü tanıtıldığı,bilindiği güzel ülkemizde, Fazıl Say "vallahi gidecem buralardan, dardım ulan" diyorsa (ki haklıdır da) bırakın klasiği adam gibi müziğin bile kıymeti bilinmiyor demektir.

Şunu bir dinleyin de kendinize gelin!

Wilhelm Kempff plays Beethoven's Moonlight Sonata mvt. 1-3
Yükleyen stealth50k

BEYAZ KALE

2008-12-21T21:25:00.009+02:00

Amcamla, arasıra yaptığımız (benim para saçacak imkanım olduğunda) sahaf gezilerinden birinde; Can Yayınları'ndan çıkan 1984 basımı Orhan Pamuk'un(OP) Beyaz Kale' sini buldum. O sıralar da Kara Kitap'ı okumaktaydım. Halen de okuyorum, ben bir kitabı ya bir iki günde bitiririm ya da elimde bir iki ay bile sürünebilir. Yani ortası yoktur. Beş gün, iki hafta gibi zaman dilimlerini tanımam!
OP ile ilgili kişisel görüşlerim hayli olumsuz. Periyodik olarak birilerinin yönlendirmeleri ile yaptığı talihsiz açıklamalar ve ardından aldığı şaibeli nobel ödülünün arka planı apayrı bir mevzudur.

Ben, OP ile ilgili görüş bildirdiğimde "okudun mu da konuşuyorsun?" yanıtı ile karşılaşmaktan bıktım. OP ile ilgili olan eleştirimin hedefinin bambaşka yönlere doğru olduğunu anlatamadım. Siyasi açıklamalar ve bazı lobilerin oyuncağı olma durumu benim konum iken, edebi yönünü eleştiriyormuşum gibi algılandı. Peki dedim, ona da bakayım, eksik kalmasın. Söylenen ve yazılanlar itibariyle Kara Kitap, OP'nin en yoğun, en zor okunan,en çok acayip romanıymış. Ben de bu kitaptan başladım. Başyapıt olmasa da güzel bir kitap ve her okuma zevkine hitap etmiyor. Kara Kitap ile ilgili görüşlerimi kitap bitinceye saklıyorum. Kim bilir ne zaman bitecek?

Beyaz Kale'ye dönelim. Önyargısız olarak başladığım ikinci OP kitabı birbuçuk günde bitti. Kitabın inceliği buna etki etmedi. Diğer tuğla OP yapıtları gibi olsa da en fazla iki günde biterdi. Öncelikle kitap Osmanlı'nın duraklama ve dağılma döneminin hemen öncesinde geçmesiyle zaten benden okunabilirlik üzerine geçer not aldı. Anlatım akıcı, tasvirler güzel ve karakterler ilgi çekici. Öyle böyle derken kitabın yarısına kadar tek okumada geldim. Sonrasında bir tıkanıklılık ve yoğunluk kaybı vardı sanki. Baş karakterin içsel eleştirileri, hem kendine hem de diğer baş karaktere dair psikolojik çözümlemeleri ile iyice rengini belli eden kitabın asıl derdi de anlaşılmaya başlandı tarafımdan. Ama ben ya yorulduğumdan ya da bunaldığımdan bıraktım kitabı. Ertesi gün devam ettim. Sakın yanlış anlamayın az biraz psikolojiden ve felsefeden anlarım. Felsefe bölümü mezunu olmam bunda etkili olabilir. Ama OP'nin derdi pek bir yüzeysel geldi bana. Ben de başka dertler aradım kitaba dair. Tarih üstüne yorumlar aradım. Bulduğum şey şu oldu. Tarihi her kim yazıyorsa herşey onun tekelinde aslında. Neyin ne olduğunu yine başka başka ademoğullarının kaleminden öğreniyoruz. Yazanların düşleri gerçek, gerçeklikleri de düş oluyor. Bize kalan ise; okuyup kendi düşlerimizi kurmak. Ben bunu buldum biraz kitapta.
Birçok yerdeki yorumlara baktığımda, daha çok psikolojik yönlere doğru pay çıkarılmış ki doğrudur. Dediğim gibi ben bu yönleri yavan bulduğum için kendi kendime birşeyler çıkarmaya çalıştım.
Benim okumadığım bir başka OP romanı olan Sesszi Ev'deki Faruk Darvınoğlu adlı karakterin kurmaca önsözüyle başlayan kitap, bu tarihçilik oyunu hakkında zaten bir takım ipuçlarını başta veriyor. Ayrıca bazı tarihi olayların tarih bilimi içerisindeki gerçekliğinden farklı olarak anlatılması (tahminin bilerek ve kitabın vermek istediği mesaja bir gönderme olarak) savıma artı destek veriyor. Örnek olarak; Takıyeddin Efendi'nin rasathanesinin verilen fetva sonucu topa tutulup yıkılmasını, rasathanenin bakımsızlıkla kendi kaderine terk edilmesi şeklinde değiştirerek anlatmasını verebilirim.
Kitap, ortalama bir okuyucu için hem hacmiyle hem de yoğunluğuyla doyurucu bir yapıt. Ama Amerikalarda, Avrupalarda bazı akademi veya edebiyat dergilerinde söylendiği gibi öyle uçarı bir yanı yok.
Birkaç yorum buldum nette ve gördüğüm kadarıyla onların kitapla ilgili herhangi bir sorunları yok ve çok da beğenmişler. Misal tıklayınız! Ve tabi bir klasik olan ekşisözlük'ün yazarları da beğenmişler efendim!
Bir de bilir kişi yorumu için tıklayınız!

Herşey iyi güzel fakat hayli eskilere dayanan bir idda var! Beyaz Kale'nin intihal olup olmadığı! İlk 60 sayfasının cümle cümle araklandığı ve gerisinin OP'ye ait olduğu söyleniyor. Nihat Genç bu konu ile ilgili OP'nin üstüne hayli gitmişti. Ben daha yetkin birinin yazısına sizi yönlendirmeyi düşünüyorum! Hayli eski bir yazı tabi ama kaçımız okumuştu acaba? Bir bakalım Murat Bardakçı ne demiş! Hem Beyaz Kale hem Benim Adım Kırmız hem de başka başka mevzular hakkında! Tıklayınız!

Şimdi artık bana düşen (niyeyse?) bu intihal iddiasının kaynağı olan, Fuad Carım çevirisinin Güncel Yayıncılık'tan ‘‘Pedro'nun Zorunlu İstanbul Seyahati’’ adıyla çıkan kitabı bulup okumak! Karşılaştırmayı ilk elden yapmak! E tabi bu karşılaştırmayı yapabilecek ne tarihsel ne de edebi yeterliliğim var mıdır? E yoktur ama en azından kendi fikrime kendim kaynaklık yaparım aslanlar gibi değil mi?

Son olarak şunu demek istiyorum. Bu kitabı beğenenler, övgüleri bir yerlerinden fışkırtanlar, OP'nin tarih bilgisine üslubuna bilememnesine methiye düzenler! Sizlere şiddetle İhsan Oktay Anar'ın Puslu Kıtalar Atlası adlı güzide, mükemmel, frenk okullarında zorunlulukla okutulması gerektiğini düşündüğüm romanını okumayı tavsiye ediyorum. OP'nin Beyaz Kale ile yapmaya çalışıp kısmen ve vasati şekilde başarılı olduğu şeyi İhsan Oktay Anar, Puslu Kıtalar Atlası adlı romanıyla ders verircesine başarıyor. Sonraki kitapları ise birbirinden muhteşemdir. Çok pis heyecan yaptım. Bu kitapları tekrar okuyup, burada tanıtmayı da bir görev bir misyon şey ettim. Haydi Allah utandırmasın!

Not: Kara Kitap ile ilgili de bazı zehir zemberek yorumlar var. Ama sadece göz attım! Kitap bitsin hemen geliyorum!

Uzun zaman sonra gelen edit: Yok efendim Kara Kitap öylece kaldı. Tam da yarısında kaldı. ÇOOOK boş vaktim olduğu bir zaman okurum bitiririm belki! O zaman yine yazarım zaten!

X-Men Origins: Wolverine Trailer

2008-12-19T12:20:00.009+02:00

X-Men külliyatı için yeni bir başlangıç! Wolverine, yol verin!

Tüm fragmana baktığımızda, gözümüzü en çok alan karakter tartışmasız Gambit'tir. Sanırım ilk atışta 12 den vurdular ve Gambit, namına yaraşır şekilde beyazperdedeki yerini aldı! Görüntü itibariyle öyle! 1 Mayıs'ta çok baba şeyler göreceğiz!

Fragmandan kareler koydum ama izlemek isteyen TIKLASIN!

Clone Wars

2008-12-16T11:12:00.010+02:00

Cartoon Network, Star Wars evrenine katkıda bulunmaya devam ediyor. Bundan birkaç sene önce Catoon Network, çizgi dizi halinde ,Clone Wars serisini yayınlamıştı. Modellemeleri, aksiyonu ve hikaye anlatımıyla; her ne kadar özüne sadık kalsa da Star Wars evreni, Cartoon Network yapısına uygun hale getirilmişti. Pek de yakışmıştı bence. Jedilar, olmaları gerektiği gibi aktif ve güçlüydüler, clone askerler karizma saçıyorlardı ve General Grevious, filmdekine nazaran çok daha korkutucu ve öldürücüydü. Beğeni toplayan yapım, aynı mantıkla bu yıl üç boyutlu bir animasyon filme dönüşerek sinemalarımıza konuk oldu. Tabi öykü aynısı değildi. Ama aralarda bir yerlerde geçen zamanı anlatıyordu. Şimdi ben, kim kimdir, ne nedir diye anlatmaya başlarsam eğer; tüm siteyi bu işe adamam gerekecek. Ama kısa kısa değineceğim söz. Animasyon film, filmden ziyade daha çok uzun bir dizi bölümü gibiydi. Lakin fan olan herkes gibi benim de hoşuma gitmişti. Ardından Cartoon Network beklenen bombayı patlattı ve Star Wars: The Clone Wars adlı üç boyutlu animasyon serisini yayınlamaya başladı. Elin frenkleri HD yayınla geniş ekranlarında izlerken, bizim düştüğümüz haller içler acısı. Devlet buna birşey yapsın!

George Lucas 'ın altılama serisinden farklılıklar gösteren üç boyutlu seri, izlenebilirlik ve heyecan açısından çok daha tatmin etti beni. Neden derseniz kısaca özet geçeyim. Hem kısa hem özet nasıl oluyor? Onu da bilen varsa bana mail atsın!

Resimde gördüğünüz üzere, canımız cananımız Yoda abimizin modellemesinde bazı arızalar var. Ama yine sözleriyle, cool sakinliğiyle, lafı koymasıyla ve bilimum aksiyonuyla gönüllerimizi fethederken modellemesini falan gözümüz görmüyor. Yoda ne zaman sahneye çıksa "ahanda" diyip kuruluyoruz yerimize!

Clone askerler ise mükemmel! Askerler, filmdekinin aksine çok daha karakteristik. Herbiri davranışı, saçı başı, kullandığı silahlar ve rütbeleri ile farklılıklar gösteriyor. Onlarla empati kurmak çok daha kolay artık. Ayrıca aksiyon anındaki operasyonik (ilginç bir tabir oldu) hareketleri ve neredeyse "Allah Allah" nidalarıyla droidlere saldırmaları çok gaz verici. Hatırlarsanız filmlerde, birbirinin aynı, emir kulu, silik ve mal adamlar olarak droidlerden farkları yoktu. Lakin seride isyankar ruhlu askerlere de rastlıyoruz. Ayrıca Jedilar ile olan muhabbetlerini de Allah arttırsın diyorum.

Droidler fulltime denyolar. Karede de gördüğünüz gibi suratlarından denyoluk akıyor. Farklı farklı işlevleri olan farklı farklı droid modellemeleri görüyoruz. Ama hepsinin ortak yönü denyo olmaları. Clone askerler, sayıca az oldukları yerlerde dahi bunları harcıyorlar. Evet droidlere gıcığım. Ama aynı zamanda da inanılmaz komik bunlar. Tabi komiklikleri de yine denyoluklarından geliyor. Ya çok denyo dedim farkındayım ama bu tenekelere daha başka bir sıfat yakıştıramıyorum.

Gördüğünüz gibi fantazi yapılıyor ve asker abimiz denyo droidi çıplak elleriyle harcıyor. (Ya bundan sonra droid yerine denyo desem sadece daha güzel olabilir. Denyo ordusu!)

Yüzbaşı Rex, clone askerler arasında en çok gördüğümüz ve jedilarla (özellikle Kenobi Usta ile) en çok muhabbeti olan baba bir karakter olarak karşımıza çıkıyor. Sıfır numero traşlı kafası, iş bitirici özellikleri, tecrübesi ve ciddi tavırları ile askerler arasında büyük hürmet görüyor.

Gayet eğlenceli ve göz doldurucu uzay savaşları var. Taktik, cesaret ve duyarlılık gibi etkenlerin büyük rol oynadığı bu savaşlar, yalnıza "gel uçalım, ahanda furdum ipneyi, çok hızlı gidiyosun olm" dan çok daha öteye geçiyor. Hikaye akışında da büyük yeri oluyor bu savaşların.

İzleyin izlettirin bu seriyi. Çok heyecanlı ve eğlenceli.
Diyeceksiniz ki "E hani Jedilar hani Sithler? Bi Yoda koklattın devamı gelmedi! "

Ben de diyorum ki; to be continuous...

Not: Serhat, bu yazıyı sana adıyorum!

Nota not: Bundan sonra dizlerle ve filmlerle ilgili yazılarımın başka bir yerde olacağını söylemiştim. Fakat Star Wars hadisesi (tıpkı Hadise'nin kendisi gibi) göynümde ayrı bir yer tutar. Rahat rahat ifade edip yazabilmem bu site haricinde başka bir yerde mümkün olmuyor. O yüzden bu yazıyı burada yayınlıyorum. Daha içten daha rahat paylaşım için.
Kendinize iyi davranın olm!

HEROES

2008-11-22T15:54:00.004+02:00

Peter Petrelli ve Sylar üzerine bir iki çift kelam ettim.
Yazıya BURADAN ulaşabilirsiniz!

FLASH OYUN TAVSİYESİ

2008-11-21T14:26:00.003+02:00

Araba Hırsızı Olmak İçin!

Carbon Theif Auto isimli güzel oyun sayesinde araba çalmanın keyfine varıyoruz.
BURAYA tıklayarak oyuna ulaşabilirsiniz!

İyi eğlenceler dostuuuuuum!

Adapazarı - Geyve Bölüm 2

2008-11-12T10:36:00.005+02:00

Gezelim görelim köşesi gibi değil gibi...
Geyve, yeşilliği, çevresindeki tüm sanayiye rağmen temiz havası,zeytin ve ayva ağaçları ile gizli kalmış bir güzellik. Bu ufak yerin nüfusu az ve giderek de azalıyor. Serhat'ın dediğine göre; burada yaşayan yerli halk, bağını bahçesini bırakıp İstanbul'a yerleşiyormuş. Orada da sürünüyormuş. Tabi biz bu olayın sosyolojik nedenleri üzerine başladık konuşmaya, sonra sıkıldık, konuşmadık. Ben de dedim ki "İyi oh, millet gitsin bok çukurunda kalsın, buralar da bize..." Sehat da aynı temenniyi paylaşıyormuş.
İşte ceptel kamerasından Geyve manzarası.
Bütün evlerin etrafı solmayan yeşilliklerle çevrili. Tabi yerleşimin merkezine gittikçe durum değişiyor. Yüksek binaların olmadığı, içine kapanık fakat sıcak insanların yaşadığı bu yer gidilesi görülesi. Etrafını çeviren dağlar da çok yüksek olmadığı için, içiniz daima ferah oluyor.
Vardığım günün gecesi rakı soframızı kurduk ve içmeye başladık. O anın fotoları mahremdir. Koymuyorum. Fakat inanın nasıl bir geyik döndü anlatamam. Rakılar içildi, mezeler yendi ve salya saça saça gülündü. Gecenin ilerleyen saatlerinde ise efkar bastı. Kederlenildi. Olmayacak yerlere telefonlar açıldı. Sarhoş sarhoş saçmalanıldı vs. lakin hepsi güzel anılar olarak yer etti belleklere.
Ertesi sabah tertemiz bir güne uyandım. Alkol halen etki ediyordu. Ama çok da mühim değildi hani. Sehat'ın yaptığı ekmek pizzası ile bir güzel doyduk. Gezi işini ertesi güne bırakıp, evin bahçesinde ve Serhat'ın şirin iki köpeğiyle vakit geçirdik. Karamel ve Zeytin, yirim ulan sizi. Köpek demişken, evlerin bulunduğu alanda sahipsiz kalmış olan ve gelen her yabancıyı yeme girişiminde bulunan köpek Şeker... Sana da aşkolsun. Eve giriş çıkışlarda azap yaşattın lan bana.
Neyse efendim. Böyle böyle takıldık, biraz da film ve dizi ile kafa dinledik. Ardından Serhat'ın Geyve'nin merkezinde oturan akrabaları bizi akşam yemeğine davet etti. Sıcak bir aile ortamında, güzel bir muhabbetle karnımızı doyurduk. Özellikle irmik helvası süperdi. Yapanların ellerine sağlık tekrar. Bir baktık ki zaman akmış gitmiş. Akşam karanlığında eve döndük. Şeker yine beni karşılamıştı. Gece varışın ardından atılan iki tek, tv ve muhabbet ertesi yine rahat ve huzurlu uykulara daldık. Ertesi gün Sapanca'daydık.
Devamı gelecek...

Adapazarı - Geyve

2008-11-10T23:44:00.003+02:00

Gezelim görelim köşesi gibi değil gibi...

7 Kasım günü Felsefe Çukuru'nun yegane yazarı, arkadaşım Serhat'ın daveti üzerine; Adapazarı-Geyve'ye gitmek üzere yola koyuldum. Beni sonsuz geyiğin ve rakının beklediğini biliyordum - ki bunlar bana yetecekti- fakat daha fazlası ile karşılaştım.

Ufak bir valiz hazırladım. Yanıma da yol için bir kitap aldım. Fakat bu kitabın sayfasını çeviremedim. Çünkü, terminalden aldığım gazeteler beni yol boyu hayli idare etti. Büfe'ye yanaştım. Baktım herkes Güneş istiyor. Nedir bunun kerameti derken; olayın bulmaca olduğunu anladım. Fakat ben bulmacadan hazetmem. Yanaştım büfeye; "Bir Cumhuriyet bir Vakit" dedim.Herkes dönüp bana baktı 'lan bu ne ayak' diye. İçimden gülümsedim. Dışa vurmadım. Duygularımı içimde yaşamayı severim. Gazetelerimle otobüsüme yöneldim ve yerimi bulup oturdum. Yanıma da benim yaşlarımda esmer bir arkadaş oturdu. Yolculuk sırasında yeni insanlarla tanışmayı, onlarla muhabbet etmeyi sevmem. Ne gerek var? Bana ne senin dayının oğlunun sünnetinden. Bana ne kayınbiraderinin borcundan. Bana ne memleketinden, takımından, tahsilinden. Başımı ağrıtma arkadaş. Gazeteden ikram ettim. Tenezzül etmedi. Kulaklığımı taktım ve gazetelere gömüldüm. Borsa kutucuğuna kadar didik didik okudum. Arada da Lombak takıldım. Kafayı kaldırdım, lan bi baktım Adapazarı. Of dedim, böyle yolculuğa can kurban. Otobüsten indim. Serhat beni karşıladı. Sonra Adapazarı'nın meşhur ıslak köftesinden yedik. Islaklık aslında köfteden değil, yanında gelen sıcacık dilimlenmiş, soslu bir ekmekten geliyor. Yoğurtla beraber ben birbuçuk porsiyonu götürdüm. Sabah 8'den beri birşey yememiştim çünkü. Vallahi tabağın fotosonun çekip koysam güzel olurdu ama, açlıktan gözüm dönmüş. Tabak bittiğinde aklıma geldi foto olayı. Milletin tabağını çekmek gibi bir atraksiyona da girmedim. Karnımızı doyurduktan sonra Geyve'ye doğru yol aldık.
Zihin özürlü bir takım yöneticilerin Sakarya Nehri'ni doldurarak yaptıkları yoldan, herşeye rağmen yok edilememiş yeşilliklerin arasında gidiyorduk. Hemen memleket geldi aklıma. Trabzona hayli benziyordu.
İstanbul'a giden kardeşimin fotoğraf makinasını alması üzerine, cep telefonunun imkanlarına kalmıştım.
Bir iki pozdan sonra, inanın foto çekmek zevkten öte eziyete döndüğü için envanterim az. Ama bir daha ki gidişimde Şahane fotolar çekeceğim makinamla. Söz!
Neyse efendim, biz bu yeşilliğin içinden, Sakarya'nın yanından gide gide Geyve've vardık. Sonrasındaysa gizemli olayların, tahlike dozu yüksek atraksiyonların, martinilerin ve kızların bizi beklediği inanılmaz bir maceranın içinde bulduk kendimizi. İnanmayın siz de!
Devamı gelecek...

COUPLING

2008-11-04T19:14:00.006+02:00

2000 yılında bir dizi çıkmıştı karşıma. Cinsel düşlerin henüz yeni yeni tatbikine başlamaya çalıştığım ve yer yer de başarısız olduğum zamanlardı. Hal böyle olunca yaşadıklarımın ve yaşamak istediklerimin yansımalarını bir yerlerde görmek istedim. Lakin en büyük hatam ise, yaşadığım ülkenin medeniyetine tamamen zıt bir medeniyete sahip, ada ülkesi İngiltere'nin hiper süper dizisinde bunu aramış olmak.
Nereden baksan herşey ters. Trafik dahil!
Pub kültürünün çok önemli yer tuttuğu İngiltere'de geçen dizide de, haliyle en çok kullanılan mekan bir pub. Bar değil, cafe de değil! Ortalarda biryer. Türkçe'de bir argo karşılığını görmek, bulmak istersek "mekan" bizim işimizi görecektir.
Efenim bahsi geçen dizinin adı Coupling. Bunun çevirisini yapmaya kalktığımızda komik durumlara düşüyoruz. Ama dizi hakkında fikir vermek için "çift olmak" , "sevgili olmak" gibin birşeyler gelebilir aklımıza. Dizinin coğrafi ve kelime kökensel bazı hassas noktalarına saçma sapan değindikten sonra geleyim derdime.
Bu şahane dizi, - yazının başında da belirttiğim gibi- ergenlik dönemimin sonunda karşıma çıktı. Ciddi manada sevgili olma (ortaokul ve lise triplerinden hayli farklı olan) , çift olma, ilişki sorumluluğu, cinsellik (bahsi geçen cinsellik, tam manasıyla iki tarafın tatmini ve ilişkinin selametini belirleyen unsur olan "cinsellik"tir) gibi kavramların artık hayatımda yeri olacağını bildiğimden kendimi buna hazırlamak amacıyla istemli istemsiz heryerden birşeyler kapmaya çalıştığım zamanlardı. Bu kavramlar yaşamımda aktif bir rol oynayacak ve hayatımı değiştirecekti. (Öyle de oldu! Bu da asla yazıya geçirilmeyecek başka maceraların konusudur.)
Henüz lise bitmiş, üniversiteye yeni hazırlanan akneli bir Türk Genci olarak; kendimi Atatürk'ün hitabettiği kesimden sayamadığım zamanlardı. Çünkü, doğal olarak aklım çok başka yerlerden ekmek yeme niyetine yönelik çalışıyordu. Gerçi bu imkan elime geçtiğinde ise ne yapacağımı, olayı nasıl kotaracağımı kesinlikle bilmez haldeydim. Ne yapacağudum? Bir mentor,bir Yoda bir ne bileyim akıl hocam da yoğudu. Muhtaç olduğum kudret damarlarımdaki asil kanda mevcuttu. Ama tekrarlıyorum; ne yapacağudum?
Bütün kızlar sanki sayısız ilişki yaşamış ve çok şey görmüş geçirmiş gibi davranıyorlardı. Sanki bizim (yani enerjisini nereye kanalize edeceğini bilemeyen ergen erkeklerin) içimizi okuyorlardı. Sanki onlar bulunmaz hint kumaşıydı ve bizim kesemizde bakır liralar vardı. Tabi yine sonra sonra öğrenmiştim herkes gibi bu hal ve tavırların, kızların yalnızca maskesi olduğunu. Onların da hiçbir halttan haberleri olmadıklarını fakat öyle değilmiş gibi davrandıklarını. Kendilerine ablalarının da tavsiyesi olarak bu koruma mekanizmasını geliştirdiklerini. Tüm bu savunmanın rahatlıkla çatlatılıp, içeri usulca süzülünebildiğini, o güçlü yelkenlerin rahatlıkla suya indirtilebileceğini bilmiyordum. Bunu o zaman birileri deseydi bana, sanırım işler çok daha farklı olabilirdi. Görevim yeni nesillere yol göstermek! Bunu kendime bir misyon bir görev bir şey yaptım. Ya da yapmadım. Hadi yapmıyorum tamam!
Efenim tüm bu ilişki keşmekeşinin, ne yapacağını bilememenin içindeyken çıktı Coupling karşıma! Ve ben gerçek hayatta kadın - erkek ilişkilerinin, bir dizinin ekrana yansıttıklarından çok daha farklı olduğunu acı bir şekilde öğrenecektim! Devamı gelecek...

Not: Farkındayım dizinin kendisinden çok az bahsettim. Fakat yazı kendi kendine yol aldı. Bunda sonra Hem Coupling, hem ergen kafam, hem de Jeff Murdock bu yazı serisinin içinde hayli yer alacak!

İlişkilerle Kalın

Watchmen

2008-11-03T21:52:00.006+02:00

Nette dolanırkene şöyle bir çalışma buldum. Çok hoşuma gitti. Karakterler arası daha iyi bir eşleştirme yapılamazdı herhalde! 10 numero olmuş!
Bu arada az kaldı Watchmen'in filmi de geliyor! Her ne kadar Hz. Allan Moore bu projeye (daha önceki sinema uyarlamalarında olduğu gibi) kin kussa da ben şahsen birçok fan gibi koşarak
gideceğim sinemaya! Kusura bakma Moore abi bu görsel şöleni kaçıramam!
Elinden her işin geldiğini ve yapamayacağı haltın olmadığını söyleyen ve nedense beni buna inandıran adam Allen Moore ahan da bu!
Belki hakkında kısa bir tanıtım yazarım, bilmeyenler için güzel olur! Ya da olmaz şu an tam olarak bilemiyorum!

Birşeyleri bilerek kalın!